Blog Image

A.L. DUSCEES

DE KRACHT VAN HET WOORD

Cees van den Broeke schrijft elke week een pakkende column bij dongenhomespot.nl Zijn wijze en doordachte woorden geven een zuivere kijk op onze samenleving

REACTIES :

Onder de columns

of

via

INFO@DONGENHOMESPOT

terug naar de website :

WWW.DONGENHOMESPOT.NL

Vakmanschap

A.L. DUSCEES Posted on do, mei 12, 2011 18:28

Naar aanleiding van
opmerkingen welke ik laatst hoorde wil ik het deze keer hebben over vakmanschap
in de journalistiek. Binnen de journalistiek is er ook veel “pulp,” echter het gaat mij om de betere
journalistiek en dan met name over een onderdeel daarvan, het interview of
vraaggesprek. Binnen de journalistiek is het begrip de vijf W’s heel bekend,
dit zijn topische vragen, welke de basis vormen voor een goed interview, deze
vijf W’s staan voor wie, wat, waar, wanneer en waarom. Bij een goed geschreven
interview zullen de antwoorden op deze vragen altijd terug te vinden zijn, maar
ook voor een goed vraaggesprek op tv zullen die in een of andere vorm te
herkennen zijn. Het doel van de journalistiek is uiteraard om nieuws te
brengen, dus om iets bekend te maken wat tot dan toe nog niet bekend was of
verborgen bleef. Soms wil een geïnterviewde het achterste van zijn tong niet
laten zien of wil zaken verborgen houden, het is dan de taak en de kunst van de
interviewer om dit naar boven te halen. Dit kan op verschillende manieren, een
goede interviewer zal vooraf goed onderzoek gedaan hebben naar de persoon of
het onderwerp en weet dus wat hij in dat interview naar voren wil laten komen,
hij kan dan recht op zijn doel afgaan door de harde confrontatie, of juist
proberen via sympathie de geïnterviewde op zijn gemak te stellen, waardoor hij
bereid is wat meer van zichzelf bloot te geven, ook kan hij voor advocaat van
de duivel spelen of de methode van herhaling hanteren, de interviewer herhaalt
het laatst gezegde in vragende vorm, dit is voor de geïnterviewde vaak een cue
om dieper op het onderwerp in te gaan. Als kijker of lezer moet je wel rekening
houden met de kennis die je hebt over de interviewer, wil deze zo neutraal en
objectief mogelijk te werk gaan of doet hij dit vanuit een becommentariërende
positie omdat hij van een bepaalde visie of stroming uitgaat. Bv. Knevel en van
de Brink vanuit een christelijke visie of Pauw en Witteman als VARA coryfeeën.
Als je als kijker of lezer hiermee geen rekening houdt kun je je wel eens
ergeren aan zo’n interview omdat het niet strookt met je eigen visie of
opvatting. Maar voor elk goed interview wat iets los krijgt geldt: een goede
interviewer brengt zijn gast in een ongemakkelijke positie en geeft hem het gevoel
daaruit alleen te kunnen ontsnappen als hij precies zegt wat de interviewer wil
horen. Kun je daar als kijker of lezer niet tegen en voel je jezelf ook
ongemakkelijk zoals bij de opmerkingen welke ik hoorde en die aanleiding waren
voor dit stukje, moet je het niet lezen of er niet naar kijken. Het zegt niets
over het vakmanschap van de interviewer.

A.L.
Duscees



Zomaar een reaktie

A.L. DUSCEES Posted on vr, mei 06, 2011 09:10

Horende doof en ziende blind zijn, ..

hiermee wordt aangegeven dat mensen wel kunnen horen en wel kunnen zien, maar de zaken welke belangrijk zijn, niet horen en niet zien, m.a.w. zij bewegen zich in een wereld die los staat van de werkelijkheid.

Dezelfde gedachte kwam bij mij op, toen ik een uitspraak hoorde van een geestelijke met de tekst : “heel de schepping juicht voor de Heer” en “alles wat adem heeft, looft de Heer.” Toen dacht ik ook, die is horende doof en ziende blind, die ziet ook de werkelijkheid niet.

Oké, ik heb ook wel eens van die momenten meegemaakt dat ik op vakantie in een mooi en warm land kon genieten van prachtige natuur, het zingen van de vogels, de koestering van de zon en de grootsheid van het uitzicht op de bergen. Je bent dan geneigd te denken zo moest het altijd maar blijven, de gevoelens bij dit soort prachtige momenten, maken dat je het bijna volmaakt vind. Je zou dan inderdaad kunnen denken dat de hele schepping juicht en de vogels zingen tot de eer van de schepper. Terwijl ze in werkelijkheid alleen maar zingen om hun territorium aan te geven, als lokroep voor het andere geslacht of hun jongen te begroeten of te waarschuwen.

Wat is dan onze werkelijkheid naast af en toe een heerlijke vakantie, die voor alle mensen over de gehele aarde slechts gegeven is aan enkelen, zoals wij in het rijke westen.

De werkelijkheid is dat de natuur keihard is en onvoorspelbaar, denk aan allerlei natuurrampen, zoals orkanen, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, overstromingen, hongersnoden en ziektes. Dit alles treft niet alleen de mens, maar ook de flora en fauna. Heel de schepping huilt, krijst en vloekt dan en alles wat adem heeft lijdt en kermt en is vervult van angst. Dit alles naast het gegeven dat de zgn. kroon der schepping, de mens zelf, er nog eens een schepje bovenop doet door de omstandigheden voor mens, dier en milieu, compleet te verpesten door uitbuiting van alles, voor eigen gewin.

Dat is de werkelijkheid, zeg dan niet dat alles alleen maar mooi is, maar zie de realiteit en probeer met je teksten daar duidelijk en reëel over te zijn. Het leven op deze aarde in zijn algemeenheid genomen is een struggle for life en een overlevingsplaats voor de sterkste.

Dat je dit ànders zou willen, oké, een aantal zaken blijven zoals ze zijn, daar kun je als mens geen invloed op uitoefenen, daarom is het beter je als mens aan te passen aan de natuur, daar onderdeel van te vormen in plaats van te denken deze natuur te kunnen beïnvloeden. Op het gebied van het menselijk doen en laten kunnen we wel invloed uitoefenen en dat begint bij ons zelf, kom met je hoofd uit de wolken en ga met je benen op aarde staan en doe iets. The best way to make your dreams come true, is to wake up.

A.L. Duscees



Goedgelovig of goed gelovig ?

A.L. DUSCEES Posted on vr, april 29, 2011 08:36

Waren het Pim Fortuyn en Geert Wilders die het hadden
over een achterlijk en middeleeuws geloof van de moslims, deze week was het een
hoogleraar vergelijkende godsdienstwetenschappen die het had over het
middeleeuwse en kerkelijke antiquiteiten museum van de r.-k. kerk.

Het artikel wat ik daarover
las ging over de zaligverklaring van paus Johannes Paulus II op zondag 1 mei.
Ik moet zeggen dat ik zelf nog wel een stapje verder ga dan de uitspraken van
deze hoogleraar, ik zou het willen noemen een vorm van massa psychose met waandenkbeelden.
Wanen bij mensen met een psychose zijn belevingen buitenom de werkelijkheid,
zij ontstaan in het zieke brein. In mijn beleving is dit ook gaande bij het
zalig verklaren van mensen door de r.-k. kerk. Met een zaligverklaring zegt de
kerk: deze persoon is bij God. Wordt deze later ook nog heilig verklaard dan
kun je tot hem of haar bidden en kan deze overledene van alles voor je doen wat
dan weer wonderen genoemd worden. Mijn ongeloof in dit alles behelst: 1. Stel
dat God bestaat, dan kan je alleen tot Hem komen door het geloof zegt de bijbel
(zie o.a. Hebr. 11) dat is het criterium, en niet dat mensen in de kerk bepalen
of je op hun manier goed gelovig was. 2. Ieder weet dat het zaligverklaren
alles te maken heeft met de leefwijze van die persoon, hoe hij of zij daarin
beoordeeld wordt door mensen, maar je kan nooit alles weten van die persoon,
hoe vaak is het al niet voorgekomen dat later bleek dat mensen een dubbel leven
geleid hebben, een goed deel maar ook een verborgen kwaad deel, denk hierbij
o.a. maar eens aan het misbruik in de kerk. Wie zegt mij hoeveel zalig of
heilig verklaarden dit ook op hun geweten hebben of dit stil gezwegen hebben.
3. Wie bepaalt voor mij wie ik moet vereren, als ik al iemand zou willen
vereren, zeker niet een aan waandenkbeelden lijdende kerk. Dat ik grote
bewondering kan hebben voor bepaalde mensen heeft niets met verering te maken.
Er zijn mensen geweest die door een bepaalde
leefwijze of uitspraken voor mij een voorbeeld zijn, b.v. Nelson Mandela of de
figuur van Jezus althans de aan hem toegedichte uitspraken, enz.

Het hele idee van zalig en
heiligverklaringen vallen buiten de werkelijkheid en zijn derhalve waanideeën,
ooit begonnen om mensen te kunnen beïnvloeden ten aanzien van hun leefwijze en
daardoor macht over hen te hebben. In feite speelt de kerk hiermee voor God, wat
is dan het verschil met iemand die aan wanen leid en van zichzelf denkt dat hij
God is of de president van Amerika.

Daar trapt in deze tijd toch
niemand meer in. Of toch ?

A.L.
Duscees



Wat is intelligentie ?

A.L. DUSCEES Posted on vr, april 22, 2011 08:20

Onlangs ving ik een gesprek
op tussen 2 jonge mensen die met elkaar aan het discussieren waren over
intelligentie. Ze dachten daar behoorlijk verschillend over, ik heb daarna
mezelf afgevraagd wat ik onder intelligentie versta en heb uiteraard daar ook
het een en ander over gelezen. De vragen die ik mezelf stelde waren: is een
hoge opleiding het kenmerk van intelligentie, of een geslaagd zakenman ? Kan je
ook van iemand zeggen die adrem is dat hij intelligent is of iemand die erg belezen
is moet wel intelligent zijn. Zo zijn er nog meer vragen te stellen. In de
psychologie worden een aantal zaken aangegeven die onder intelligentie moeten
worden verstaan. De Amerikaanse psycholoog Wechsler definieerde intelligentie
eenvoudig zo: Intelligentie is het vermogen doelgericht te
handelen, rationeel te denken en effectief met de omgeving om te
gaan. Twee Nederlandse onderzoekers
benoemden het alsvolgt: relaties kunnen ontdekken, leggen en doorzien,
problemen kunnen oplossen, regels kunnen ontdekken in schijnbaar ongeordend
materiaal, met bestaande kennis nieuwe taken kunnen oplossen, zich flexibel kunnen
aanpassen in nieuwe situaties, zelfstandig kunnen leren zonder directe en
volledige instructie nodig te hebben. Ongetwijfeld allemaal waarheden
maar in hun verdere uitleg nogal psychologisch gepraat. Hieruit voortkomend
komen ook tal van IQ testen, zoals bv. op TV ik heb wel enkele bezwaren tegen
dit soort tests, ze zijn m.i. teveel gebaseerd op verworven kennis. Als je echt
een intelligentie quotient van iemand wil krijgen, dien je het verstandelijk
vermogen op een heel andere manier te testen. De onderdelen taal en rekenen
dienen dan anders en veel minder prominent aanwezig te zijn in zo´n test. Je
moet dan testen op cognitieve intelligentie.

Cognitief is betrekking
hebbend op het (leren) kennen, en intelligentie is het verstandelijk vermogen.
M.a.w. het vermogen van iemand om snel of minder snel iets te leren of aan te
leren c.q. inzicht te krijgen. Daar zijn de onderdelen zoals geheugen en
ruimtelijk inzicht van grotere betekenis voor dan de al opgedane kennis van
taal en rekenen. Hiermee wil ik aangeven, dat mensen, die om wat voor reden dan
ook, geen scholing of bijna geen scholing gehad hebben, ook best zeer
intelligent kunnen zijn. Een voorbeeld hiervan heb ik in mijn eigen familie
gezien. Mijn opa van moeders kant was landarbeider oftewel boerenknecht vanaf
zijn 14e. Hij heeft 8 jaar lagere school gehad en daar moest het bij
blijven, want er was in de eerste plaats geen geld om te leren en er moest geld
binnen gebracht worden. Dit heeft hem er niet van weerhouden om inzichten en
kennis te verwerven door alles te lezen wat er te lezen viel in die tijd en op
een bepaald moment kon hij de stap maken om als zelfstandig handelaar in vlas
zijn brood te verdienen. Ook binnen het kerkbestuur waar hij toentertijd in zat
is door vele verhalen gebleken dat hij qua kennis vaak de dominee, die toch een
universitaire opleiding had, versloeg. Uit dit alles blijkt m.i. dat deze opa
zeker een zeer intelligent man was, ondanks weinig scholing, maar met het
vermogen iets snel te leren en in zich op te nemen. Zijn verstandelijke
vermogens waren zeker zeer hoog, wat niet uit zijn sociale status bleek, want
het is altijd een arbeidersgezin gebleven. Conclusie uit dit alles is, dat IQ
testen zoals op TV m.i. weinig toevoegen aan het begrip wat of wie is
intelligent.

A.L.
Duscees



Writer’s block

A.L. DUSCEES Posted on vr, april 15, 2011 09:41

‘k
Heb deze week iets wat ik bijna nooit heb, namelijk geen idee waar ik mijn
column mee zou moeten vullen. Gebrek aan inspiratie zogezegd en daaruit vloeit
voort dat ik dan ook geen zin heb om na te denken. Toch ben ik de verplichting
aangegaan om elke week voor een nieuwe column te zorgen, dus schrijf ik dit
maar op, terwijl ik met mijn voeten in een voetenbad zit, waarin de bubbels volop bubbelen en mijn voeten als
het ware masseren. Nu ik het woord masseren gebruik moet ik ineens denken aan
een kennis van een van mijn kinderen die onlangs liet weten dat hij een massage
ging nemen en misschien wel voor een happy ending ging. Hij was namelijk in
Thailand en daar schijn je allerlei soorten massages te kunnen krijgen, de
happy ending staat dan voor sex na de massage. Hoe nou zoiets bij me opkomt als
ik met mijn voeten in een voetenbad zit is me een raadsel. Het zal wel aan de
woordassociatie liggen zullen we maar zeggen. Als ik nu wel zin zou hebben om
hierover na te denken, zou ik me kunnen verdiepen in de werking van mijn brein.
Echter aangezien ik momenteel met een boek bezig ben van prof. dr. Dick Swaab,
getiteld: “wij zijn ons brein, van baarmoeder tot alzheimer” ben ik al zoveel
aan het nadenken geweest, dat het me nu even teveel is, ik kan als ik het al
zou willen, mijn diepste zielenroerselen dus even niet aan het papier
toevertrouwen en moet u als lezer het doen met een inhoudloze column. Of kun je
dit op zich ook een inkijk noemen in hoe ik enigszins in elkaar steek ? De
vraag is of u als lezer dat interesseert, ik op mijn beurt vraag me dan af,
waarom leest men een column ? Persoonlijk ben ik altijd geïnteresseerd in hoe
een ander naar een bepaald onderwerp kijkt, soms neem ik dat mee of leer ik
daarvan en soms verbaast het me hoe iemand vaak door bepaalde vooroordelen zijn
visie gestalte geeft, een humorvolle kijk is wel mijn favoriete, maar ik weet
hoe moeilijk het is om een humoristische visie op papier te zetten, daar moet
je misschien nog wel veel langer over nadenken dan puur alleen je visie
opschrijven, dus ook dit komt nu niet in aanmerking. Ondertussen zie ik dat ik
bijna aan het minimum aantal woorden zit voor mijn column, dus is het me toch
gelukt om zonder inspiratie en nadenken voor deze week de column weer gevuld te
hebben.

Ik
beloof u na dit writer´s block in de toekomst weer voor meer inhoud te zorgen.

A.L. Duscees



Lichaamstaal

A.L. DUSCEES Posted on vr, april 08, 2011 10:04

Op
mijn column over gebarentaal van een paar weken terug, kreeg ik een reactie
waarin men het jammer vond dat ik niet doorging over non-verbale communicatie,
bij dezen wil ik daaraan tegemoetkomen. Onder non-verbale communicatie verstaan
we elke vorm van uitwisseling van boodschappen tussen mensen of levende
wezens via niet-talige signalen of tekens: ‘zonder
woorden’. We kennen hierbij o.a. symbolen of tekens als bv. verkeersborden, maar
ook de lichaamstaal. Over dit laatste wil ik het hebben, in de psychologie, met
name bij therapeuten wordt hier goed opgelet omdat mensen hiermee vaak onbewust
aangeven wat hun probleem of innerlijke drijfveer is. Zonder het zelf te
beseffen zegt men soms heel veel over wat ze van zichzelf niet weten. De
lichaamshouding alleen al zegt iets over hoe men in het leven staat. Ben je wat
somber aangelegd, dan kijk je vaak naar de grond, helt je hoofd wat naar voren,
je schouders hangen wat af en je borst is ingetrokken. Ben je een rasoptimist,
dan loop je vaak te stralen. Hoofd rechtop, schouders naar achteren, borst naar
voren, enthousiaste bewegingen en ferme tred. Er kan je immers niets gebeuren.
Ook emoties vinden hun uitdrukking in het hele lichaam, de houding en de
gebaren, maar vooral het gezicht. Denk aan de uitdrukking “het is van je
gezicht af te lezen’. De stand van de wenkbrauwen, de mate waarin de ogen open
of juist dichtgeknepen zijn en de mond, met name de lippen en de stand van de
mondhoeken. Met een combinatie van dat kun je veel emoties aflezen. Althans
degene die daar iets van afweet kan dat benoemen, toch zal de leek op dit
gebied dit onbewust ook ervaren, we zeggen dan “mijn gevoel zegt me,” dit
gevoel komt voort uit het aflezen van de lichaamstaal. In onze communicatie
geeft de non-verbale communicatie, lees lichaamstaal, vaak de doorslag.
Bijvoorbeeld: iemand zegt dat hij niet boos is, maar kijkt wel erg kwaad. Of
iemand die zegt dat hij niet zenuwachtig is, maar wel zweet en staat te
trillen. Het zou kunnen zijn dat we
al zó vaak hebben gemerkt dat lichaamstaal meer houvast geeft dan woorden, dat
we automatisch aan de woorden gaan
twijfelen als deze niet kloppen met de non-verbale signalen (F.R.
Oomkes
)

Dat zo veel betrouwbaarheidswaarde
aan lichaamstaal wordt toegekend, komt misschien ook doordat veel non-verbaal
gedrag erfelijk is of al zeer jong door iedereen op dezelfde manier geleerd
wordt. Het zit er als het ware ingebakken. Dit betekent dat de hersenen van alle mensen zodanig geprogrammeerd zijn dat de
hoeken van de mond naar boven worden getrokken bij vreugde, dat de wenkbrauwen
worden opgetrokken en dat een mondhoek omhoog gaat al naar gelang het gevoel
waarmee het brein wordt gevoed. ( Julius Fast)

Tot slot
nog een mooi voorbeeld uit de praktijk van een therapeute waarbij iemand bij
haar kwam met de vraag hoe het kon dat ze zich in haar relatie niet gelukkig
voelde terwijl ze in wezen alles had wat haar hartje begeerde, een goede man, 2
lieve kinderen, geen financiele problemen enz. Voordat er nog maar iets gezegd
werd zag de therapeute al aan de manier hoe ze voor haar zat, in welke richting
zij het moest gaan zoeken, haar benen gekruist en haar handen op haar schoot
gaf aan dat ze zich sexueel afweerde ze beschermde haar vrouwelijkheid. Na een
aantal sessies werd inderdaad duidelijk dat er in haar jeugd sprake was geweest
van misbruik en daardoor kon ze zich binnen haar relatie niet volledig geven
wat zijn weerslag had op haar man en zij zich schuldig voelde, het ongelukkig
zijn was dus in wezen een schuldgevoel. De lichaamstaal en/of houding had het
al laten zien.

A.L. Duscees



HD generatie

A.L. DUSCEES Posted on do, maart 31, 2011 13:17

HD staat in dit geval niet
voor high-definition, alhoewel dat tegenwoordig ook erg van deze tijd is, maar
voor houdbaarheidsdatum.

Onlangs schreef dokter Paul
van Dijk een stukje in BN/DeStem over de vervaldatum van medicijnen, dit bracht
mij op het idee om mijn mening te geven over de trend betreffende de
houdbaarheidsdatum welke op ons voedsel vermeld staat en waar de huidige
generatie heel fel op is. De houdbaarheidsdatum is een
door het Warenwetbesluit etikettering van levensmiddelen voorgeschreven
vermelding op een levensmiddelenproduct, die de klant informatie biedt over de
uiterste datum waarop de consument het product moet hebben geconsumeerd of kan
bewaren. Er is verschil tussen “te gebruiken tot” en “tenminste houdbaar tot.”
Het eerste betreft producten die bederfelijk zijn zoals vlees en groenten en
altijd gekoeld bewaard moeten worden, de tweede aanduiding wordt gebruikt voor
producten die een houdbaarheidsdatum hebben van vijf dagen of meer. In
tegenstelling tot de vermelding “te gebruiken tot” is deze vermelding
níet een uiterste consumptiedatum. De fabrikant garandeert de kwaliteit van
zijn product tot de vermelde datum. Na het verstrijken van deze datum kan de
kwaliteit of de kleur van het product achteruitgaan, maar is nog steeds
geschikt voor consumptie. Dit laatste nu is volgens mij onvoldoende bekend,
elke datum wordt geïnterpreteerd als zijnde de dag dat het product bedorven is
en ziek kan maken. Van nabij maak ik mee dat mijn kinderen alles weggooien wat
op of over de datum is, terwijl dit helemaal niet nodig is. In heel veel
gevallen zijn de neus, ogen en smaakpapillen een veel beter beoordelingsgegeven
dan de aangegeven datum. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat
fabrikanten ten behoeve van de omzet een zo krap mogelijke datum op hun
producten zetten, nergens is terug te vinden hoe die datum tot stand komt, er
lijkt geen literatuur over te zijn, ook over de risico’s van over de datum
geconsumeerde producten kan ik niets terug vinden. Voedselvergiftigingen komen
alleen voor door producten uit de eerste categorie, de bederfelijke producten
als vlees, vis, groenten en zuivel. Van een pot jam, een doos hagelslag,
frisdranken, snoep enz. zal men geen voedselvergiftiging krijgen. Ook hierin is
onze Nederlandse regelgeving wel erg doorgeschoten naar mijn idee en maakt de
industrie daar dankbaar gebruik van. Eén voordeel heeft het wel, de
voedselbanken zijn er goed mee en zijn onze minder bedeelden hierdoor vaker
ziek ? Ik heb er geen aanwijzingen voor, sterker nog, ik denk dat voedsel
allergieën bij hun minder vaak voorkomen dan bij diegenen die heel punctueel
zich aan de aangegeven datum houden. M.i. werkt dit hetzelfde als de soms overdreven
hygiënische leefwijze van mensen welke hierdoor een gebrek aan weerstand hebben
en veel vaker ziek zijn of allergieën ontwikkelen.

A.L. Duscees



Waarom ?

A.L. DUSCEES Posted on vr, maart 25, 2011 09:36

Ik kom het nogal eens tegen,
dat mensen tegen me zeggen, jij bent nogal filosofisch ingesteld, afgezien van
de vraag wat ze er precies mee bedoelen, moet ik toegeven dat ik inderdaad
nogal een denker ben. In mijn geval vindt ik het woord denker beter op zijn
plaats. In de eerste plaats omdat ik geen wetenschapper ben en in de tweede
plaats omdat filosofie de studie is naar de
betekenis en geldigheid van ons denken en onze overtuigingen omtrent de meest
algemene en universele aspecten van het bestaan. Zover gaat het bij mij niet,
het denken of nadenken bij mij omvat eigenlijk alleen steeds weer de vraag
stellen “waarom ?” Ik heb dit in de loop der jaren door mijn vrouw, die vanwege
haar toenmalige beroep, en haar studie daarvoor deze vraag steeds weer moest
stellen, me ook eigen gemaakt. Binnen ons huwelijk waren er net zoals bij ieder
ander, regelmatig diepgaande gesprekken over het hoe en waarom van ons beider
handelen en voelen. Wij gingen daarin heel ver door de oppervlakkige antwoorden
door te prikken door steeds opnieuw naar het waarom te vragen. Je ontdekt dan niet
alleen bij jezelf, maar ook bij de ander, de werkelijke drijfveren die aan ons
handelen, voelen of denken ten grondslag liggen en dat was soms heel
verrassend. Het heeft ons in ieder geval geholpen een diepgaand begrip voor
elkaar op te brengen. Maar deze waarom vraag stel ik niet alleen binnen onze
relatie maar dat doe ik in bijna alles, dat kan gaan van uitspraken van bv een
politicus, tot bekende begrippen of cliché’s welke wij normaal voetstoots
hanteren of aannemen. Dit heeft me in de jaren erg geholpen om tot een bepaald
oordeel over iets te komen of inzicht te krijgen en zodoende mijn standpunten
te bepalen. Standpunten die overigens voor anderen discutabel kunnen zijn, maar
mij een goed gevoel geven omdat ze werkelijk bij mezelf horen en bij mezelf
vandaan komen. Steeds die waarom vraag stellen maakt wel dat er in je leven
weinig ruimte over blijft om iets te geloven, omdat je steeds op zoek blijft
naar het willen weten, want daar waar het weten achterwege blijft vult het
geloven dat in. Hoe vaak wordt niet gezegd: “Ik geloof dat……, of ik vind dat……”
Ik vraag me dan altijd af waarom geloof of vind je dat, met nog heel veel
waarom’s daarna. Veel jonge kinderen kunnen dit van nature al goed, leergierig
vragen ook zij steeds naar het waarom, ik weet nog uit de tijd toen mijn
kinderen opgroeiden dat ik wel eens met mijn mond vol tanden stond als ze
doorvroegen naar voor ons vanzelfsprekende zaken. Jammer dat dit vragen naar
het waarom in vele gevallen bij het volwassen worden weer verloren gaat. Ik heb
het me opnieuw eigen gemaakt. Als men dit als filosofisch beschouwd, ben ik
inderdaad filosofisch ingesteld.

A.L. Duscees



Gebarentaal sterker dan het gesproken woord ?

A.L. DUSCEES Posted on vr, maart 18, 2011 10:10


Bij het woord gebarentaal, denk
ik in eerste instantie aan een communicatiemiddel voor doven, of anders gezegd
mensen met een auditieve beperking. Ik werd er onlangs door mijn vrouw op
gewezen dat gebarentaal in onze maatschappij ook in het leven van alledag vele
vormen kent. Meer nog, gebarentaal is in veel gevallen een versterking van onze
communicatie. De opmerking van mijn vrouw ontstond doordat ze in de auto
gezeten tot driemaal toe met gebarentaal werd geconfronteerd. Eerst door een
fietser die zijn middelvinger opstak naar een automobilist die voor haar reed
omdat hij moest remmen. Door dit gebaar zei hij wat hij van die bestuurder
vond. De tweede keer bedankte een overstekende vrouw haar door haar hand op te
steken, omdat ze voor haar stopte. En de derde keer werd ze geconfronteerd met
iemand die haar vertelde dat ze uit moest kijken doordat hij met zijn
wijsvinger op de onderkant van zijn oog wees. Ze dreigde namelijk bijna een
fietser te snijden. Op een heel kort ritje was er tot 3 x toe, duidelijke
communicatie geweest door gebaren. Gebarentaal valt eigenlijk niet onder non-verbale
communicatie, want gebaren staan vaak voor woorden of versterking daarvan,
terwijl non-verbaal staat voor “zonder woorden.” Onze non-verbale communicatie stelt ons in
staat dingen te zien, dus te weten van elkaar zonder dat er over gesproken
wordt, een heel simpele is onze gezichtsuitdrukking, kijkt iemand boos of blij
of verschrikt enz., maar ook andere lichaamstaal zegt van alles over ons, zei
het dat je daar dan wel iets van moet afweten, in de psychologie is dit een
heel bekend iets. Hierover zou heel veel verteld kunnen worden, maar ik wil me
nu beperken tot de gebaren. Het is algemeen bekend dat gebaren die in ons land
gebruikt worden in andere landen weer een heel andere betekenis kunnen hebben, in Zuid-Amerika ervaart men het als een zeer obscene
belediging wanneer met de wijsvinger en de duim een cirkel gemaakt wordt, op die
manier wordt een lichaamsopening aangeduid. Ditzelfde gebaar kennen wij juist
in de betekenis van “OK!, goed!” Je kunt dit voor ons complimenteuze
gebaar dus maar beter niet maken tegen een Braziliaan, dus oppassen in het buitenland, maar ook in ons eigen
land zijn er gebaren die alleen door
bepaalde bevolkingsgroepen gebruikt worden en bij anderen weer niet bekend
zijn. De tegenwoordige straattaal kent ook zijn eigen gebaren, straattaal is de mengtaal die jongeren van verschillende culturele
en sociale achtergronden in het dagelijks leven spreken op school
en op straat. Ook binnen kloostergemeenschappen is het
gebruik van gebaren bekend als zogenaamde kloostergebarentalen. Monniken die een
gelofte van stilte hebben afgelegd, gebruiken gebaren om toch te kunnen
communiceren. In veel gevallen gaat het gebaar soms voor het gesproken woord,
roep bv. in een café maar eens naar de ober “twee bier” en steek daar 3 vingers
bij omhoog. Gegarandeerd dat je drie bier krijgt. Als we alle facetten van
gebaren eens goed onder de loep nemen zoals ondersteunende en illustrerende
gebaren bij sprekers, gewoontegebaren bij begroetingen, symbolische gebaren
zoals o.a. het “V” teken, of de vele obscene en scheldgebaren, kom je tot de
conclusie dat de oercommunicatie van de mens zoals dat in de dierenwereld nog
steeds het communicatiemiddel is, ook bij ons nog steeds een belangrijke plaats
inneemt, ondanks onze mogelijkheid met het gesproken of geschreven woord veel
meer te nuanceren en achtergronden van onze denkwereld te belichten. Toch
blijft deze oercommunicatie een grote rol spelen en versterkt in veel gevallen
het gesproken woord, terwijl we ons dat niet altijd bewust zijn.

A.L.
Duscees



Aanbieden huisvuil

A.L. DUSCEES Posted on vr, maart 11, 2011 09:00

Mijn column voor deze week
stond al klaar, toen ik gisteren opnieuw een artikeltje las over het aanbieden
van huisvuil, (zie elders op deze site). Ik kon de verleiding niet weerstaan om
onmiddellijk een andere column te schrijven. Toen de gemeente terug kwam op
haar eerder genomen besluit, dat vuilniszakken niet voor 07.30 uur buiten
mochten staan, was dit al een kleine tegemoetkoming voor de bewoners welke ’s
morgens al vroeg de deur uit moeten. Echter uit het voornoemde artikel komt naar
voren dat er nog steeds heel wat mensen zijn, die om wat voor reden dan ook
daar nog steeds problemen mee hebben. De boete welke de gemeente oplegt van €
70,– per zak is niet mis. Volgens het artikel zijn in week 5 en 6, 274
overtredingen geconstateerd, zouden die allemaal beboet worden levert de
gemeente dat een bedrag van € 19.180,– op. Als ik het goed lees hebben ze
echter maar 80 adressen kunnen achterhalen. Als mensen zouden opletten om geen
adresgegevens in de zak achter te laten wordt dit wel erg moeilijk. Misschien
webcams plaatsen ? Onzin natuurlijk. Maar een en ander geeft wel aan dat het
100% voorkomen erg moeilijk zal zijn. Waarom heeft de gemeente tot nu toe zelf
geen verdere stappen gedaan om aan de kennelijke problemen van een flink aantal
bewoners tegemoet te komen. Let wel, ik ben niet tegen het feit dat de gemeente
regels stelt en met de achterliggende reden van vervuiling welke te vroeg
buiten zetten met zich mee kan brengen ben ik het helemaal eens. Maar wat is nu
de praktijk ? Er wordt uitgegaan van controle op de middag en avond voor de
ophaaldag. Dit betekent dat na 24.00 uur de zakken buiten mogen worden gezet.
Aanvang ophalen is ’s morgens 07.30 uur, dus staan er zakken langer dan 7 uur
buiten. De meeste mensen welke de avond ervoor hun zakken buiten zetten doen
dat naar ik zo inschat na 22.00 uur, dit betekent een verschil van 2 uur, maakt
dit op dat aantal uren nu zoveel verschil uit ? Nee, om te voorkomen dat de
zakken überhaupt de hele nacht buiten staan, zou de gemeente haar bewoners ter
wille kunnen zijn om het aanvangstijdstip van ophalen te verzetten naar bv.
09.00 uur. Ik denk dat een groot deel van het probleem hiermee is opgelost,
althans voor degene die 07.30 uur te vroeg vinden om op te staan. De vroege
thuis vertrekkers hebben dan hun zakken hooguit 3 á 4 uur buiten staan, althans
wanneer ze hun zakken buiten zetten voor ze op de fiets of in de auto stappen.

Hetzelfde geldt voor de
aanvang van de papier ophaaldag op zaterdag, voor veel mensen is de eerste dag
van het weekend een dag om na een week
hard werken wat langer op bed te blijven liggen, maar wil je van je oud papier
af, moet je ook op die zaterdag weer vroeg opstaan, althans die mensen welke
aan het begin van de route zitten. Als de gemeente deze tegemoetkoming zou doen,
mogen al die mensen welke dan nog in overtreding zijn van mij beboet worden,
maar ik maak me sterk dat het er dan heel wat minder zullen zijn.

A.L.
Duscees



Gebruik maken van je recht

A.L. DUSCEES Posted on vr, maart 04, 2011 09:00

Als burger van dit land heb ik rechten en plichten, een van
die rechten is het stemrecht, vele mensen op de wereld zouden dit recht ook
maar al te graag hebben, dat ben ik me bewust, en toch heb ik deze keer van dat
recht geen gebruik gemaakt. Hier maak ik geen gewoonte van want ik denk dat het
wel 25 tot 30 jaar geleden is dat ik
voor het laatst niet gestemd heb. Waarom nu weer niet ? Omdat ik me geërgerd
heb aan de wijze waarop de politiek zelf,
met deze verkiezingen is omgegaan. En niet alleen de politiek maar ook de
media. Als je niet beter wist en je las en luisterde naar de debatten en
commentaren zou je denken dat het om landelijke verkiezingen voor de Tweede
Kamer ging, terwijl het gaat om verkiezingen voor de Provinciale Staten. Ik ben
niet zo dom dat ik niet weet dat straks door de gekozen leden van die
Provinciale Staten weer de leden van de Eerste Kamer worden gekozen, die op hun
beurt weer invloed op de wetgeving vanuit de Tweede Kamer kunnen uitoefenen.

Door dit laatste als inzet voor deze verkiezingen te maken,
wordt geheel voorbijgegaan aan waar het
werkelijk om hoort te gaan nl. mensen of partijen te kiezen die in mijn
provincie naar mijn mening de goede beslissingen willen nemen. In vele
provincies zijn er regionale partijen welke in de landelijke politiek niet
terug te vinden zijn omdat deze zich richten op zaken die direct met de
regionale problematiek te maken hebben en waar zij als Provincale Staten
beslissingsbevoegdheden over hebben. Hieraan is volkomen voorbijgegaan in de
campagnes en deze regionale partijen zijn niet of heel erg mondjesmaat aan het
woord kunnen komen in de media. Dus op wie moet ik stemmen en waar staat men
voor ? Het zou hetzelfde zijn als bij gemeenteraadsverkiezingen in Dongen, door
bv. CDA, VVD of SP niet gesproken zou worden over onze Dongense vraagstukken en
men in de publiciteit alleen het partij standpunt zou verwoorden over de
landelijke politiek. Zover gaat het gelukkig nog niet, maar in dit geval wel bij
de Provinciale verkiezingen. Daar heb ik me aan geërgerd en om dit aan de kaak
te stellen heb ik gebruik gemaakt van mijn recht om niet te stemmen, enerzijds
door de onbekendheid over de Provinciale politieke standpunten en anderzijds om
door het feit dat er misschien een slechte opkomst zou zijn, duidelijk te maken
dat het op deze manier bij de kiezer niet werkt en het in de toekomst anders
hoort te gaan. Of het zou helpen,? ik weet het niet, maar het is wel mijn recht
om via het afzien van dit recht dit kenbaar te maken. Voor mij is dit hetzelfde
als het stakingsrecht. Gezien de uitslag van deze verkiezingen zijn er toch
veel mensen, wat ik noem ingetrapt, om met deze voorstelling van zaken mee te
gaan, 8% meer stemmers dan 4 jaar geleden. Maar wat weten al deze kiezers nu
over de provincie ?

A.L.
Duscees



Van meligheid tot neuroscience

A.L. DUSCEES Posted on vr, februari 25, 2011 11:12

Zo af en toe overvalt me de
meligheid wel eens, voornamelijk als ik op hyves of facebook opmerkingen
voorbij zie komen van vrienden, ik krijg dan de nijging met een flauw grappige
woordspeling daarop te reageren. Het gevolg is meestal dat dit weer opgepikt
wordt door anderen en zo ontstaat er een vorm van meligheid, waarbij af en toe
ook zeer spitsvondige opmerkingen gemaakt worden.

Zo heet mijn zoon Emanuel,
maar wordt ook vaak Maan genoemd, na een avondje flink stappen stond hij de
volgende ochtend op met een flinke kater, en werd vervolgens tot maankrater
gebombardeerd. Of iemand die ging zeilen werd gewaarschuwd voor een
bijna-boot-ervaring. Meligheid ontstaat bijna altijd als je niets beters om
handen heb, m.a.w. je eigenlijk verveelt. En verveling is dan weer het gebrek
aan prikkels. “Verveling is het verlangen naar verlangens”, schrijft Tolstoi ergens in Anna
Karenina. Niet weten wat te doen is een ongedurigheid die kan resulteren in
baldadigheid of zelfs vandalisme. Je zou meligheid dus een bepaalde vorm van
baldadigheid kunnen noemen, wat gelukkig niet zo ver gaat als vandalisme. Vaak
krijg je in een melige situatie ook de “slappe lach,” maar dat werkt meestal
alleen als je met meerderen bent, omdat het de imitatiedrang van mensen is bij het zíen lachen van een ander
persoon. Zo gaan iemands mondhoeken automatisch omhoog, bij het kijken naar een
persoon die lacht. De veroorzakers zijn hersencellen met de toepasselijke naam
spiegelneuronen. Die zorgen ervoor dat als een persoon iemand anders iets ziet
doen, hij of zij automatisch – alleen in gedachten of zelfs qua bewegingen –
dezelfde handeling uitvoert. Britse onderzoekers denken dat deze drang tot
imiteren kenmerkend is voor dieren die in groepen leven, zoals mensen en apen.
“Die vergemakkelijkt de sociale interactie en schept een band tussen
mensen”, schrijven ze in Journal of Neuroscience. Om niet al te
ingewikkeld te eindigen, hier nog een tweetal uit meligheid ontstane
opmerkingen. Zo werd een vogelaar toegedicht te geloven in reïnkanarie, en
noemde een ander een apocalyppo-ijsje het einde. Als ik er goed over nadenk kan
meligheid op zich best weer een prikkel zijn om scherp te zijn in het bedenken
van dat soort opmerkingen en lost ons brein de situatie van verveling zelf weer
op. Wellicht een nieuw onderzoeksgebied voor de neuro wetenschap.

A.L.
Duscees



Onze veiligheid uitbesteden ?

A.L. DUSCEES Posted on vr, februari 18, 2011 11:53

In Bn/DeStem van donderdag 17
febr. j.l. las ik de opinie van journalist Paul de Schipper, met als kop:
“wordt Dongen veiliger met een nachtwacht.” Een en ander naar aanleiding van
uitspraken van de Dongense VVD fractie. Ik kon me in grote delen wel in het
artikel vinden, zij het dat de schrijver op sommige punten wel erg ver gaat om
een eventuele toekomstige Dongense situatie te gaan vergelijken met derde
wereldsteden, of een Amerikaans beveiligingsbedrijf wat in Irak gewapend
rondliep te vergelijken met Nederlandse beveiligingsbedrijven. Toch neemt niet
weg dat een aantal zaken voor de “gewone” burger, op z’n minst vreemd
overkomen. Ik noem daarbij het kennelijke gebrek aan capaciteit van de politie
door geldgebrek of bezuinigingen, met daar tegenover een politiemissie van zo’n
700 man naar Afghanistan, kosten geraamd op 468 miljoen euro volgens Elsevier,
zij het dat 30 miljoen bijgedragen wordt door ontwikkelingssamenwerking.
Politici die deze missie steunen zullen daar best een plausibele verklaring
voor hebben zoals goede relaties met onze bondgenoten of meer van dat soort
uitspraken. Een andere kwestie die De Schipper aankaartte is die van de kosten
welke wij als burgers dan dubbel gaan betalen. Immers van onze betaalde belastingcenten
worden al de bestaande politiediensten gefinancierd, zou Dongen dan besluiten
om over te gaan naar particuliere beveiliging zullen deze toch niet geringe
kosten via de gemeentelijke belastingen dienen te worden betaald, m.a.w. de
Dongense burger betaald dan dubbel voor een “veilig”gevoel. Ik vraag me echter
af: a. voelen wij ons werkelijk zo onveilig, ook al hebben er de laatste tijd
een paar criminelen ons dorp aan gedaan ? b. geeft het zien van particuliere
beveiligers de zgn. sportschool brede jongens, ons een echt veiliger gevoel ?
Zelf heb ik altijd de neiging een straatje om te lopen als ik zulke figuren
tegen kom. Ik kan me al met al niet aan de indruk onttrekken dat scoren met dit
soort uitspraken hieraan ten grondslag ligt, zoals zo vaak in de politiek bij
hypes of bepaalde gebeurtenissen onmiddellijk ingegaan wordt op het vermeende
onderbuik gevoel.

Mocht een dergelijke
maatregel in Dongen toch doorgang vinden, dan zou ik pleiten voor het opnieuw
aanstellen van een paar functionarissen van de vroegere gemeentepolitie, mensen
die meer bevoegdheden hebben dan een particuliere beveiliger heeft.

A.L.
Duscees



Donorcodicil, het blijft een dilemma

A.L. DUSCEES Posted on vr, februari 11, 2011 10:20

Zoals bekend is er nog altijd een groot tekort aan donoren,
hiervoor kunnen verschillende redenen zijn, maar één heel bekende reden is de
angst van mensen dat hun organen worden weggenomen terwijl ze nog in leven
zijn. Wanneer is het tijdstip van overlijden ? Belangrijk in de discussie over
orgaandonatie. Hersendood is een lastig iets om te begrijpen – het hart kan nog
kloppen, en zeker als iemand wordt beademd zie je er ook nog levend uit.
Volgens de wet moet de hersenactiviteit een half uur lang afwezig zijn, want
een kortdurend vlak EEG komt ook weleens voor bij nog levende patiënten.
Radboud-onderzoekers hebben bij ratten een EEG-signaal gevonden dat het eind
van het leven duidelijk markeert. Dit onderzoek aan stervende ratten laat
zien dat het leven met een grote golf de hersenen verlaat. Deze golf, die zo’n
20 seconden aanhoudt, lijkt een duidelijk herkenbaar EEG-signaal om vast te
stellen dat iemand echt is gestorven. In het elektro-encefalogram (EEG)
van stervende ratten zag men een grote trage golf verschijnen, terwijl het EEG
al vlak was. “We denken dat deze golf ontstaat doordat alle neuronen het min of
meer gelijktijdig definitief opgeven en hun elektrische lading verliezen,”
zeggen neurowetenschappers van het Donders Institute for Brain, Cognition and
Behaviour van de Radboud Universiteit. Deze
electrische lading stelt neuronen namelijk in staat actief met elkaar te communiceren
en dat is het leven, stellen de
onderzoekers. “Dus als die communicatie definitief ophoudt, zijn de hersenen
dood, ben je hersendood, en daarmee officieel overleden.” Men wil nu verder onderzoeken of er
na de golf inderdaad helemaal geen reactie van de neuronen meer uitlokbaar is
en dus of die toestand inderdaad onomkeerbaar is. Men gaat ook de bewaarde
EEG’s van gestorven mensen bekijken op dit patroon. Zij hopen dat meer
inzicht hierin een waardevolle bijdrage zal leveren aan de debatten over het
donorcodicil. Men denkt nu dat als je die grote golf hebt gezien, je zeker weet
dat de dood is ingetreden.

Goed onderzoek, maar of dit een radicale verandering gaat
geven bij het wel of niet beschikbaar stellen van organen na je dood, waag ik
toch te betwijfelen. Immers ook al zou het waar zijn dat technisch gezien het
tijdstip van dood zijn precies kan worden bepaald, dan zijn er nog vele andere
overwegingen bij mensen om tegen donatie te zijn, ik denk hierbij o.a. aan
religieuze en antroposofische overwegingen, maar ook hoe nabestaanden aankijken
tegen het weghalen van delen van het lichaam van een geliefde, zeker in een
situatie waarbij je midden in het stervensproces zit.

Het Belgische principe, iemand is altijd donor tenzij je
bezwaar maakt of je nabestaanden nee zeggen, lijkt mij nog het hoogst haalbare.
Maar zover zijn we hier nog niet.

A.L. Duscees



Charivari de moeder van carnaval ?

A.L. DUSCEES Posted on vr, februari 04, 2011 11:58

In de media, maar ook in het straatbeeld, althans in onze regio, wordt je nu reeds overspoeld met allerlei carnavalsuitingen, terwijl het toch nog een aantal weken duurt voor het zover is. Ja sterker nog, sinds begin november werd meerdere keren per week in de kranten gewag gemaakt van allerlei carnavalsactiviteiten, hooguit met een kleine dip rond de feestdagen. Toen ik op zoek ging om te kijken hoe zo’n lange aanloop ontstaan is, stuitte ik op het woord charivari, bij nadere beschouwing leek dit oude gebruik, een mild soort volksgericht voortkomend uit sociale controle, erg veel op de hedendaagse carnavalsuitingen. Een charivari was een ritueel waarbij een individu of een stel dat de sociale normen overtrad werd bespot en bestraft. Ook overheden werden op de korrel genomen. Er werd een optocht gehouden met “ketelmuziek”, spottende toneelstukjes, spottende liederen en gejoel van omstanders. Meestal ging het om een tamelijk milde bespotting en werden de slachtoffers, of overheden daarna weer normaal in de gemeenschap opgenomen. Dit soort rituelen kwam vanaf de veertiende tot in de twintigste eeuw voor in veel landen van Europa Politieke charivari’s konden weken en soms wel eens maanden duren. Charivari’s vonden in de Nederlanden onder andere plaats in Limburg, Vlaanderen Brabant en Gelderland In Staphorst ( Gelderland ) vonden ze zelfs nog in 1950 plaats. Zij het dat het daar veel meer leek op echte volksgerichten. Charivari’s vonden in Nederland ook plaats uit onvrede over beslissingen van de autoriteiten. Dit soort “politieke charivari’s” betwistten nooit het gezag van de overheied op zich, maar waren bedoeld om machtsmisbruik door de overheid aan de kaak te stellen. Het hoogtepunt van de politieke charivari’s lag tussen 1820 en 1850. In protestante streken werden overigens naar verhouding net zoveel charivari’s gegeven als in katholieke . Vaak was het slachtoffer al langere tijd niet geliefd in de gemeenschap omdat hij afwijkend sociaal gedrag vertoonde of de wederzijdse burenverplichtingen niet nakwam. In Noord-Brabant kwamen verschillende vormen van charivari voor. “In de ploeg spannen”, “beerjagen” en “tafelen” waren volksgebruiken die mogelijk al vóór 1600 bestonden en in 1934 in Noord-Brabant nog volop voorkwamen. Al vanaf delate Middeleeuwen waren er tijdens he tcarnaval meer charivari’s dan anders. Groepen mannen maakten in de periode voor het carnaval een carnavalswagen, terwijl iemand anders portretten schilderde van straatmadeliefjes of van vrouwen die “in de fout” waren gegaan. Weer iemand anders dichtte spotliederen (vaak op al bestaande melodieën). Tijdens het carnaval waren de mannen gemaskerd. Ze trokken van herberg naar herberg, voerden daar een toneelstukje op en zongen het spotlied waarbij de schilderingen als illustratie getoond werden. Kortom de huidige carnavalgebruiken lijken toch grotendeels hun oorsprong te vinden in de vroegere charivari’s. (Meer hierover is te vinden in Wikipedia)

A.L. Duscees



Ons brein is ons leven

A.L. DUSCEES Posted on vr, januari 28, 2011 12:36

Ik
ben nog van de generatie die vroeger op typeles ging, hetzij via de school of
particulier. Deed je een middelbare of hogere opleiding was de kans groot dat
je op kantoor terecht kwam, dus was typeles een must. Als ik me goed herinner
moest men toen het minimale aantal van 180 aanslagen per minuut halen, toen ik
later in militaire dienst bij de verbindingsdienst kwam kreeg ik opnieuw
typeles nu moest blind getypt worden met zover ik weet minmaal 220 of 240
aanslagen per minuut. Alleen mijn oudste kinderen hebben ook nog typeles gehad,
de jongere niet meer. Bij de komst van de computer bleken de kinderen dit
allemaal zelf zo gemakkelijk op te pakken dat mijn dochter mij qua typesnelheid
dik verslaat, of ze de vingerzetting volgens de voor ons geldende regels nu wel
of niet gebruikt, dat maakt helemaal niet uit. Zelfs met 1 of 2 vingers sms’en gaat bij de jeugd razendsnel. Hieruit blijkt hoe
het kinderbrein enorm flexibel is wanneer het maar voldoende geprikkeld wordt
en het de mogelijkheden heeft om met allerlei dingen te experimenteren. Datzelfde
kinderbrein komt ook met vragen en opmerkingen waarvan wij achteraf zeggen
eigenlijk heel logisch. Zo vroeg een van mijn kinderen eens aan mij toen ik zei
dat ik nog even langs het gemeentehuis moest, “Papa waarom is de gemeente
gemeen” ? Een logische vraag als je het woord oppakt als twee woorden (gemeen
tehuis) Maar niet alleen het kinderbrein is flexibel en kan alle kanten nog op,
ook het brein van de volwassene is tot heel veel in staat, het mag dan zo zijn
dat afgestorven hersenweefsel niet meer terugkomt, maar de mens heeft zo’n
enorm potentieel aan capaciteit dat het regelmatig voorkomt dat na hersenletsel
andere hersengebieden de taken weer over kunnen nemen, zij het na langdurige revalidatie.
Zelfs heb ik op tv wel eens een reportage gezien van iemand die een complete
hersenhelft miste, maar toch kon functioneren. Er blijkt gewoon veel meer
mogelijk te zijn dan we tot nu toe vermoeden, de wetenschappers welke aan
hersenonderzoek doen zeggen zelf, we staan nog maar aan het begin van de kennis
over het brein en men weet al zo veel vind ik. Van nabij weet ik hoeveel vragen
er nog zijn bij gespecialiseerde wetenschappers welke op allerlei gebied het
brein trachten te doorgronden. Zo is mijn zoon met een onderzoek bezig voor
zijn proefschrift, naar de moleculaire en biologische veranderingen in de
hersenen bij mensen met chronische pijn. Dit alles met als doel therapeutische
strategieën te ontwikkelen ten behoeve van het menselijk welbevinden, maar ook
van de kennis over onszelf. Chirurgische ingrepen, hetzij met verfijnde
apparatuur, hetzij met weer betere medicijnen staan nog maar aan het begin, gelukkig
blijft men zoeken want, ons brein is ons
leven.

A.L. Duscees



Wat is vrijheid ?

A.L. DUSCEES Posted on vr, januari 21, 2011 11:06

Vrijheid van meningsuiting vinden wij een groot
goed, terecht, maar ook andere vormen van vrijheid zoals politieke vrijheid en
onafhankelijkheid of vrijheid van godsdienst staan bij ons hoog in het vaandel.
Misschien wel de belangrijkste vinden wij de vrije wil, maar bestaat die wel ?

In totale vrijheid leven, forget it! Het
is ALTIJD: vrijheid in gebondenheid. Met gebondenheid bedoel
ik heel voor de hand liggende zaken zoals financiële gebondenheid, maar ook de
gebondenheid van je opvoeding of beperkte kennis over tal van zaken, zoals je
kijk op de wereld of de mensheid. Je kunt
wel de vrijheid binnen de grenzen van gebondenheid zoeken. De
vrijheid ligt hem in de mogelijkheid om te kunnen kiezen, anders te kunnen
doen, binnen de mogelijkheden die bestaan (= gebondenheid). In die zin is
iedereen altijd vrij, want iedereen kan kiezen, het maakt daarbij niet
eens uit WAT je kiest, want het kunnen kiezen op zich schept al de
vrijheid.
Dat een bepaalde keuze iemand niet gelukkig
of gelukkiger maakt, hoort ook bij het kiezen, het mooie is dan dat je ook weer
iets anders kan kiezen. En zo zou ik dus
wel even door kunnen gaan..
Wat ik wil zeggen is het volgende: Mensen hebben
in het verleden keuzes gemaakt, daarin is men vrij geweest binnen een bepaalde gebondenheid.
De keuzes van iemand zeggen dus alles over zijn gebondenheid. Later kan men zijn opvoeding bezien, men heeft meer
kennis en levenservaring opgedaan en dat kan ervoor zorgen dat men andere keuzes
is gaan maken!
Dus wat is ervoor nodig mensen zo goed mogelijke
keuzes te laten maken? INFORMATIE/KENNIS, alleen dat brengt de mens in
mijn optiek verder… Daarom vind ik het ook zo belangrijk om verstandig om te
gaan met de wijsheid van de oudere mens, althans die oudere die in zijn leven
kennis en informatie is blijven vergaren, er zijn jammer genoeg ook mensen die
tijdens hun leven nooit meer iets bijgeleerd hebben, die leven dan ook in een
zeer beperkte vrijheid al zullen ze dat zelf niet zo ervaren, die onwetendheid
is dan ook hun sterke gebondenheid. Ik wil graag bij die eerste groep horen,
daarom blijf ik mijn vragen stellen en blijf ik informatie en kennis verzamelen
zolang ik leef, alles wel binnen mijn eigen mogelijkheden qua iq en eq. De
vraag in de kop van deze column kan dus beantwoord worden met: VRIJHEID IS
KENNIS, oftewel hoe meer kennis en informatie hoe groter je vrijheid in keuze
mogelijkheden. Hiermee wordt de ruimte binnen de gebondenheid groter.

A.L.
Duscees



Vraag en antwoord zorgtoeslag

A.L. DUSCEES Posted on vr, januari 14, 2011 09:59

Eerst
wilde ik het bureaucratie noemen, hetgeen je ook zou kunnen zeggen van andere
overheids- of semi overheidsdiensten, ik denk hierbij o.a. aan de voormalige IB
groep, nu DUO geheten (Dienst Uitvoering Onderwijs). De kosten welke die
dienst, althans in de tijd dat ik er mee te maken had, alleen al aan papier en
portokosten had kunnen besparen loopt in de miljoenen.

Maar
nu de Belastingdienst, ik kwam er achter dat het zeer onduidelijk is hoe deze
dienst werkt. Het komt misschien wel voort uit bureaucratie maar van
bureaucratie kan je nog zeggen dat er regels worden gehanteerd. Wanneer je geen
regels kunt waarnemen kun je over onoverzichtelijk spreken. In oktober kreeg ik
een beschikking voor het terugbetalen aan teveel ontvangen zorgtoeslag in 2009,
waarbij ik de keus kreeg om dit in 1x te betalen of in termijnen, ook kon het verrekend
worden met mijn huidige zorgtoeslag. Hier koos ik voor. Twee weken terug kreeg
ik opnieuw een beschikking maar dan over 2010, ik moest nu het dubbele
terugbetalen maar dan wel met de aangehechte acceptgirokaart, een andere keus
was er niet. Ik had hierbij een aantal vragen dus onmiddellijk de telefoon
gepakt en mijn vragen afgevuurd. 1. Waarom geen andere betalingsmogelijkheden
zoals bij de beschikking van 2 maanden eerder ? Het werd even stil en na het
geven van mijn beschikkingsnummer wilde men het even nakijken, hieruit bleek
dat dit de vervolgbrief was welke gestuurd wordt nadat op de eerste beschikking
niet is gereageerd. Mijn reactie was, deze gaat over 2010 en de brief van
oktober ging over 2009 en dat bedrag zou verrekend worden met m’n huidige
zorgtoeslag. Weer even stil, toen kwam het antwoord de eerste brief die over
2010 gaat wordt half januari verstuurd en daarin staat dat je wel verschillende
betalingsmogelijkheden heb. Toen ik daarop reageerde met jullie hebben dus als
eerste een tweede brief verstuurd, dus een fout gemaakt met het versturen van
deze beschikking werd dit ontkend en men wilde hierover verder geen discussie
aangaan. 2. Hoe kan het dat jullie beschikken over mijn gegevens van 2009
waaruit blijkt dat ik teveel heb ontvangen en jullie desondanks daar heel 2010
gewoon mee doorgaan ondanks dat ik elk jaar mijn inkomensgegevens t.a.v.
zorgtoeslag doorgeef ? Het antwoord was “wij gaan uit van de gegevens van het
voorgaande jaar,” dus in mijn geval 2009, mijn reactie maar over 2009 moet ik
terugbetalen dat hebben jullie dus kennelijk niet meegenomen over 2010 met het
gevolg dat ik nu een keer zoveel moet terugbetalen. Ook fout dus, “nee zo zit
het niet” was het antwoord, “wij wijzigen de toeslag pas nadat u zelf daarom
vraagt.” 3.
Waarom mijn beschikking over 2009 pas verstuurd in oktober 2010 en mijn
beschikking over 2010 eind december 2010 ? Twee maanden na elkaar dus.
Antwoord: “in de beginjaren van de zorgtoeslag liepen wij achter met de
verwerking, dat is nu grotendeels opgelost.” Dus resumerend, je geeft elk jaar
je gegevens op met het idee dat de belastingdienst die ook verwerkt voor het
komend jaar, maar dat doen ze niet als je niet specifiek vraagt om je toeslag
aan te passen. Al met al kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het bij
deze dienst nog steeds niet op rolletjes loopt.

A.L. Duscees



“De beste wensen”

A.L. DUSCEES Posted on vr, januari 07, 2011 12:09

Bovenstaande
Nieuwjaarsgroet is waarschijnlijk de meest voorkomende welke mensen tot elkaar
uitspreken aan het begin van een nieuw jaar. Ik heb dan de neiging me af te
vragen komt dit uit het hart of is het een beleefdheidsvorm, niet dat ik tegen
beleefdheidsvormen ben, helemaal niet, liefst komen deze, de laatste decennia
verlorengegane vormen terug. De verruwing in het taalgebruik en omgangsvormen
tonen wat mij betreft aan dat ons beschavingspeil hard naar beneden is gegaan.
Er zou veel te zeggen zijn over de oorzaken hiervan, maar ik wil me in deze
column beperken tot bovenstaande nieuwjaarswens. Er van uitgaande dat behalve
bij enkele zeer nabijstaanden, waarbij deze wens echt uit het hart komt, dit
een vorm van beleefdheid is, kun je die wens het best plaatsen in de categorie
algemeenheden, er zit namelijk niets persoonlijks aan. Het woord “wensen,”
betekent verlangens, dus iets wat er nog niet is, dan komt de vraag is dat een
verlangen van de wenser, of gaat het hier om een verlangen voor de ontvanger ?
Ik ga uit van het laatste, we gunnen dan de ontvanger van onze wens de beste
verlangens. Toch gek, we gunnen de ander verlangens, maar die hebben mensen
toch altijd al ? We gunnen ze dus iets wat ze al hebben, nl. de verlangens
zelf. Vreemde gewoonte eigenlijk als je het zo bekijkt. Zeg er dan tenminste
achter “dat ze vervuld mogen worden.” De woorden “de beste” kunnen door
iedereen persoonlijk ingevuld worden, met daaraan gekoppeld de vraag zou die
persoonlijke invulling ook wel het beste zijn voor die persoon ? Als het door
iemand die met een ziekte rondloopt ingevuld wordt voor zijn gezondheid, is dit
alleen maar goed, maar waarom noemen we het beestje dan niet bij de naam en
zeggen “ik wens je een gezond jaar toe.” Hiermee aangevend dat je wens heel
persoonlijk voor hem of haar is bedoeld. Een negatieve invulling van “de beste”
zou kunnen zijn dat iemand van plan is verkeerde keuzes in zijn leven te gaan
maken, hij of zij ziet dat zelf nog niet als verkeerd omdat het de liefste wens
van hem of haar is, maar als buitenstaander zie je dat soms wel. Zo heb ik zelf
een keer meegemaakt dat een bekende van mij niets liever wilde dan een verkeerd
afgelopen liefde weer te herstellen, terwijl iedereen vooraf wist dit loopt
opnieuw verkeerd af, hetgeen later ook bleek en de ellende alleen maar groter
was geworden. Een persoonlijke wens voor die persoon om te behoeden voor
komende ellende zou dan veel beter zijn, of die persoon ernaar zou handelen
valt op zo’n moment te betwijfelen. Maar je geeft wel aan dat je persoonlijk in
iemand geïnteresseerd bent. Omdat je niet iedereen even goed kent en zijn of
haar persoonlijke situatie niet altijd weet, kan je wel verlangens noemen die
voor iedereen geldig zijn, nl. “ik wens je een liefdevol, gelukkig en gezond
nieuw jaar.” Dat geldt ook voor u als lezer.

A.L. Duscees



All we need is love

A.L. DUSCEES Posted on vr, december 31, 2010 11:55

Rond
de afgelopen kerstdagen viel mij op, dat de paar keer dat ik de TV aan had, het
dit jaar meer dan andere jaren over de liefde ging en dan niet de zinnelijke
liefde, maar liefde voor de ander. Zou dit het gevolg van de crisis zijn, dat
mensen zich meer bewust zijn geworden dat het om meer gaat dan alleen
consumeren ? Als dat zo is ben ik “blij”met die crisis, want ik kon me helemaal
vinden in de boodschappen die in die programma’s werden uitgedragen. O.a. het
programma waarin Huub Oosterhuis teruggreep naar de woorden van Jezus in de
context van het huidige asielzoekers beleid en de manier waarop met deze mensen
wordt omgegaan. Nu mag bekend zijn dat ik niet meer als gelovige te boek sta,
dat wil echter niet zeggen dat ik wijsheden uitgesproken door mensen als Jezus,
Boeddha of Ghandi, niet zou waarderen of erachter kan staan. Wel degelijk, de
uitspraak van Jezus, “ik was dakloos en je hebt me gehuisvest, ik had dorst en
je gaf me te drinken enz. en alles wat je aan de minste hebt gedaan, heb je aan
mij gedaan”, zijn woorden waar ik me thuis bij voel als het om onze medemens
gaat. Jezus mag van mij in dezen de norm zijn, zonder er allerlei theologie bij
te halen. De praktijk hoe wij met vluchtelingen omgaan is er een van opsluiten
in asielzoekers centra en zo snel mogelijk weer uitzetten in plaats van mededogen
en in gastvrijheid hen op te vangen zodat ze weer een menswaardig leven kunnen
leiden. Ook zag ik een gedeelte van een programma waarin Stef Bos een lied zong
samen met Frank Boeijen, wat geïnspireerd was op een tekst uit het bijbelboek
Prediker, ook daarin staan grote wijsheden t.a.v. het omgaan met medemensen.
Men doet maar wat, wordt daarin gezegd, maar het meeste is zinloos en levert
niets op, geluk of ongeluk overkomt je wel of niet, het heeft geen zin om te
proberen de wind tegen te houden, beter is het te genieten van het moment en
samen genieten is dubbele vreugd. Wijsheden die ons wijzen op het samen doen,
een samenleving waarin ieder zijn waarde en kracht heeft, een samenleving
waarin ieder (ook de asielzoeker) met elkaar vervlochten is. Een gevlochten
touw breekt niet gemakkelijk. Als deze tendens die uit al die programma’s naar
voren kwam niet alleen rond de kerstdagen opgepakt wordt, maar ook in heel 2011
wordt doorgevoerd, kunnen mensen alleen maar gelukkiger worden ondanks een
financiële crisis. Want wie goed doet, goed ontmoet, om nog maar eens een
wijsheid aan te halen.

A.L. Duscees



Maatschappelijke metamorfose of evolutie ?

A.L. DUSCEES Posted on vr, december 24, 2010 10:41

Metamorfose of gedaanteverwisseling komt in
vele vormen voor, zo is er sprake van verandering van vorm, structuur,
karakter, verschijning of omstandigheid, in een ontwikkeling. Het wordt in
diverse contexten gebruikt, zoals in de biologie, mythologie, Romeinse
literatuur, geologie, mode en muziek. Afgelopen week zag ik op Animal Planet
een programma wat over de metamorfoses in de biologie ging, de bekendste is de
verandering van rups naar vlinder, maar ook de salamander die van kieuwen,
longen krijgt. Dit heeft dan allemaal betrekking op de biologie, maar ik wil
het over een andere metamorfose hebben, nl. de metamorfose die gaande is in
onze maatschappij door de technische revolutie in de micro elektronica wat met
name gestalte heeft gekregen in het internet. Er is momenteel een enorme
discussie op gang naar aanleiding van de publicaties op WikiLeaks. Als je de
deskundigen en trendwatchers mag geloven zullen vele zaken in onze
maatschappij, zo ze al niet veranderd zijn, nog vele veranderingen ondergaan en
voor een complete maatschappelijke metamorfose zorgen, denk daarbij aan
terrorisme of opstanden, die tot nu toe gebruik maakten van fysiek geweld, maar
nu al aan het omturnen zijn naar wat genoemd wordt cyber geweld, het platleggen
van allerlei systemen van overheden of multinationals. De reacties van de
machthebbers en overheden zullen zodanig zijn dat alles en iedereen in de gaten
wordt gehouden en het doemscenario van het boek 1984, wat George Orwell reeds
in 1948 schreef over de situatie in 1984 en waar de bekende uitdrukking Big
brother is watching you vandaan komt, enkele decennia later toch nog uit gaat
komen, als het al niet zo is. Ook nu reeds kunnen we spreken van een totale
maatschappelijke metamorfose als we onze maatschappij van net na de oorlog en
die van heden vergelijken, maar die metamorfose is nog lang niet voltooid.
Eigenlijk denk ik dat we niet van een metamorfose moeten spreken, maar van het
evolueren van onze menselijke verhoudingen, technische kennis en maatschappij,
immers een metamorfose is op een gegeven moment voltooid, maar de evolutie
houdt nooit op. Toch ben ik er van overtuigd dat de mens zelf, met z’n vaak
onbewuste oerinstincten als emoties en gevoelens, verlangens, moraal en
ethiek, nog steeds dezelfde is, zie hiervoor ook
mijn column van 27 aug. jl. “menselijke evolutie ? ja of nee”. Ook de politieke, lees
machtsverhoudingen, zullen in principe niet veranderen of ze nu gebruik maken
van de ouderwetse machtsmiddelen of van de toekomstige, in deze zin is er m.i.
nog steeds niets nieuws onder de zon, al zijn er detailverschillen. Het blijft
toch om macht draaien.

A.L. Duscees



Afval

A.L. DUSCEES Posted on vr, december 17, 2010 11:16

Door
achterstallig tuinonderhoud en het feit dat de coniferen van mijn
tuinafscheiding hun levenseinde naderden, was ik verplicht daar iets aan te
doen. Dus de kinderen opgetrommeld, een kettingzaag gehuurd en aan de slag. Ik
dacht slim te zijn geweest om dit te plannen in een weekend vóór de week dat
via de gemeente groenafval kon worden aangeboden. Toen ik dit wilde melden bij
de gemeente bleek dit toch allemaal iets anders te liggen dan ik in mijn
onschuld had gedacht. Dat ik hiervoor zou moeten betalen wist ik wel, maar
uitgaande van het feit dat ik dacht zo’n 6 m3 kwijt te moeten, schrok ik wel
van het bedrag dat ik hiervoor kwijt zou zijn. Het is namelijk zo dat je per
rit 2 m3 mag aanbieden en dat € 70,– kost, dit zou naar mijn schatting dus neerkomen
op € 240,– Verder is het zo dat je dit direct aan de straat moet aanbieden en
gebundeld dient te zijn. Veel werk dus. Dan maar een andere oplossing gezocht,
nl. het huren van een afvalcontainer. Er was mij al gezegd door iemand dat daar
grote prijsverschillen in zaten, dus vooraf eerst goed informeren was geboden.
Op google de containerbranche opgezocht en via een belrondje en website
bezoekjes gezocht naar de goedkoopste, er bleken inderdaad grote verschillen te
zitten in de huurprijzen, met een verschil van tussen de € 20,– tot wel €
70,– , waarom is mij een raadsel. Nog steeds uitgaande van zo’n 6 m3 afval
bestelde ik een container van die grootte bij een bedrijf in midden Nederland
wat mij € 125,– kostte. Bij aflevering bleek dat deze branche kennelijk onderlinge
afspraken heeft om bedrijven uit de buurt hiervoor in te schakelen, ik kreeg
dus een container van een andere firma dan waar ik hem besteld had. Toen bij
het vullen van de container bleek dat het geen 6 m3 maar misschien wel 10 of 12
was, een slechte inschatting mijnerzijds dus, bedacht ik dat voor nog zo’n
container het misschien wel handig was om door hetzelfde bedrijf wat de
container weer zou ophalen gelijk een nieuwe neer te laten zetten. Dus gebeld
en toch maar even naar de prijs gevraagd, wat bleek ?, rechtstreeks via hen
huren was € 45,– duurder, € 170,– dus. Dit is een prijsconstructie welke ik
niet begrijp, of eigenlijk wel, hieruit blijkt dat onderlinge afspraken ervoor
zorgen dat binnen de branche kennelijk forse winsten gehaald kunnen worden,
misschien moet de NMA hier ook maar eens naar kijken. Een ander bijkomend
aspect was, toen ik bij de gemeente een vergunning aanvroeg voor het plaatsen
van een container, bleek dat door allerlei voor mij onbegrijpelijke regeltjes
dit zo’n 8 weken vooraf dient te geschieden, dankzij de coulance van de
betreffende ambtenaar mocht hij toch geplaatst worden. Maar wel € 74,– betalen
voor zo’n vergunning. Door dit alles ben ik er achter gekomen dat het
kwijtraken van je afval heel wat voeten in de aarde heeft en aan veel
onoverzichtelijke regeltjes en prijzen gebonden is. Van mij mogen branche
afspraken en overheidsregelgeving ook bij het afval.

A.L. Duscees



Kinderen kosten geld

A.L. DUSCEES Posted on vr, december 10, 2010 10:52

Met deze overbekende uitspraak zeg ik niets nieuws, maar
soms wordt zo’n cliché weer eens pijnlijk duidelijk, alhoewel het woord
pijnlijk in mijn geval niet zo op z’n plaats is.

Zoals bij iedereen is een dezer dagen de eindafrekening van
de energierekening in de bus gevallen, deze bezorgde mij een klein
vreugdedansje aangezien er een bedrag van 4 cijfers op stond wat ik terug ga
ontvangen. Hoe komt het nu dat ik kennelijk maandelijks veel teveel voorschot
heb betaald ? Dat ligt in mijn geval puur aan m’n 2 jongste kinderen, zij zijn
beiden per 1 maart in een studentenhuis gaan wonen, dus bij mij de deur
uitgegaan. Dit heeft betekend dat met name het gasverbruik drastisch is
verminderd, niet alleen twee kamers die niet meer verwarmd werden, maar bovenal
het langdurige dagelijks douchen soms 2 x per dag, wat voor een enorm
gasverbruik heeft gezorgd. Daarnaast is het me nooit gelukt hen duidelijk te
maken dat er ook nog zoiets als een koude kraan op wasbak of in de keuken
aanwezig is, er werd alleen maar gebruik gemaakt van de kraan met de rood
gemerkte knop.

Het vreemde is, dat wat je ook zou verwachten, het
electriciteits verbruik niet is verminderd, maar zelfs iets meer was dan het
jaar daarvoor, ook dat is echter op het conto van de kinderen te zetten
aangezien zij de eerste 2 maanden van het jaar toen ze nog thuis woonden,
veelvuldig gebruik maakten van een electrische straalkachel om in onze
omgebouwde garage hun vrienden te ontvangen. Dus voor volgend jaar mag ik ook
daarop op vermindering van verbruik rekenen. Een simpel rekensommetje leert dat
alleen al aan energieverbruik 1 kind zo’n € 600,– per jaar scheelt. Tel daar
nog eens het bedrag van het wassen van kleding, het eten en vooral drinken en
snacks bij op, kom je al gauw op zo’n € 1000,– per kind. Als je kinderen nog
jonger zijn komen daar ook nog eens kleding, school en sportclub kosten en
dergelijke bij. Volgens het Nibud kost een kind 19% van je netto salaris, maar
ik vraag me af over welke leeftijd ze het dan hebben. Mijn vader zei vroeger
altijd tegen mij het grootbrengen van een kind tot ze de deur uitgaan kost je
een ton. Hij zat er niet ver naast denk ik zo. En ik heb er vijf grootgebracht.
Mocht je denken dat ik nu extra spaargeld over hou is dat ook weer een
misverstand want ook al zijn ze de deur uit, een leningtje hier en een
leningtje daar, wat in de praktijk toch later weer een gift blijkt te worden,
blijft gewoon doorgaan al wordt je honderd. Je kinderen blijven je geld kosten
zo lang je leeft. Maar ik vind het de mooiste en beste aankoop die ik ooit heb
gedaan.

A.L. Duscees



De dag van …..

A.L. DUSCEES Posted on vr, december 03, 2010 11:22

Regelmatig wordt via de media
aandacht gevraagd voor de dag van, en daar kan van alles bij ingevuld worden.
De vanouds bekende dagen van kerkelijke oorsprong, vader of moederdag, en ook dierendag zijn bekend, maar van een groot aantal andere dagen heb ik nog
nooit gehoord, zoals daar zijn de dag van de venen, van het magazijn, van de
warme trui of de dag van de witte stok.

Op dag-van.startpagina.nl
zijn ze allemaal te vinden, ik telde er meer dan 100, zonder nog mee te rekenen
“de week van”. Uiteraard is het de bedoeling dat er op zo’n dag extra aandacht
geschonken wordt, of eventueel geld wordt gegeven. Ik heb besloten, na zoveel
voor mij onzinnige dagen genoemd te zien, dat er best nog een bij kan, nl. de
dag van de 50e column. Op die dag en dat is eigenlijk 5 dec., maar
dan heeft een of andere Spanjaard al zijn dag, dus wordt het 6 dec., wordt
extra aandacht gevraagd, in de vorm van een kaartje of mailtje sturen, beter
nog geld sturen, naar deze columnist. Dit ten einde erachter te komen of er
onder mijn lezers ook mensen zijn die de humor hiervan, maar meer nog het
relativeren van zulke speciale dagen wel zien zitten. Als het thema van een
bepaalde dag je aanspreekt, wil dat zeggen dat je ergens achter staat of voor
bent, dan is 1 dag per jaar toch wel erg weinig. Ik heb m’n kinderen altijd
gezegd dat vaderdag voor mij niet hoeft, “als jullie mij slechts 1 dag per jaar
als goede of fijne vader zien, heb ik iets niet goed gedaan en dan is die dag
alleen maar het gevolg van de commerciële hype.” Ik heb liever dat wij elke dag
elkaar respecteren, ondanks dat we het niet altijd met elkaar eens zijn. Dit
geldt ook voor andere thema’s, neem nou bijvoorbeeld het thema milieu, de dag
van het milieu zou het jaar van het milieu moeten zijn, nee beter nog de eeuw van
het milieu. Immers 1 dag per jaar zeggen: “ja we zouden toch wat meer
milieubewust moeten zijn”, en vervolgens overgaan tot de orde van de dag, legt
geen zoden aan de dijk. Maar dagelijks ernaar handelen zal iets bijdragen aan
het verminderen van de verontreiniging van onze eigen leefomgeving en die van
onze kinderen. Smoesjes van dat kleine beetje wat ik kan doen helpt toch niet,
gelden niet. Het begint namelijk altijd bij onze eigen instelling. Zoiets van
na mij de zondvloed. Ons eigen nageslacht zou ons toch wel wat meer waard
moeten zijn.

A.L.
Duscees



Marsmannetjes zijn gek

A.L. DUSCEES Posted on vr, november 26, 2010 12:55

De vraag is,
zijn marsmannetjes gek in de zin van psychisch gestoord ?
Of, is het idee dat er marsmannetjes zouden zijn, gek ?
Bij de eerste vraag ga je er vanuit dat er marsmannetjes bestaan en bij de
tweede vraag vind je het een krankzinnig idee dat er marsmannetjes zouden
bestaan.

Ik kwam hierop, door het boekje van Kluun, “God is gek”. Dit boekje is volgens
de schrijver zelf geschreven, (de titel is ook cynisch bedoeld), om te laten
zien hoe atheïsten omgaan met mensen die enige vorm van religieus denken erop
na houden. Volgens de schrijver is bij deze groep, zeker in de media een
behoorlijke vorm van arrogantie ten aanzien van “gelovigen” aanwezig.
Even terug verwijzend naar mijn column van vorige week, “gemanipuleerd door ons
brein” constateerde ik dat ik, alhoewel al een flink aantal jaren mezelf als
agnostisch beschouwend, bij de allereerste aanblik van voornoemde titel, dit
opvatte als, zou God psychisch gestoord zijn ? M.a.w. mijn allereerste reactie
is er dus een van God bestaat en die wordt voor gek verklaard. Hieruit
concludeerde ik, dat ook voor mij nog steeds de programmering van mijn brein,
het bestaan van een God, als allereerste de woorden die ik zie of hoor, zo worden
geïnterpreteerd. Ik denk dat iemand die atheïstisch is groot gebracht, via die
programmering, als eerste conclusie zou hebben, als je in God gelooft ben je
gek. Let wel, het gaat hier om de allereerste opwelling, zodra je er over gaat
nadenken, kan het al veranderen.
Nu even terug naar de titel marsmannetjes zijn gek. Ik weet bijna zeker dat
iedereen, ook in allereerste instantie uitgaat van vraag 2, omdat we allemaal
opgegroeid zijn, dus geprogrammeerd zijn met het idee dat iemand die in
marsmannetjes gelooft, gek is. Wat ik me vervolgens afvroeg is, stel dat de
mensheid vanaf het moment dat men met een hogere macht rekening hield en in is
gaan geloven, dit niet God genoemd had, maar uit was gegaan van marsmannetjes
die vanuit de ruimte alles zouden hebben gecreëerd en op afstand in de gaten
zouden houden, zoals b.v. in het boek “Waren de goden kosmonauten” gesuggereerd
wordt. Of, dat het idee van één God, zoals dat uit het Jodendom is ontstaan,
nooit de kans had gekregen zo’n vlucht te nemen zoals is gebeurd, dan hadden we
waarschijnlijk wel getwijfeld over vraag 1 of 2. De macht van de rede en de
wetenschap zoals die de laatste eeuwen en zeker de laatste decennia invloed
heeft gekregen in onze maatschappij, maakt dat wij inderdaad met arrogantie
aankijken tegen elke vorm van geloven of religieus denken. Maar het gekke is,
dat het ietsisme, alleen maar groeit, m.a.w. velen denken dat er wel iets is,
maar kunnen het niet benoemen, of dit nu gaat over hogere machten of leven na
de dood in wat voor vorm dan ook. Blijft de vraag, wie of wat is gek. Persoonlijk
blijf ik bij mijn standpunt, ik laat me verrassen.

A.L. Duscees



Gemanipuleerd door ons brein

A.L. DUSCEES Posted on vr, november 19, 2010 11:32

Aanleiding voor
dit onderwerp was een zin die ik hoorde op tv, toen ik buiten de kamer was, dus
niet wist welk programma er op stond. Ik hoorde zeggen : “wie dit deed is ‘n
adder”. Toen ik even daarna de kamer binnenkwam, zag ik dat er een aflevering
van de serie “friends” op stond, dus engels gesproken werd. Men had het daarin
over personen die met elkaar een date hadden gehad. Ik begon daarover na te
denken en kwam tot de conclusie dat ik klanken had opgevangen welke mijn brein
om hadden gezet in woorden, waarschijnlijk was er gezegd, (ik kon het niet meer
terughalen), “we did date each other”. Hierover nadenkend kwam ik tot de
conclusie, dat wanneer ik geweten had dat er engels gesproken werd, ik dat
waarschijnlijk wel goed gehoord had, althans de klanken dan had omgezet in
engelse woorden. Dit bracht me de herinnering aan mijn puberteitsjaren, toen op
de mulo er onder de jongens grapjes gemaakt werden, met de engelse taal, die
gebaseerd waren op wat in die periode voor jongens die de sexualiteit begonnen
te ontdekken, erg in trek was, nl. min of meer schuine, sex gerichte taal te
bezigen. Zo herinner ik mij een zin, die wanneer die uitgesproken werd tot
grote hilariteit leidde. Je vroeg dan aan een medeleerling om de volgende zin
in het engels te vertalen : “Het varken staat in de beek”. Wat tot een besmuikt
gegniffel leidde als je dan de klanken die in het engels werden uitgesproken
omzette naar Nederlandse woorden. Lachen, gieren, brullen, o wat was dat leuk.
Ook cabaretiers gebruiken dit fenomeen soms in sketches, waarbij ze dan de
klanken in een andere taal uitgesproken, verwoorden in het Nederlands, soms
heel humoristisch. B.v. the play is not fair, de plee is niet ver, of he
had a careful mother, hij had een kar vol modder. Zo zijn er nog vele te bedenken. Een en
ander geeft volgens mij aan, dat ons brein kan manipuleren met klanken die we
horen, afhankelijk van de insteek hoe we denken, voelen of ergens heel sterk op
gericht zijn.
Dan nu het wat serieuzere deel van mijn verhaal, misverstanden, soms zelfs
grote ruzies onder mensen, kunnen ontstaan doordat ons brein ons kan
manipuleren, ik spreek uit eigen ervaring, want ook in het Nederlands kun je
andere dingen horen dan die werkelijk gezegd worden. Afhankelijk van wat je
insteek is. Bijvoorbeeld vooroordelen, je bent ergens heel diep van overtuigd
en elk gesprek daarover interpreteer je vanuit die overtuiging, je hoort dan
wat je wil horen, (lees moet horen vanuit je brein), omdat dit zo sterk
geprogrammeerd is. Ik was er van overtuigd dat een collega van mij jaloers op
me was vanwege het feit dat ik een bepaald aspect van ons vak goed in de
vingers had, de ingewikkelde klussen werden door onze chef altijd aan mij
toevertrouwd, zelfs zo sterk dat ik regelmatig voor een bepaalde klus volledig
werd vrijgesteld en mijn collega de gewone zaken van mij moest overnemen.
Bepaalde zinspelingen van hem hadden mij in de loop der tijd overtuigd van zijn
jaloersheid. Toen dit op een gegeven moment op een fikse ruzie uitliep, hebben
wij beiden de moed gehad om onze gevoelens ten opzichte van elkaar uit te
spreken en moest ik tot de conclusie komen dat ik er helemaal naast zat en ik
alles vanuit mijn overtuiging van zijn jaloersheid had opgevat. Ik zat er
helemaal naast. Ook hierbij had mijn brein mij gemanipuleerd.

A.L. Duscees



Verborgen angst is te horen

A.L. DUSCEES Posted on vr, november 12, 2010 11:35

In een bijlage van mijn dagblad las ik afgelopen week een
artikel over scheldwoorden, met name over de ziektes die daarbij gebezigd
worden. Mijn moeder zei vroeger altijd tegen ons, schelden is een gebrek aan
woorden, maar daar ben ik het maar ten dele mee eens. Waar komt schelden uit
voort ? Naar mijn mening uit de emotie van boosheid of kwaadheid en uit een
emotie welt iets op wat je op dat moment niet echt in de hand hebt, vaak is het
zo dat het onderbewuste die emotie aanstuurt. Boos wordt je, als dreigt dat je
iets niet meer in de hand hebt of zelf niet meer kan sturen, er iets gebeurd
wat jij niet wilt, of er anders naar je gekeken wordt dan je naar jezelf kijkt.
Ook kwalijke zaken van en door mensen kunnen je boos maken, maar in wezen komt
dit allemaal op hetzelfde neer, nl. angst voor inbreuk op je eigen leventje of
je eigen gedachtenwereld, je voelt je op een of andere manier bedreigt. In mijn
visie komt boosheid dus voort uit angst, angst waarvan je je niet altijd bewust
bent en het frappante is dan, dat deze angst vertaald wordt in de scheldwoorden
die gebruikt worden. In het artikel wordt gewag gemaakt van het feit dat de van
oorsprong scheldwoorden in het hedendaagse taalgebruik al gemeengoed zijn
geworden en zeker door de jeugd als stoer wordt ervaren. Een kankerleuk feest
klinkt voor hun net even wat anders dan een leuk feest. Volgens ditzelfde
artikel is Nederland het enige land wat terminale ziektes gebruikt om mee te
schelden. Waren het vroeger vooral woorden als pest, pokken, tyfus of kolere
(cholera), tegenwoordig is kanker het scheldwoord bij uitstek, meer nog dan de
vanouds bekende vloek gvd. Dit staaft ook mijn visie dat (onbewuste) angst voor
iets, de woorden voortbrengt waarmee je je boosheid uit, in tegenstelling tot het
bezigen van sexueel getinte schuttingwoorden of het woord homo welke puur
gebruikt worden om een ander te kwetsen of om zogenaamd stoer te doen. M.a.w.
werden vroeger mensen gelovig opgevoed of het nu katholiek of protestant was,
daar zat altijd een vorm van straf aan vast, hemel of hel, of God ziet alles.
Onderbewust had men dus een bepaalde angst voor God, niet gek dus dat in die
tijd het woord gvd veel vaker gebruikt werd dan nu, immers het geloof is sterk
teruggelopen in Nederland, dus angst voor God is er ook veel minder. Daarom ook
dat het goed te verklaren is dat de angst van mensen in onze tijd tot
uitdrukking komt in het woord kanker. Dat men daarmee een flink aantal mensen
pijnlijk raakt, doordat ze een dierbare verloren zijn door deze ziekte of hier
zelf door getroffen zijn, wordt vaak op zo’n moment niet beseft. Ik denk dat we
al een heel stuk verder zijn, als we ons bewust zouden zijn van onze onbewuste
angsten, zelfreflectie kan schelden vóór zijn.

A.L. Duscees



Non nieuws

A.L. DUSCEES Posted on vr, november 05, 2010 11:42

Soms kan ik me opeens kwaad
maken over een item wat in het nieuws naar voren wordt gebracht. Als dit
gebeurt betreft dat meestal de inhoud van dat nieuws of uitspraken daarover. Zo
niet deze week, nu ging het over iets wat als nieuws gebracht werd maar totaal
inhoudsloos is. Ik maakte me kwaad omdat ik me als kijker en lezer geminacht
voelde door redacties welke mij iets voorschotelen als ben ik een grote
onbenul. Waar ging het over ? Tijdens het wk voetbal afgelopen juni kwam er een
octopus van het Sea Life Centre in Oberhausen in het nieuws, welke de uitslagen
van bepaalde wedstrijden zou kunnen voorspellen en volgens dat nieuws kwamen
ook alle voorspellingen uit. Biologen wisten ons te vertellen dat deze dieren
vrij intelligent zijn en het eenvoudig is om ze iets aan te leren, dus iets te
doen wat hun verzorger wil. Pure manipulatie dus. Deze marketing stunt van het
Centre heeft hun heel wat opgeleverd, vele bezoekers extra doordat mensen deze “occulte”
octopus Paul wilden zien en een geweldige publiciteitsstunt voor het Centre.
Toen al keek ik hoofdschuddend naar deze zgn. nieuwsitems, maar ik kon het nog
enigszins plaatsen binnen alle andere onzin items welke tijdens zo’n toernooi
gebracht worden, er wordt bepaalde zendtijd geprogrammeerd en dat moet wel
gevuld worden, ook al is er geen echt nieuws. Vorige maand schijnt deze octopus
te zijn overleden, ook dat nieuws kon ik nog begrijpen gezien de eerdere
publiciteit. Maar het feit dat afgelopen week de kranten en tv nieuwsrubrieken
opnieuw aandacht meenden te moeten besteden aan een nieuwe octopus welke door
het Centre als Paul II werd geïntroduceerd gaat mij echt te ver. Natuurlijk van
het Centre kan ik het begrijpen, het heeft hen geen windeieren gelegd, maar dat
redacties welke zichzelf serieus noemen, deze onzin opnieuw aan mij
voorschotelen, geeft mij het gevoel dat ik als lezer of kijker niet serieus
wordt genomen, alsof men denkt die geloven toch alles wat wij hen
voorschotelen. Nu zijn er inderdaad mensen die dat doen, zie de vele extra bezoekers
welke het Sea Life Centre mocht verwelkomen. Dit constaterende als redacties,
zou je m.i. deze goedgelovige mensen tegen zichzelf moeten beschermen en niet
doorgaan met publiceren over zulk puur non nieuws, of geloven ze er zelf
misschien ook in en legt dit hun eigen domheid bloot ?

A.L. Duscees



Alles mag gezegd, of … goede smaak

A.L. DUSCEES Posted on vr, oktober 29, 2010 10:39

Door de soap rondom het proces van Wilders, heb ik me
afgevraagd tot hoever ik het zelf acceptabel vind wat men onder de noemer
vrijheid van meningsuiting verstaat. Wat kan, maar vooral hoe, mag er naar mijn
mening iets gezegd worden over anderen, zonder ze daarbij te discrimineren.
Discrimineren is het maken van onderscheid tussen mensen en/of groepen, wat het
grondbeginsel dat alle mensen gelijk zijn, in de weg staat. Dit is sowieso voor
mij onacceptabel. Maar hoe ver wil ik gaan in het moedwillig beledigen van
mensen, dus een krenkende uiting die iemands eer en goede naam kan aantasten.
Ik kwam erachter dat ik daar heel erg ver in zou willen gaan en niet alleen
omdat het beledigd worden bij mensen heel erg divers opgevat kan worden, de een
raakt het, de ander niet, maar ook omdat er een humor cultuur bestaat waarin
mensen of groepen op de hak worden genomen die ik niet graag kwijt zou raken,
zonder hierbij over goede smaak te willen praten. Nu kan onder het kopje humor
heel erg veel verstaan worden, althans dat doen we over het algemeen, immers
satire, cynisme, ironie en sarcasme noemen we voor het gemak allemaal humor.
Toch zitten daar grote verschillen in, satire zou je kunnen omschrijven met ‘op
geestige wijze de spot drijven’ dit kan zowel agressief als cynisch gebeuren.
Cynisme komt voort uit wantrouwen en wantrouwen kan een gevolg zijn van
vooroordelen. Dan hebben we ook nog de ironie waar een paar verschillende
vormen onder vallen zoals de omkering, het met opzet tegengestelde zeggen van
wat men bedoeld, of de overdrijving, het met opzet vergroten van iets, of het
understatement, het met opzet verzwakken van iets. Al deze vormen van “humor”
vind ik acceptabel en ik beleef daar soms, als het goed gebracht wordt, veel plezier
aan. Echter is er een vorm waar ik meer moeite mee heb en dat is het sarcasme,
zo je dit al onder humor wilt verstaan. Sarcasme is een agressieve en altijd
aanvallende bijtende spot, bedoeld om pijn te doen. Vooral met dit laatste,
bewust iemand echt pijn willen doen, heb ik moeite, maar ik realiseer me ook
dat je geen wet kunt maken waarin sarcasme verboden wordt. Kortom alles mag
gezegd worden, blijft er alleen de kwestie van goede smaak in onze
omgangsvormen met elkaar. In het geval Wilders zal m.i. alleen het
discrimineren bewezen moeten worden om te kunnen veroordelen, voor de rest mag
ook hij alles zeggen. Maar ironisch afgevraagd …… goede smaak ?

A.L. Duscees



De spagaat van Wilders

A.L. DUSCEES Posted on vr, oktober 22, 2010 11:24

Het verbale geweld van
Wilders tegen onze Nederlandse gedoogcultuur, klinkt me nog volop in de oren,
nu hijzelf ook aan het gedogen slaat. Niet erg consequent als je dit woord
jarenlang in de ban hebt gedaan. Het afstand nemen van o.a. dit gedoogbeleid
heeft hem vele stemmen opgeleverd, men was het beleid van pappen en nathouden
meer dan zat, de roep van Wilders hier een eind aan te zullen maken sprak velen
aan. Hoe zullen deze mensen nu tegen hem aankijken, nu hijzelf de regeringspartijen
VVD en CDA gaat gedogen ?

Hij gaat nu gedogen dat er
nog steeds mensen van buiten de EU mogen binnenkomen, dat er nog steeds geld
naar ontwikkelingslanden gaat, dat er geen hoofddoekjes belasting komt, dat
deze regering de Islam als een godsdienst ziet, met alle godsdienst vrijheden
vandien. Zou hij mensen met dubbele paspoorten, waar hij nu weer opnieuw tegen
te keer gaat, straks ook gaan gedogen ? Zo kan ik nog wel even doorgaan. Dat er
in dit regeerakkoord minder vergaande maatregelen staan dan wanneer linkse
partijen de macht zouden hebben is waar, maar dat ligt in de eerste plaats aan
de regeringspartijen VVD en CDA en niet aan Wilders. Zij hebben van hun
partijprogramma niet veel afgedaan, dat er wat nuance verschillen zijn hoort nu
eenmaal bij coalities.

Wat zou de reden van Wilders
kunnen zijn om dit alles te gedogen ?
Oké, hij heeft op een aantal punten het PVV standpunt voor een deel
binnengehaald zoals o.a. in de zorg, veiligheid en een kleine versoepeling bij
het invoeren van de AOW leeftijd. Echter zijn core business, zijn oorlog tegen
de Islam vinden we niet terug, sterker nog hij gaat gedogen. Hoezo principes ?

Voor mij is duidelijk dat het
aloude liedje “macht gaat boven principes” ook voor Wilders geldt. Of gaat hij
dit niet volhouden en toch de stekker eruit trekken om er op te gokken dat bij
nieuwe verkiezingen hij er nog sterker uitkomt en zodoende nog meer macht
krijgt. God of Allah verhoede het, maar liever nog het verstand van de
Nederlandse bevolking want die alleen kunnen er werkelijk wat tegen doen.

A.L. Duscees



Het monopoliespel van de banken

A.L. DUSCEES Posted on vr, oktober 15, 2010 12:48

Onlangs hoorde ik een verhaal van een zeer goede kennis, waarbij ik in eerste instantie aan oplichting dacht, misschien een te groot woord, maar het zit er m.i. wel in de buurt. Wat is het geval ? Die kennis van mij is sinds vorig jaar 65 en krijgt dus AOW, aangezien zijn vrouw jonger is en niet werkt krijgt hij daarnaast aanvullende AOW. Zij krijgt dit bedrag cash van haar man en hebben afgesproken dat deze maandelijkse aanvullende toelage door zijn vrouw gebruikt moet worden voor de huishoudelijke uitgaven, zou zij zuinig zijn dan mocht wat er van overbleef voor zichzelf een extra spaarpotje gemaakt worden. Zij had bij de Rabo bank al een internet spaarrekening dus wat doet ze, elke maand stort ze trouw haar overgebleven geld op haar rekening zodat ze het naar haar spaarrekening kan overmaken. Vorige week komt ze tot de ontdekking dat er door de bank een bedrag van € 18,90 is afgeschreven voor storting op eigen rekening. Navraag bij de bank leerde dat het storten voor particulieren van geld op je eigen rekening 6x per jaar gratis is en daarna een bedrag van € 6,30 per storting gerekend wordt. Dit wordt per kwartaal afgerekend dus zij ontdekte dit pas 3 maanden nadat ze al zes keer gestort had, m.a.w. i.pl.v. spaarrente te krijgen moet zij nu meer betalen dan de rente opbrengt, het sparen kost haar dus geld. Dit naast het feit dat ze ook al maandelijks een bedrag van € 7,60 voor haar rabo pakket moet betalen. Natuurlijk kan zij hier iets aan doen, bv. door 1x per twee maanden haar geld te storten of met haar man af te spreken dat hij het geld niet cash geeft maar op haar rekening stort. Het feit echter dat banken dit doen heeft te maken met de monopolie positie welke zij in het geldverkeer hebben, wij kunnen niet meer zonder banken al zou je dit willen. In mijn jeugd was men blij dat je wekelijks een paar gulden op je spaarbankboekje kwam storten, daar moesten ze toen nog heel wat handelingen aan het loket voor doen. Nu met geldmachines en computers die alles automatisch op je rekening zetten moet je alleen maar duur betalen. In het genoemde geval is het zo dat zij gemiddeld € 100,– per maand stortte wat na 9 maanden neer komt op zo’n € 910,– incl. rente

Zij betaalt echter € 18,90 stortingskosten dus houdt zij € 891,10 over van de gespaarde € 900,–

Dit nog zonder het bedrag van 9x € 7,60 voor haar rabo pakket. Dat is ook nog eens € 68,40. Niet alleen lenen kost geld, maar ook sparen, in dit geval. Het zou goed zijn als onze overheid ook eens spotjes zou maken met: “let op de banken kosten U geld”.

A.L. Duscees



De lamme en de blinde

A.L. DUSCEES Posted on vr, oktober 08, 2010 12:54

Een aantal decennia geleden was het nog gemeengoed om bij
het opgeven van je personalia ook de vraag naar je religie te krijgen. Bij de
opkomst voor militaire dienst, bij de burgerlijke stand en meestal ook bij
sollicitaties werd hiernaar gevraagd. Eigenlijk een heel verkeerde vraag, want
religie is niet hetzelfde als geloofsovertuiging. Maar volgens mij is dit al
een hele tijd niet meer zo, toch moest ik hieraan denken toen mij afgelopen
week een uitspraak van Albert Einstein onder ogen kwam, die me aan het denken
zette. De uitspraak luidde: “religie zonder wetenschap is blind en
wetenschap zonder religie is lam.”
Naar mijn idee probeert hij hiermee
te zeggen, dat je beide nodig hebt om te kunnen zien of inzicht te krijgen en
vooruit te kunnen. Zoals bekend was Einstein naast een wetenschappelijk genie
ook religieus, dus daarvan uitgaande wekt deze uitspraak geen verbazing. Maar
heeft hij ook gelijk ? Wat betekent religie eigenlijk ? Dit woord heeft vele
betekenissen, bij wikipedia staan een 10-tal verschillende omschrijvingen
vermeld, waarbij de fenomenologische omschrijving tegenwoordig onder
wetenschappers het meest telt. (de fenomenologie is
de benadering van verschijnselen die zich ertoe beperkt een
verschijnsel zo grondig en nauwkeurig mogelijk te beschrijven. Er wordt bewust
geen theorie of andere hypothese geformuleerd over de oorzaken van de
waargenomen verschijnselen.) Mijn persoonlijke voorkeur gaat dan
ook uit naar: “een manier om met de onzekerheid van het bestaan om te gaan.”
M.a.w. het zoeken door onbegrip, naar zekerheden of waarheid, veelal gestoeld
op bovennatuurlijke verschijnselen of
machten.

Alhoewel ik mezelf op geloofsgebied als agnostisch beschouw,
(gnosis is weten, a-gnosis is niet weten) en niet meer geloof in de bijbel of
welk ander boek dan ook, als zijnde het onaantastbare woord van God of een
andere ongrijpbare macht, neemt niet weg dat ik religie, in de zin van, er zijn
dingen die we niet kennen of begrijpen, kan onderschrijven. Let wel, in mijn
optiek is religie dus niet gelijk aan geloven, geloven komt na de religie.
Religie is het zoeken naar zekerheden of waarheid, als je denkt die te hebben
gevonden, dan volgt het geloof daarin. Bij mij blijft religie in de pure vorm
zoals ik dat net omschreef, het zoeken naar zekerheden en waarheid een altijd
durend element in mijn leven en kom ik aan de stap van het geloven niet toe.

In die zin zou je kunnen zeggen dat Einstein misschien ook
wel agnostisch is geweest. In mijn optiek zegt Einstein dus, vrijelijk
vertaald,

het zoeken naar waarheden(religie), zonder de reeds vergaarde waarheden(wetenschap), maakt blind en gevonden waarheden (wetenschap) zonder het blijven zoeken naar meer
waarheden
(religie) maakt lam.

In deze zin ben ik het helemaal met de uitspraak eens.

A.L. Duscees



Hoe erg kun je je vervelen ?

A.L. DUSCEES Posted on vr, oktober 01, 2010 11:14

Onlangs las ik een artikel inde krant over het veelvuldig privé
bezig zijn op internet in de tijd van de baas.
Toen ik afgelopen week een zogenaamd humoristisch mailtje kreeg
doorgestuurd, moest ik daaraan denken, want je moet je toch wel erg vervelen om
zoiets als hieronder staat te gaan bedenken, vast een of andere ambtenaar die
zijn tijd moet volmaken. Hieronder het verhaaltje.

Mijn vader en ik woonden samen in een flat. Vader was weduwnaar en
ik was ongehuwd. Beneden ons woonden een weduwe met haar dochter, beiden schoon
van uiterlijk. Ik werd verliefd op de weduwe en trouwde haar. Mijn vader
trouwde met de dochter en toen begon de ellende.
Daar mijn vader de dochter van mijn vrouw en dus
ook mijn dochter trouwde, is zij thans mijn moeder. Ik ben tegelijkertijd haar
vader, omdat ik met haar moeder getrouwd ben. Verder werd mijn vader de
schoonvader van mijn vrouw, omdat ik zijn zoon en haar echtgenoot ben. Mijn
vader werd echter ook de schoonzoon van zijn schoonmoeder en ik ben dus zijn
schoonvader, omdat ik met zijn schoonmoeder getrouwd ben. Maar dat is nog niet
alles.
Mijn vrouw krijgt een zoon en nu begint de ellende
pas goed. Mijn zoon is de broer van mijn schoonmoeder, omdat die de dochter van
mijn vrouw is. Hij is echter ook de neef van mijn schoonmoeder, omdat die zijn
zuster is.
Dus mijn schoonmoeder is mijn tante. Het wordt
echter nog erger….. De jonge vrouw van mijn vader krijgt ook een zoon en die
wordt dus mijn broer, maar tevens mijn kleinzoon. Verder is mijn eigen zoon de
oom van mijn kleinkind, omdat hij de broer van mijn dochter is.
Mijn vrouw is zijn grootmoeder, want hij is het
kind van haar dochter. Ik ben als man van mijn vrouw zijn grootvader, dus de
grootvader van mijn broer en aangezien de grootvader van mijn broer ook de
mijne is, BEN IK MIJN EIGEN GROOTVADER.

Volgens mij heeft de schrijver een echte oplichtersmind om zo met
familienamen te manipuleren. Maar zolang hij het nog op deze manier doet
schaadt het niemand, dan misschien alleen zijn baas.

A.L.
Duscees



Vergapen

A.L. DUSCEES Posted on vr, september 24, 2010 10:28

Dit niet zo heel vaak
gebruikte woord, kwam in mij op toen onlangs bij mijn dagblad een
autospecial zat, deze stond vol auto’s
welke waarschijnlijk alleen de hele rijken zich kunnen permitteren en ik weet
dat er vele mannen zijn en misschien ook wel vrouwen die er van dromen in zo’n
auto te kunnen rijden. Er zich aan vergapen dus. Ik heb zelf niet zoveel met
auto’s en ik vroeg me dan ook af, wat heeft het voor nut om voor de meeste
abonnees van je krant zulke onbereikbare dingen voor te schotelen. Ik weet het
eigenlijk wel, het is niets anders dan een commercieel belang voor de krant,
immers men weet dat een grote mannelijke doelgroep zo’n special zeker leest,
wat weer een reden is voor garagebedrijven
om hier met een advertentie in te willen staan. Een goede marketing
strategie dus voor de advertentie afdeling van de krant. Zij het dat ik mezelf
dan niet vergaap aan zo’n autospecial, ik kan me wel herinneren dat ik me ooit
als kind ook eens heb staan vergapen bij een Sinterklaas etalage, waar elektrische
treintjes langs berglandschappen en dorpjes rondreden, en waar ik met m’n neus
tegen de etalageruit de tijd vergat en te laat thuis kwam voor het eten. Ik heb
het dan over begin jaren vijftig toen dat voor de meeste kinderen ook nog een
onbereikbaar iets was. Ook in dat geval was het zo, dat alleen kinderen van
rijke ouders dit soort cadeaus kregen. Je aan iets vergapen blijkt dus een
soort verlangen naar iets onbereikbaars te zijn. Zo zijn er nog vele
voorbeelden te noemen waarbij dit geldt. Als mannen vergapen wij ons soms aan
mooie modellen of filmsterren, ook vrouwen kunnen dit overigens, hoeveel wordt
er ons niet voorgeschoteld op tv of in de reklamewereld waar we ons aan
vergapen, of van dromen ? Volgens het Van Dale woordenboek betekent vergapen:
‘verwonderd kijken naar, zonder te begrijpen’ Het is de reklamewereld die ons
als het ware dwingt om aan de “gewone” verwondering, de normale dingen van alle
dag voorbij te gaan. De verwondering die je zou moeten hebben voor de onbegrijpelijke
dingen in de natuur welke je dagelijks tegenkomt. Een prachtig geweven web van
een klein spinnetje wat je ’s morgens op de struiken naast je tuinpad tegen
komt, of een rups die zich ontpopt heeft tot een prachtig gekleurde vlinder, of
kijk bij helder weer ‘s avonds eens naar de hemel de oneindige onbegrijpelijke
uitgestrektheid van het heelal. Zo is er zoveel waar we dagelijks aan voorbij
lopen en waar we ons niet meer aan vergapen. Zo heel af en toe vergaap ik me
nog wel eens aan m’n vrouw en kinderen, verwonderd en niet begrijpend hoe zij
mij nog steeds liefhebben. Dit soort vergapen aan je dierbaren wens ik iedereen
toe, want dat getuigt van zelfkennis en kan een reden zijn om daar iets mee te
doen.

A.L. Duscees



Emotie versus ratio

A.L. DUSCEES Posted on vr, september 17, 2010 09:44

Andere woorden voor deze kop
zijn, gevoel tegenover verstand. Er bestaat een boek, mannen komen van mars en
vrouwen komen van venus, hierin wordt uit de doeken gedaan dat mannen en
vrouwen vanuit 2 verschillende werelden leven en wel de wereld van gevoel en
emotie bij vrouwen en de wereld van het rationele verstand bij de mannen.
Iedereen zal wel de ervaring hebben waar dit verschil toe kan leiden. Ook
ikzelf ben daar in het verleden meerdere malen mee geconfronteerd geweest.
Inmiddels hebben mijn vrouw en ik daar onze gezamenlijke weg in gevonden, dat
mag ook wel na bijna 40 jaar huwelijk. Hoe interessant is het dan om te zien,
hoe één van mijn zonen onlangs in hetzelfde conflict met zijn moeder terecht
kwam, het was of ik mezelf zag zo’n 30 jaar geleden. Wij prijzen ons gelukkig
dat hierover bij ons altijd gepraat wordt, er wordt niets weggestopt wat het
conflict betreft, maar wel is het soms moeilijk om van de ander te respecteren
hoe die jou ziet en je in de spiegel laat kijken. Voor mannen is het een stuk
moeilijker daarbij hun gevoel naar boven te halen, omdat wij altijd met
rationele verklaringen komen, waarbij bij de vrouw dan de indruk ontstaat, hij
loopt er voor weg of alles heeft de schuld behalve hijzelf. Vrouwen daarentegen
kunnen hun gevoel niet uitschakelen om daarbij van rationele verklaringen uit
te gaan, althans nooit op de momenten van het conflict zelf, waarbij bij mannen
weer de indruk ontstaat, waar maakt ze zich nou zo druk over, er zijn toch veel
belangrijker dingen.

Was het vroeger zo, dat in
onze maatschappij de ratio (mannen) de baas waren en vrouwen hun gevoelens
moesten inhouden of wegstoppen, wat en dat weet ik bijna zeker, veel stille
tranen gekost zal hebben. Nu echter na de grote emancipatiegolf is dat niet meer
zo, vrouwen hoeven niets meer weg te stoppen maar kunnen gelukkig gelijkwaardig
met de mannen het gesprek aan gaan. Het is voor mij dan ook niet vreemd dat er
door deze gelijkwaardige situatie veel huwelijken of relaties zijn komen te
stranden, omdat velen door o.a. hun eigen opvoeding daar niet aan toe waren. De
combinatie van beide werelden emotie en ratio vind je maar zelden in één mens,
daarom is het belangrijk dat beiden binnen de relatie een even grote plaats
krijgen, dat betekent uiteraard voor allebei altijd een stukje inleveren en
toch achter de niet zo gevoelde of niet zo begrepen ideeën van de partner gaan
staan.

Mijn credo is: door de ratio
kan je iets bereiken, alleen door te voelen kan je gelukkig zijn. Dus geen
emotie versus ratio, maar emotie en ratio.

A.L. Duscees



CDA nog altijd fusie partij

A.L. DUSCEES Posted on vr, september 10, 2010 10:51

De wat ouderen onder ons
zullen nog weten dat het CDA is ontstaan uit 3 partijen welke met elkaar
gefuseerd zijn tot het CDA, te weten KVP, ARP en CHU. Deze 3 christelijke
partijen 1 katholiek en de 2 anderen protestant wisten na veel moeite
overeenstemming te bereiken om in deze nieuwe partij op te gaan. De
besprekingen hierover begonnen in 1967, met name Piet Steenkamp heeft hier
leiding aan gegeven, maar pas in oktober 1980 werd de partij officieel, zij het
dat men vanaf 1977 wel als CDA in de Tweede Kamer aanwezig was. De partij geldt
officieel als centrum rechts binnen het politieke spectrum. Daar zit hem nou
net de kneep want een van de punten die ervoor zorgden dat de besprekingen zo
moeizaam verliepen, was met name het bezwaar van de ARP die zich toch meer
verbonden voelden met de wat socialere standpunten van links. De KVP en ook CHU
daarentegen gaven hun eigen wat rechtsere signatuur aan de partij. Deze 3
bloedgroepen, eigenlijk maar twee, zijn nog altijd binnen de partij te vinden,
soms lijken ze weg te zijn, maar dan komen ze plotseling weer duidelijk naar
voren. Ook nu, na ruim 30 jaar is dit weer te zien tijdens de informatie
gesprekken voor een nieuw te vormen kabinet. De tegenstanders binnen het CDA
van besprekingen met de PVV, zijn met wat uitzonderingen meestal die mensen
welke hun politieke roots binnen de ARP hebben, of ze nu zelf nog tot die
partij behoord hebben of hun ouders. Ook in het verleden kwamen dit soort
verschillen vaak naar boven, zeker op de congressen. De gevolgen van deze
verschillende bloedgroepen zijn in dit geval de oorzaak dat Wilders kon zeggen,
ik heb in die partij geen vertrouwen meer, waardoor de kans groot is dat een en
ander uit gaat draaien op nog meer kiezers voor de partij van Wilders. Kent
de partij zichzelf zo slecht of betreft het ook hier weer een pure machtstrijd
tussen beide bloedgroepen ? Ik vraag me
dan af heeft die fusie niet al meer kapot gemaakt dan goed gedaan. Het zou me
niets verbazen als de vroegere ARP stroming eerdaags weer zelfstandig verder
gaat als nieuwe partij. Gevolg, nog meer verdeeldheid binnen het politieke
spectrum. Nee, het zou beter zijn dat binnen het CDA maar eens spijkers met
koppen geslagen worden en eens en voor
altijd één duidelijke richting gekozen wordt en dan niet in het midden, want
dan kan je nog altijd links en rechtsom, maar als (christelijke) partij een
sociaal gezicht laat zien.

A.L. Duscees



Schoonheid

A.L. DUSCEES Posted on vr, september 03, 2010 11:27

Ik heb de laatste tijd wat nagedacht over hoe het zit met
mijn persoonlijke norm voor datgene wat voor mij aantrekkelijk is en dan met
name de aantrekkelijkheid van andere personen. Dat kwam door een artikel wat ik
las over het toenemende aantal mensen wat de plastisch chirurg bezoekt en niet
alleen vrouwen. Ik wil hiermee niet beweren dat aantrekkelijkheid met
schoonheid te maken zou hebben, want wat is schoonheid ? Uiterlijke schoonheid
of innerlijke schoonheid ? De combinatie van die twee lijkt me het ideaal, maar
wordt niet zo vaak gevonden is mijn idee. Dit geldt voor zowel mannen als
vrouwen. Nadenkend over mijn eigen generatie, zeg maar 55+, kwam ik tot de
conclusie dat wanneer het uiterlijke schoonheid betreft, ik uitgaande van mijn
eigen norm een verschil zie tussen jonge mannen en vrouwen en oudere mannen en
vrouwen. Deze norm vertelt mij dat ik in het algemeen gesproken jongere vrouwen
mooier vindt dan jongere mannen, maar bij de ouderen is dat precies andersom,
daar vindt ik de mannen in het algemeen qua uiterlijk mooier dan vrouwen. Let
wel uitzonderingen bevestigen de regel. Terwijl mijn gevoel me zegt dat dit
laatste voor de innerlijke schoonheid weer precies andersom geldt. Hoe zit de
mens nu in elkaar als het over dit soort zaken gaat ? Terug naar het wezen van
de mens, de diepere, meestal niet bewuste drijfveer zoals bij alles in de
natuur, is het overleven van de soort. Als we ons dit realiseren is het ook
verklaarbaar dat jonge vrouwen er mooier en aantrekkelijker uit zien omdat zij
mannen moeten aantrekken om voor nageslacht te zorgen, het voortbestaan van de
soort. Zijn ze ouder en hebben ze hun taak hierin gedaan, kunnen en hoeven ze
dit niet meer en is het logisch dat uiterlijke aantrekkelijkheid voor de natuur
niet meer van belang is.

Mannen daarentegen zijn en blijven de jagers en de
mannelijke voortplantingsmogelijkheden blijven heel hun leven bestaan, dus ook
op oudere leeftijd dienen ze volgens deze natuurwetten aantrekkelijk te blijven
voor het andere nog vruchtbare geslacht. Hiermee is de norm die ik persoonlijk
ervaar over uiterlijke schoonheid verklaard. Of ik daarin gelijk heb weet ik
niet maar ik kan er mee leven. De innerlijke schoonheid van de oudere mens, waarbij
met name de vrouw er beter van af komt dan de man, heeft m.i. te maken met het
feit dat de vrouw nu de rust heeft en de natuurlijke drang om nageslacht voort
te brengen weg is, zij heeft de kinderen op weg geholpen en heeft daardoor
levenswijsheid, begrip en liefde opgebouwd wat begrippen zijn voor innerlijke
schoonheid. Mannen daarentegen blijven een zekere mate van onrust voelen om, op
wat voor gebied dan ook, te blijven scoren of dit nu is om aantrekkelijk, slim,
wijs of sterk te willen zijn. Onrust kan innerlijke schoonheid in de weg staan.
Ook hiervoor geldt of ik gelijk heb weet ik niet en ik ben nu eenmaal ook zo’n
man die vanuit zijn mannelijk wezen naar dit soort dingen kijk. Het
belangrijkste is, ken jezelf en zoek daarin je rust, dan bezit je in ieder
geval al één van de twee schoonheden.

A.L. Duscees



Menselijke evolutie ? ja of nee

A.L. DUSCEES Posted on do, augustus 26, 2010 14:56

Hierover is al veel gesproken en geschreven en een ieder zal
daar zijn of haar mening over hebben, maar ik wil het er niet over hebben of we
van de apen afkomstig zijn. Wat ik me afvraag is of de mens zelf, als wezen met
instinctieve emoties en gevoelens, verlangens, moraal en ethiek, is geëvolueerd
sinds bv. het stenen tijdperk. Qua kennis kun je hier zeker ja op zeggen, sinds
de mens gereedschappen is gaan gebruiken heeft dit zich zeker geëvolueerd,
alhoewel we nog steeds niet weten hoe de mens in de oudheid bouwwerken bv. tot
in de perfectie heeft weten te produceren. Maar kijken we naar de huidige
techniek, waarmee we steeds sneller zijn gaan reizen, zelfs naar de maan zijn
geweest, of naar de huidige communicatie middelen waarmee we op hetzelfde moment
beeld en geluid kunnen ontvangen van waar ook ter wereld en dan nog maar niet
te spreken over de medisch technische evolutie.

Kortom de menselijke kennis is geëvolueerd. Communicatie
tussen mensen is hierbij een basis onderdeel, vanuit communicatie is ook democratie
ontstaan, reeds de oude grieken waren hiermee bekend en vanuit die democratie
ontstond weer het begrip emancipatie, was het vanuit de oudheid altijd zo dat
mannen de dienst uitmaakten, nu beginnen er heel langzaam wereldwijd gezien,
openingen te komen voor vrouwen, heel schuchter begonnen in de democratische
landen. M.a.w. ook in de menselijke omgang met elkaar zou je een bepaalde
evolutionering kunnen ontdekken. Maar is dit, wat we ook wel beschaving noemen,
de werkelijke mens ? Beschavingen zijn en kunnen ten onder gaan maar de mens
blijft of bleef bestaan. Beschaving is een buitenste laag, het woord komt uit
de houtbewerking, het ruwe hout kun je mooi glad schaven, maar het blijft hout.
M.a.w. wie zijn wij als mens in ons werkelijke wezen ? zien we daarin evolutie
? Ik waag het te betwijfelen, in de tijd van het Romeinse Rijk werd al de
uitspraak gedaan: “geef het volk brood en spelen” waarbij de spelen zijn
voorgekomen uit de stammenstrijden uit de oudheid, hiermee werd al aangegeven
dat de mens wil overleven door voldoende voedsel te hebben en zich te kunnen
vereenzelvigen en te strijden voor een groep waartoe ze behoren of willen
behoren. Dit is de dag van vandaag niet anders zij het dat de details misschien
wat verschillen. De huidige oorlogen
tussen landen en ideologieën zijn niet anders dan de stammenstrijd van
vroeger evenals onze nationale voetbalteams die tegen elkaar strijden en waar
wij warm voor lopen, (zie oranje gekte). Ook racisme, je eigen ras of volk of
godsdienst beter vinden dan een andere, bestaat nog steeds volop. Hierbij denk
ik oa. aan een uitspraak van Wilders die een paspoort voor etnische identiteit
wil. Moet men straks weer met sterren op gaan lopen ?

Menselijke evolutie ? Nee dus.

A.L. Duscees



Niets nieuws onder de zon

A.L. DUSCEES Posted on do, augustus 19, 2010 12:01

Na 4 weken vakantie, waarbij
ik me bewust heb afgesloten van alle dagelijkse beslommeringen, maar bovenal
van radio, tv en kranten met hun “nieuws” en/of komkommertijd nieuws, kom ik
geleidelijk aan tot de ontdekking dat er in die 4 weken helemaal niets
veranderd is.

Mocht ik al de illusie hebben
gehad dat er inmiddels een nieuwe regering zou zijn, blijkt dit niet het geval
en is men nog steeds ”in gesprek” waarbij zowel oppositie als toekomstige
regeringspartijen nog immer hetzelfde roepen, ook de tegenwerpingen binnen het
CDA om in zee te gaan met Wilders zijn nog volop aan de gang. Ook is er nog
evenveel sprake van extreme weersomstandigheden zoals grote hitte en droogte
enerzijds, of overstromingen en enorme wateroverlast anderzijds evenals dat
voor mijn vakantie al het geval was. Maar ook dicht bij huis of beter gezegd in
mijn eigen omstandigheden is er niets veranderd, de beslissingen waar ik voor
stond vóór mijn vakantie moeten nog steeds genomen worden, mijn vaste lasten zijn
niet veranderd en ik moet nog steeds dezelfde belasting betalen. Het onkruid
vrij houden van mijn tuin, wat ik voor de vakantie had gedaan, moet ook nu weer
opnieuw worden gedaan, om nog maar niet te spreken van het verzamelen van oud
papier wat zich in die 4 weken heeft opgehoopt. Kortom alles is en voelt weer
hetzelfde, ook het schrijven van een wekelijkse column gaat weer gewoon door,
zij het dat ik dat voor mijn plezier doe. Is er dan echt helemaal niets
veranderd ? Ja, mijn vrouw en ik hebben ons in de vakantie iets voorgenomen,
nl. om na de vakantie ons rookgedrag
sterk te veranderen. Na een kleine week blijkt dit ontzettend moeizaam te gaan,
dus ben ik bang dat ook dit misschien wel niet anders zal gaan dan voorheen,
maar ik hoop dat dit de uitzondering wordt die de regel bevestigd. Terwijl ik
dit schrijf stop ik een sigaret terug in het pakje, die ik uit pure gewoonte
tijdens het schrijven wilde opsteken. Wie weet gaat het toch lukken.

A.L. Duscees



Vakantie gedragingen

A.L. DUSCEES Posted on do, augustus 12, 2010 11:28

Wanneer
de vakantie op een camping wordt doorgebracht, zoals bij mij het geval is,
ontdek je in de loop van die 3 weken, dat je samen met andere tijdelijke
bewoners van zo’n campingveldje een heel proces doormaakt van 1e
kennismaking met elkaar, het kijken naar en beoordelen van elkaar, het krijgen
van een goed contact met sommigen of het afstand nemen van anderen, tot zelfs
je te irriteren aan een enkeling. Daar mijn campingplaats voor het gehele
seizoen is gehuurd, hoef ik bij het begin van mijn vakantie mijn caravan en
voortent niet eerst neer en op te zetten, maar kan ik direct voor mijn voortent
plaats nemen om te kijken naar anderen die dit allemaal nog moeten doen. Je
ziet dan hoe sommigen dit heel vlot voor elkaar krijgen, maar bij anderen dit
een geweldig geklungel is, wanneer je dan zoals in mijn aard ligt je aanbied om
een handje te helpen, wordt dit grotendeels erg op prijs gesteld en heb je voor
de eerste dagen er zeker al een paar vriendschappelijke contacten aan
overgehouden. Ook met je naaste buren maak je direct contact en de eerste
contacten voor de komende 3 weken zijn gelegd.

Dan
volgt het volgende deel van het “gemeenschapsproces,” het observeren van je
mede kampeerders vanuit je luie ligstoel of bij de ochtendrituelen in het was-
en toiletgebouw. Heel nauw speelt ook mee in je beoordeling hoe men met zijn
kinderen omgaat. Op grond van je bevindingen neig je dan meer naar de een, dan naar de ander, vaak
blijkt dit ook omgekeerd zo te werken. Ook al is het samen verblijven op zo’n
camping van korte duur, toch vormen zich al snel groepjes van mensen die zich
tot elkaar aangetrokken voelen, veelal ook door de kinderen die met elkaar
spelen. Het gevolg is dan ook dat er na de eerste week de gezamenlijke
barbecues zichtbaar worden en er veelal door de vrouwen samen boodschappen
gehaald worden. Ook de avonden worden steeds vaker samen met anderen
doorgebracht niet in het minst voorzien van voldoende alcoholische
versnaperingen. Op ons veldje hebben wij, als enkele seizoenplaats houders,
voor dit gedrag een naam bedacht nl. “luifelschuivers.”

Met
enige humor heb ik voor dat woord de volgende verklaring gemaakt:

Luifelschuiven-m ~ het plaatsnemen onder andere
luifels dan die van zichzelf.

Luifelschuiver(1) –m ~ iemand die aanschuift onder
de luifel van een ander, teneinde :

a. op andermans kosten iets te
nuttigen

b. te kletsen c.q. roddelen
over derden

c. het met de eigen partner
niet uit te houden is, of elkaar niets meer te zeggen te hebben

d. graag spelletjes samen te
doen

e. hij/zij stiekum een oogje
heeft op de partner van de ander

f. zichzelf niet kan vermaken

g. hij/zij graag sociale
contacten heeft

h. het onder de eigen luifel
schoon en netjes blijft

A.L. Duscees



Niet christelijke christenen

A.L. DUSCEES Posted on do, juli 15, 2010 09:55

Bij het opruimen van mijn
bureau voor ik op vakantie ga, kwam ik een artikel tegen wat ik ooit uitgeknipt
had uit de krant, met de bedoeling er eens iets over te schrijven. Het betreft
een artikel over Bijbelteksten op wapens. Toen ik het weer eens las, begon ik
opnieuw van binnen te koken, zeker als het gaat over de fundamentalistische
christenen in Amerika. Het betreft wapens van het Amerikaanse leger van
wapenfabrikant Trijicon, een wapenfabriek opgezet door de (christen) Glyn
Bindon, hierop staan teksten vermeld uit de Bijbel. Op de website van Trijicon
wordt opgeroepen “bijbelse normen” aan te houden die Amerika “groots” maken.
Volgens hetzelfde artikel wordt door een anonieme militair melding gemaakt van
het feit dat velen binnen het leger zich schamen, maar niet voor hun mening uit
durven te komen tegenover “christelijke beulen in uniform die hoger in rang
zijn”. Dit tekent de macht van de Amerikaanse wapenclan en de groepering waar
zij uit voort komen, nl. de al eerder genoemde fundamentalistische christenen.
Deze groepering misbruikt de naam christen omdat ze leven en denken volgens het
oud testamentische principe en volledig aan het nieuwe testament waar de naam
christen uit voort komt voorbijgaan. Immers de boodschap vanuit de leer van
Christus is er een van vredestichten en je vijanden lief hebben, ook de tekst
waarin gesproken wordt over het omsmeden van zwaarden naar ploegscharen laten
ze volledig links liggen. Nee, de macht van het wapen wordt door hen
geadoreerd, precies het tegenovergestelde van wat Christus met zijn leer
bedoelde. Ik kwam bij het zoeken op internet naar deze groepering een wel zeer
fascistische en nationalistische uitspraak tegen nl. deze “wij zijn het
volk van God en God heeft Amerika uitgekozen om
Zijn heerschappij over de wereld uit te oefenen”. President Bush werd in die
uitspraak aanbeden als de uitverkoren leider van God en de oorlog werd
verklaard aan iedereen, maar met name aan de democraten, die niet achter hun
ultra orthodoxe en nationalistische standpunten aanlopen.

Laat de echte Christen in
Amerika opstaan en deze groeperingen die allemaal uit het uiterst rechtse deel
van de republikeinse partij voortkomen bestrijden met de wapens van de
vredestichter.

Als dit allemaal weer goed
tot me doordringt begrijp ik eens te meer waarom ik dit allemaal achter me
gelaten heb en geloof zie als een middel om macht over anderen uit te oefenen.
Zouden er nog echte volgelingen van Christus bestaan of zijn die allemaal
uitgestorven na de dood van zijn 12 leerlingen en is sindsdien de naam van
christen misbruikt ten behoeve van de macht ? Dat geloof ik namelijk.

A.L. Duscees

P.S. Ik ga op
vakantie, dus de komende 4 weken geen column mijnerzijds, ik wens de lezers van
de internetkrant zelf ook een goede vakantie toe.



Vakantietijd soms probleemtijd

A.L. DUSCEES Posted on do, juli 08, 2010 13:29

Deze week begint de
schoolvakantie voor Midden Nederland, over 2 weken is het onze beurt, alhoewel
ik geen schoolgaande kinderen meer heb, zorgen we toch dat onze vakantie
grotendeels binnen de vakantieperiode van Zuid Nederland valt, de camping waar
wij heen gaan is dan gezelliger en voller. Onlangs hoorde ik op de radio een
gesprek over de vakantieperiode, met name voor mensen met schoolgaande
kinderen. Voor sommigen is het naast hun eigen, meestal 3 weekse vakantie, een
probleem om de kinderen die andere weken op te vangen en bezig te houden. Zeker
als de ouders weer moeten werken. Hoe voorkom je dat ze zich gaan vervelen en
misschien kattenkwaad gaan uithalen, of als ze nog klein zijn, wie vangt ze op
?

In Dongen hebben we in ieder
geval altijd 1 week waarin de kinderen fantastisch worden bezig gehouden bij de
Zomerspelen, velen passen hun vakanties hierop aan, maar ook zwembad en
Efteling zijn in de buurt om de andere weken door te komen. Maar als je dit
allemaal niet kan betalen ? Zo hoorde ik een alleenstaande moeder vertellen
over haar opvang probleem, zij was sinds kort uit de bijstand doordat ze een
baan had gevonden, maar financieel gezien nog niet in staat op vakantie te
gaan, naast het feit dat ze bij haar nieuwe werkgever nog geen vakantie kan opnemen.
Ze heeft twee kinderen van 5 en 7. Haar ouders zijn in de zeventig en kunnen
het hooguit 1 weekje opbrengen om bij haar thuis te komen oppassen. Kortom een
groot probleem voor die vrouw en zij zal daarin niet alleen staan. Er werden in
die uitzending allerlei suggesties aan haar gedaan, maar het kwam er meestal op
neer, dat het toch allemaal weer teveel geld kostte. Als goede vrienden of
buren bereid zouden zijn gedeeltelijk bij te springen in de opvang zou het met
goed organiseren kunnen lukken. Maar daar zit hem nou net weer het probleem in
onze maatschappij. Het “ik” tijdperk is van dien aard dat dit soort sociale
betrokkenheid met een lampje te zoeken is. Wie is bereid in zijn omgeving rond
te kijken om bij dit soort gevallen een behulpzame hand te bieden ? Ik hoop dat
de sociale cohesie in onze maatschappij terugkeert en niet alleen voor dit
soort problemen.

A.L. Duscees



Vrouwenlogica

A.L. DUSCEES Posted on do, juli 01, 2010 08:35

Daar mijn vrouw nog werkt en
ikzelf al enige jaren thuis ben, gebeurt het regelmatig dat ik opdracht krijg
van haar om bepaalde dingen naast het gebruikelijke werk, in huis te doen. Zo
ook afgelopen week. Er zouden mensen over de vloer komen om nieuwe kozijnen te
plaatsen. Mij werd gevraagd om 1 dag ervoor de kamer een goede beurt te geven,
want het moet netjes zijn als er vreemden over de vloer komen. Mijn eerste
gedachte is dan, wat heeft dit voor nut als de werkzaamheden van het plaatsen
van nieuwe kozijnen ervoor zorgen dat het toch weer een puinhoop wordt en
daarna alles opnieuw schoongemaakt moet worden, maar ik ken inmiddels de logica
van mijn vrouw en besloot daarop geen reactie te geven en het natuurlijk niet
te doen. Zo zijn er meer van die typische vrouwelijke gedachtengangen, het
kopen van aanbiedingen in de supermarkt bijvoorbeeld, ook als je ze op dat
moment niet nodig hebt en vervolgens met spullen blijf zitten welke over de
datum zijn. Of een boodschappenbriefje maken, waarop pakweg 10 artikelen staan
en bij de kassa er minimaal 20 moet afrekenen omdat er nog een flink aantal
“als” artikelen bij gekomen zijn. Want “als” de kinderen misschien even langs
komen, of “als” er onverwacht visite komt hebben we dat maar in huis. Ik moet
zeggen soms heeft het zijn nut, maar meestal blijven ze ongebruikt en gaan we
zelf dingen nuttigen om ze maar niet weg te moeten gooien, terwijl we het voor
onszelf nooit zouden kopen. Dan is er ook nog het onbegrijpelijke gewik en
geweeg vooraleer er een artikel uiteindelijk in de kar beland, waardoor het
boodschappen doen minstens 5x zo lang duurt dan wanneer ik alleen zou gaan. Wij
mannen gaan toch meestal recht op ons doel af, ga ik bv gehakt kopen dan loop
ik naar de koeling waar het ligt, pak een voorverpakt doosje runder- of
varkensgehakt naar gelang ik wil hebben en ga naar de kassa. Nee, volgens mijn
vrouw gaat dit zo niet, want er wordt eerst het hele koelvak nagekeken wat er
nog allemaal ligt dan komt uiteindelijk het gehakt aan de beurt en worden er
meerder doosjes opgepakt en bekeken op gewicht, kleur, prijs en datum (waarom
datum) we eten het diezelfde dag en er ligt echt geen gehakt welke over de
datum is. Er wordt wel eens gezegd dat vrouwen, in tegenstelling tot mannen,
meerdere dingen tegelijk kunnen doen, gebruikten ze die eigenschap maar eens
bij het winkelen.

A.L.
Duscees



Bepalen “gekken” onze evolutie ?

A.L. DUSCEES Posted on do, juni 24, 2010 10:41

Wat bedoel ik met gek? Is dat iemand die een psychische
afwijking heeft ? Of iemand die anders doet dan anderen ? Iemand die authentiek
is en dan soms gek genoemd wordt omdat hij niet doet wat het merendeel doet.
Misschien ook wel een combinatie van beiden ? Is het een negatief en het ander
positief ?

Wat bedoel ik met evolutie? Naast de natuurlijke evolutie, waarbij
ik me afvraag, of de genetische code veranderd door een foutje of past de
genetische code zich aan bij voortduring veranderde omstandigheden ? Daar moet
ik als niet geleerde vooralsnog het antwoord op schuldig blijven. Makkelijker
voor mij is om, wat ik ook evolutie noem, wijzigingen in gangbare zaken en
kennis bij de mens, me voor te stellen.

Veelal is een grote verandering in de geschiedenis van de
mensheid, begonnen met iemand die in eerste instantie door zijn tijdgenoten,
als een (soms gevaarlijke) gek werd gezien. Denk hierbij o.a. aan Copernicus
die in 1530 durfde te beweren dat de aarde niet plat maar rond was en om de zon
draaide, in plaats van de zon om de aarde. Zo zijn er nog meer voorbeelden te
noemen. Wetenschappers werden soms voor gek versleten, wanneer ze met een
theorie of idee kwamen aanzetten wat in hun tijd voor onmogelijk werd gehouden.
Latere generaties noemden dit dan grote geleerden. Duidelijk mag zijn dat door
oorspronkelijke denkers en wetenschappers er een enorme evolutie heeft plaats
gehad in de loop der eeuwen op het gebied van kennis en daardoor totaal
veranderde opvattingen bij de mensheid. Soms hadden die grote geleerden
autistische trekjes, wat we vandaag een (lichte) psychische afwijking (foutje)
noemen. Het is bekend dat mensen met dit probleem soms heel sterk iets
ontwikkelen wat wij (als normalen) voor onmogelijk houden. Denk bv aan sommige
rekenwonders die we wel eens op tv gezien hebben. Daarnaast hebben zeer
creatieve denkers in hun hersenen minder dopamine D2 receptoren in de thalamus,
het deel wat betrokken is bij het leggen van verbanden, zij maken daardoor
onverwachte associaties, hiermee ‘lijken’ ze op schizofrenie patiënten, die ook
minder D2 receptoren hebben, volgens onderzoeker Ö. de Manzano . M.a.w. wordt
deze enorme evolutie van kennis en inzicht bij de mens bepaald door gekken.? Of
noemden we ze gek omdat we hun opvattingen en inzichten op dat moment nog
totaal niet konden bevatten.? Ik denk het laatste, waarbij toch ‘foutjes’ soms
de oorzaak waren dat dit kon gebeuren.

Hoe kijk ik nu de dag van vandaag hier tegen aan ? Wanneer
er iets beweerd wordt wat ik me totaal niet kan voorstellen ? Noem ik zo´n mens
dan ook gek, of geef ik hem het voordeel van de twijfel ? Als voorbeeld, de
bewering van een geleerde dat het niet anders kan, dan dat er in het heelal
zeker nog meer vormen van leven moeten zijn. Ik kan het me (nog) niet
voorstellen, maar ik noem die man niet gek, misschien blijkt later dat ook hij
gelijk heeft. Ik hou alle mogelijke opties open.

A.L. Duscees



3e wereldoorlog

A.L. DUSCEES Posted on vr, juni 18, 2010 10:14

Sinds een week is er een wereldoorlog aan de gang, althans
dat maak ik op uit de verslagen welke driemaal daags te horen zijn van onze
oorlogscorrespondenten op radio en tv.

Als ik deze verslagen beluister, geven zij mij een beeld van
een hevige oorlog waar zowel Europese, Aziatische, Afrikaanse en
Zuid-Amerikaanse landen in betrokken zijn. In deze oorlog wordt er niet alleen
geschoten, maar ook vinden gevechten van man tegen man plaats, waarbij zwepen
en tangen of vuisten en ellebogen worden gebruikt. Het oorlogsrecht schijnt ook
geen rol te spelen, getuige het feit dat er landen zijn welke massaal naar
voren trekken, maar ook landen die slechts met 16 man vechten, getuige het
verslag wat ik hoorde over een gevecht waar gesproken werd over: ‘bij de 16 van
de tegenstander’. Een aantal uitspraken betreffende de man tegen man gevechten
waren: ‘hun spits zit in de tang’ en ‘hij krijgt een elleboog in zijn ribben’
of ‘hij wint elk duel’ maar ook ‘hij heeft last van een zweepslag’. Nog
duidelijker zijn de verhalen over het hevige schieten wat blijkt plaats te
vinden. Zo was iemand’s been afgeschoten, want er werd gewag gemaakt van het
feit dat hij op zoek was naar z’n rechterbeen, waarschijnlijk afgeschoten door
die kanonskogel die insloeg als een bom. Ondanks het feit dat er weer een
Paraquayaan op de grond lag bleek Paraquay Italie toch vast te zetten, en ons
eigen Nederlandse leger veranderde op een gegeven moment van tactiek, de strijd
kantelde hoorde ik, waardoor even later het thuisfront kon juichen. Sommige landen
zitten alleen in de verdediging doordat er gegroepeerd verdedigd wordt. Je hebt
in deze oorlog nl. aanvallers en verdedigers. Sommige landen zijn de agressor,
doordat ze niets anders doen dan aanvallen. Dat er niet alleen grondgevechten
zijn, maar ook de luchtmacht in de strijd is verwikkeld, begreep ik uit de
uitspraak: ‘dit komt uit de lucht vallen’ en ‘dit slaat in als een bom’. Verder
begrijp ik uit de verslagen dat deze oorlog plaats vind op minimaal 3
strijdvelden, immers de slag op het middelsteveld wordt soms gewonnen en soms
verloren. Er zijn ook eilanden bij betrokken getuige het feit dat een aanvaller
op een eiland staat. Kruisingen van wegen schijnen erg belangrijk te zijn in
deze strijd daar er nog al eens sprake is van ‘er wordt op de kruising
geschoten’. Sommige soldaten zijn door de wol geverfd, want ‘hij wint elk duel’
, of ‘hij zag het schot aankomen’, zijn uitspraken welke ik meerdere malen
hoorde. Toch zijn er ook nogal wat soldaten die slecht schieten, doordat ook
gezegd werd ‘het is een afzwaaier’, of zijn dat misschien mensen die de dienst
verlaten ? Erg genoeg schijnen er ook vele doden te vallen, want ik hoor heel
veel over dode momenten praten. Vreemd vind ik het feit dat de Italianen
meubels meenemen in deze oorlog ik ben dan ook benieuwd of ‘de prachtige bank
van Italie’ ongeschonden uit de strijd zal komen.

Kortom, Rinus Michels had gelijk, voetbal is oorlog.

A.L. Duscees



Betrokkenheid

A.L. DUSCEES Posted on vr, juni 11, 2010 11:28

In februari ging onder
dezelfde kop mijn column over betrokkenheid van de overheid naar de burger toe,
deze maal dichter bij huis nl. over mijn eigen betrokkenheid.

Onder het motto: “verbeter de
wereld, begin bij jezelf” besloot ik enige tijd geleden gehoor te geven aan een
oproep me aan te melden als lid van de wijkraad. Uit mijn columns, zou je met
enige regelmaat kunnen afleiden, dat ik
‘betrokken zijn’ een groot goed vind. Evenwel is het zo, willen die woorden
inhoud krijgen, ik dit ook in mijn eigen situatie moet toepassen, dus mijn
gegevens ingevuld en doorgegeven aan het secretariaat van de raad.

Afgelopen week was er de
kennismaking bijeenkomst, bij binnenkomst stel je je aan elkaar voor en daarbij
was ook als nieuweling een buurman van mij, welke nog geen 20 meter bij mij
vandaan woont, de gezichten van elkaar waren bekend, maar de naam daarbij,
althans in mijn geval, was nieuw. Eigenlijk schrok ik daarvan, want hierdoor
werd ik geconfronteerd met mijn gemis aan betrokkenheid met mijn eigen naaste
omgeving. Dit is nu juist een punt waardoor in je wijk, buurt of zelfs alleen
in je eigen straat, het de leefbaarheid ten goede komt. Een en ander bleek geen
op zichzelf staand feit te zijn, want er had nog iemand gereageerd op de
oproep, die ook in mijn (kleine) straat woont, zijn naam werd genoemd maar ook
die zei me niets. Hieruit wordt voor mij duidelijk dat er toch wel het een en
ander schort aan mijn betrokkenheid en ik het idee dat leefbaarheid alleen te
maken zou hebben met veel groen, goede parkeervoorzieningen en goede
verlichting, etc. bijgesteld moet worden naar, zeker ook betrokkenheid bij
elkaar. De nieuwe samenstelling van de wijkraad heeft, wat mij betreft, hiermee
al een eerste succesje geboekt, nl. het inzicht dat niet alleen het materiële,
maar ook het persoonlijke contact belangrijk is om je thuis te voelen in je
woonomgeving. Dit inzicht moet misschien maar eens als eerste agendapunt van de
raad, met alle wijkbewoners worden gedeeld en bevorderd.

A.L. Duscees



Oranje dictatuur

A.L. DUSCEES Posted on zo, juni 06, 2010 15:52

Niemand kan er omheen, volgende week gaat het wk voetbal van start. Als
je de kleur oranje al niet in de straten tegenkomt dan spettert het wel van de
beeldbuis af. De meest waanzinnige gadgets en prularia worden je aangeboden als
je maar koopt bij die of die winkel of supermarkt, en zowat alle producten die
er te koop zijn hebben wel een oranje kleurtje meegekregen. Ook is het
kennelijk zo dat voetbal en bier bij elkaar horen. Wel apart eigenlijk, want is
het normaal zo, dat binnen de stadions zeker bij risico wedstrijden geen bier
mag worden verkocht, kiest de KNVB een biermerk als sponsor voor oranje, met
alle gevolgen van dien. Het alleenrecht voor die sponsor is zodanig vastgelegd
dat er al een rel is ontstaan vanwege een oranje jurkje wat bij een ander
biermerk cadeau wordt gedaan als je hun bier maar koopt. Dat jurkje mag in de
stadions niet in beeld worden gebracht, omdat de sponsor het alleenrecht heeft.
Je mag als cameraman dus alleen maar die verschrikkelijke pletterpetten laten
zien welke door onbenullen worden gedragen, inplaats van de schoonheid van het
vrouwelijk deel van de supporters welke in een sexy jurkje, (in een
krantencolumn afgelopen week een niemendelletje genoemd), staan te springen en
te dansen. Ik vraag me af, of er ook verschillende maten van dit jurkje te
krijgen zijn, want tot nu toe heb ik alleen maar prachtig gelijnde sexy meiden
in dit jurkje zien rondspringen, ongetwijfeld door het biermerk vanwege de
marketing gecontracteerd. Maar dat weten we al lang, immers sex sells. Mooie
meiden moeten zowat alle producten die te koop zijn aanprijzen, zodat men de
uitstraling van zo’n model vereenzelvigd met het product zelf. Deze verkoop
trucs zijn er al zolang reclame bestaat, en dat het werkt heb ik de afgelopen
week aan den lijve ondervonden. Mijn vrouw, die in mijn ogen de grootste anti
voetbal vrouw is, komt thuis met een oranje cowboyhoed en een oranje toeter, ik
viel van mijn stoel van verbazing, “heb je gedronken ?” vroeg ik, “nee, maar
dan heb je ook iets om straks voetbal te kijken”. Alsof het genieten van een
voetbalwedstrijd afhangt van de attributen welke je wel of niet draagt. Deze
oranje dictatuur blijkt dus in staat zelfs de grootste tegenstander in haar
macht te krijgen. En ik ? Waarschijnlijk zit ik straks op een oranje toeter te
blazen en met een oranje hoed op mijn hoofd naar het voetbal te kijken, immers
een kenmerk van dictatuur is ook de invloed van je naaste omgeving welke je
weerhoud om tegen de stroom in te roeien. Hup Holland.

A.L. Duscees



Goochelen

A.L. DUSCEES Posted on vr, mei 28, 2010 10:41

Dat ons land een aantal
beroemde goochelaars en illusionisten heeft voortgebracht, moge bekend zijn.
Goochelen en illusionisme zijn zaken waarbij datgene wat je denkt te zien, niet
is wat het werkelijk is, m.a.w. je
wordt, om het maar eens plat uit te drukken, ‘bedonderd’. Gebaseerd op het
trekken van je aandacht door zaken die je moeten afleiden van waar zo’n
‘magiër’ werkelijk mee bezig is.

Zo kan je ook goochelen met
cijfers en aandacht trekkende uitspraken over die cijfers. Dit gebeurt momenteel
bij de campagnes van de politieke partijen op weg naar de verkiezingen. Als je
hoort en ziet hoe er met de cijfers en de uitkomsten van het CPB gegoocheld
wordt, waan je je verzeild in één grote goocheltruc. Duidelijk moge zijn dat er
de komende jaren flink bezuinigd moet worden, om het gat van al die miljarden
die weg zijn, weer op te vullen. Hoe je het ook wend of keert, dit zal door ons
allen opgebracht moeten worden, als het niet linksom is dan wel rechtsom. Dat
is de keiharde werkelijkheid. Nou terug naar het theater van de politiek, waar
de ene na de andere goocheltruc passeert en de ene na de andere illusie je
voorgehouden wordt. Wat je krijgt te zien en te horen is dat er wel bezuinigd
moet worden maar dat dit volgens alle partijen op hun wijze dient te gebeuren,
waarmee ze de illusie wekken dat dit het beste is voor het land en de burger,
dus ook voor jou. Het gegoochel met de geldsommen is daarbij niet van de lucht,
aftrekken en optellen, delen en vermenigvuldigen simpele basisbegrippen die we
op de lagere school al geleerd hebben, nemen niet weg dat het uiteindelijke
bedrag altijd hetzelfde blijft, of we dit nu uitsmeren over 2 jaar of 10 jaar,
of dat we dit nu moeten opbrengen via hogere zorg- of onderwijskosten, of we nu
2 jaar langer moeten doorwerken voor het zelfde pensioen of dat we met een
lager pensioen genoegen moeten nemen als we die 2 jaar niet doorwerken,
uiteindelijk betalen we het toch allemaal zelf. Ook de illusie die gewekt wordt
dat je vanuit je eigen situatie kan kiezen voor een partij die de voor jou
meest gunstige oplossing heeft, zal uiteindelijk een illusie blijken. Als
voorbeeld: je hebt geen studerende kinderen meer dus het raakt je niet als de
studiekosten verhoogd worden, je kan dan een partij kiezen die de studiekosten
wil verhogen, maar je moet wel meer gaan betalen voor je medische zorg die
naarmate je ouder bent je misschien wat vaker nodig hebt, of noem nog maar wat
andere zaken waar geld vandaan moet komen, kortom je gaat op een of andere
manier toch meebetalen aan het gezamenlijke tekort. Zie de goocheltrucs van de
politieke leiders maar als een vorm van vermaak, waar goochelen ook voor
bedoeld is en laat je geen illusies voorhouden in het theater van de politiek.
Voor iedereen blijft de harde werkelijkheid, meebetalen aan een tekort van
miljarden.

A.L.
Duscees



Zóóó 30

A.L. DUSCEES Posted on do, mei 20, 2010 19:00

Vorig jaar was er een programma op tv, met bovengenoemde
titel. Ik werd hier weer aan herinnerd door een artikel in de krant van
afgelopen zaterdag, waar hetzelfde onderwerp aandacht kreeg. Voor het programma
stond het gelijknamige boek van psychologe Nienke Wijnants centraal. Zij zegt
daarin dat de huidige 30-ers, mensen tussen de 25 en 35 jaar, voor het
overgrote deel, problemen hebben met keuzes maken. Keuzes o.a. t.a.v. huwelijk,
koopwoning, kinderen, reizen, werk en zingeving. Ook de uitspraak, is dit nu
alles, komt daarbij naar boven. De consequenties hiervan zijn dat mensen zaken
vooruitschuiven en zo de keuzes uitstellen.

Het bleek dat de mensen in de studio, naar aanleiding van
een aantal vragen die beantwoord moesten worden, inderdaad aan dit beeld
voldeden.

Wat mij opviel was dat een aantal van de te maken keuzes mij
bekend voorkwamen. Die heb ik namelijk zelf ook gehad, maar dan wel op een veel
jongere leeftijd, zo tussen de 18 en 25 jaar. En de vraag naar de zingeving
loopt bij mij nog tot op de dag van vandaag. M.i. blijft deze vraag je hele
leven meespelen en is niet echt gebonden aan een leeftijd. Het verschil van de
huidige generatie met mijn generatie zit hem in het feit dat de
keuzemogelijkheden tegenwoordig ontzettend veel groter zijn dan vroeger. Mensen
met langere en hogere opleidingen hebben heel veel keuze mogelijkheden. Vroeger
was het zo, dat wanneer je van school kwam er eigenlijk maar 1 keuze
mogelijkheid was, nl. gaan werken en niet eerst een wereldreis gaan maken of
zoiets, hooguit kon je je aanmelden voor vrijwilligerswerk in de derde wereld.
Was je eenmaal aan het werk dan had je de keuze tussen carrière maken of
genoegen nemen met wat je had. Relaties waren in die tijd ook zeer strak
geregeld, je kreeg verkering, dan volgde de verloving en het huwelijk.
Samenwonen of regelmatig wisselen van vrienden of vriendinnen was not done. Was
er dan eenmaal het huwelijk dan moest dat bekroond worden met kinderen. De
tegenwoordige generatie is daarin grotendeels een stuk vrijer, naast ook niet
onbelangrijk, betere financiële mogelijkheden. Ook bij mijn eigen kinderen
herken ik dit, ik gun ze dit ook, echter het uitstellen van keuzes lijkt mij
geen goed idee. Wat is er mis met keuzes maken die wel of niet goed uitpakken ?
De tegenwoordige mogelijkheden zijn toch van dien aard, dat het ook mogelijk is
om eenmaal gemaakte beslissingen, welke toch niet de juiste bleken, te wijzigen
voor een andere keuze ? Dit kan niet in alle gevallen natuurlijk, kinderen b.v.
kun je niet terugsturen. In dit geval is de keus genieten van je vrijheid in
het begin van je leven of genieten van je vrijheid op nog niet te late
leeftijd, als de kinderen de deur uit zijn.. Mijn ervaring met het niet
uitstellen van keuzes maar ze wel te maken is positief, in de loop van het
leven wijzigt er nog zo vaak iets, dat je toch regelmatig weer voor keuzes komt
te staan, uitstellen werkt alleen maar in het nadeel voor je overgebleven
levenstijd.

A.L. Duscees



Theologie, interpretaties uit eigenbelang

A.L. DUSCEES Posted on vr, mei 14, 2010 11:02

Zoals vorige week beloofd, hier de eerder elders geplaatste column.

Het zal eenieder wel bekend zijn, dat de interpretatie van 1
boek (de bijbel) en de uitleg van theologen, gezorgd heeft voor de vele kerken
en stromingen, welke allemaal zeggen de juiste opvattingen te hebben. Vaak
hebben daar ook politieke factoren een rol bij gespeeld. Je kunt je ook niet
onttrekken aan de indruk dat persoonlijke motieven van mensen, daar een grote
rol in hebben gespeeld.

Een wel heel apart voorbeeld hiervan, ontdekte ik, toen ik
in het programma familiediner, een echtpaar zag wat pretendeerde christen te
zijn en die tot mijn verbazing op een naturistencamping verbleven. Dat is nou
niet direct wat ik bij een christen zou verwachten.

Laat ik vooraf duidelijk zijn, dat ik helemaal niets tegen
naturisten (of christenen) heb. Echter gezien mijn christelijke
achtergrondkennis, verwacht ik dit niet van christenen, hooguit dat ze het in
het geniep zouden doen. Ik wilde er weleens achter komen of dit een zeldzaam
gegeven was, of, dit meer voorkwam en heb dus gewoon heel simpel gegoogled op
“christen naturisten”. Tot mijn niet geringe verbazing kwam ik hier veel over
tegen, ja zelfs een theologische uitleg.

Dan kom ik dus weer op mijn stelling dat menselijke motieven
de basis zijn van theologische uitleggingen. De vraag over de kip en het ei,
gaat hierbij mijn inziens niet op, want ik kan me niet voorstellen dat men op
grond van bestudering van de oorspronkelijke manuscripten tot deze theologie is
gekomen, maar het verlangen, naturisme te willen goedkeuren. Men is gaan kijken
hoe dit aan de hand van de bijbel kon worden uitgelegd. Nogmaals, volop
sympathie voor mensen die bloot lopen fijn vinden, maar het gaat mij om de
motieven waarop nu en in het verleden, de bijbel wordt uitgelegd. Bij Wikipedia
vond ik hun uitleg welke ik in het kort zal verwoorden.

God zei tegen Adam (met Eva): “Wie heeft
je verteld dat je naakt bent?” (Genesis 3:11a)

De uitleg is, God heeft de mens naakt geschapen en zag dat
het goed was. Het was de duivel die ze na de zondeval op hun naaktheid wees om
daardoor hen bewust te maken van lustgevoelens. Die “zondige lustgevoelens”
hoeven door het offer van Christus geen rol meer te spelen, evenals dat b.v.
het geval is bij andere “zondige gevoelens” als o.a. haat of jaloezie. Door de
kracht van God (de H. Geest) vermijd je dat en hoef je ook niet meer aan de
bescherming tegen lustgevoelens, het dragen van kleding, vast te houden en kan
je terug gaan naar de oorsprong van de oorspronkelijke schepping, de naakte
mens. Ik ontdekte zelfs dat men een naakte kerkdienst had gehouden. Ik moet
zeggen, ze zijn dan wel consequent.

Ieder weldenkend mens zal toch beseffen, of je je nu kan
vinden in deze uitleg of niet, dat het komen tot die uitleg, ligt in het feit
dat mensen (in dit geval christenen), graag bloot willen lopen. Misschien is
dit wel een erg extreem voorbeeld, maar zou dit dan anders zijn bij allerlei
andere Bijbelse verklaringen, of stellingen die puur over de leer gaan, en die
in de loop der eeuwen voor vele stromingen hebben gezorgd, bv.
meningsverschillen tussen theologen, welke allen hun eigen gelijk zoeken, ja
zelfs het vaststellen indertijd, wat in de bijbel moest worden opgenomen, begon
al met menselijke en politieke motieven.

Dat komt door de werking van de H.Geest, welke ons stapje
voor stapje meer inzicht geeft, zoals altijd gezegd wordt. Ammehoela, ik geloof
er niets van.

A.L. Duscees



Internet, vloek OF zegen ?

A.L. DUSCEES Posted on vr, mei 07, 2010 10:11

Onlangs werd ik geconfronteerd met een gegeven over mezelf,
waar ik over moest nadenken of ik dat nu wel apprecieerde of niet. Wat wil het
geval, toen ik een paar maanden geleden voor het schrijven van een andere column
(voor de geïnteresseerde zal ik die volgende week plaatsen), over een fenomeen
wat ik niet kende, onderzoek ging doen op het internet, heb ik me, om met
mensen waar het om ging in contact te komen, een maand lang ingeschreven, op
een contactsite van hen. Dit betrof een site waar ik me normaliter niet mee in
zou laten, ik was namelijk op zoek naar de motivatie van mensen, die vanuit hun
christelijk geloof, naturist waren. Dit was voor mij iets wat ik niet kon
plaatsen. Ik heb overigens niets tegen mensen die naturist of nudist zijn, zelf
kan ik me als verwoed zonaanbidder dat ook nog wel voorstellen, echter de
motivatie om vanuit hun christen zijn, naturisme te bedrijven was totaal nieuw
voor mij. Maar waarom nu de kop boven deze column ? Toen ik, uit
nieuwsgierigheid wilde zien wat er over mezelf op internet te vinden was en mezelf
googlede, werd ik o.a. geconfronteerd met mijn naam verbonden aan die
contactsite, ik besefte toen dat mensen hierdoor een bepaald beeld van mij
zouden kunnen krijgen en vroeg me toen af, is internet nou een vloek of een
zegen. Je zou het kunnen vergelijken met het bekende beeld van het mes in de
handen van een chirurg of in de handen van een moordenaar. Natuurlijk zie ik
internet als een zegen en maak daar ook veelvuldig gebruik van, maar eens te
meer werd ik geconfronteerd met het feit dat het ook een vloek kan zijn. Onze privacy
komt toch wel heel erg op straat te liggen, waar we ons niet altijd van bewust
zijn. Hetzelfde geldt voor de zgn. socialising sites zoals hyves, ook daarvan
vond ik een vermelding bij google en als je die dan opent zie je heel veel over
jezelf terug waarvan je dacht dat alleen je vrienden dit konden zien, mis dus,
ook hier ligt een heleboel van je voor het oprapen. Misschien ben ik tot nu toe
te naïef geweest, maar ik ben daarin zeker niet alleen, gezien allerlei
informatie waar ik via internet achter kan komen, ook persoonlijke dingen van
mensen. Wees en blijf bewust van het feit dat het je begeven op internet zowel
vloek EN zegen kan zijn.

A.L. Duscees



Voorjaarsschoonmaak

A.L. DUSCEES Posted on do, april 29, 2010 12:55

Vroeger bij ons thuis, kreeg in april het huis een grote beurt, om maar eens een bijbelse uitdrukking te gebruiken, “het huis werd met bezemen gekeerd.” Maar niet alleen met bezemen, alles moest van z’n plek, kleden gingen naar buiten om geklopt te worden, gordijnen werden gewassen, het beddengoed en de matrassen gingen van de bedden af en het hele huis rook naar groene zeep, vaak ook werd er opnieuw behang aan de muren geplakt en wij als kinderen kregen meestal ook nog nieuwe kleren. Dat was niet alleen bij ons zo, maar overal in bijna elk huis brak dit jaarlijks terugkerend virus weer uit, liefst vóór Pasen, maar viel Pasen vroeg, dan zo snel mogelijk erna, ook een beetje afhankelijk van het weer. We kennen dit allang niet meer, althans bijna niet meer, een enkeling houdt nog vast aan dit jaarlijks terugkerend ritueel.
Wat mij toen als kind al opviel en me altijd is bij gebleven was, dat het leek dat niet alleen het huis werd opgeruimd en schoongemaakt, maar dat ook het hoofd van de mensen parallel daaraan een grote beurt kreeg, men was vrolijker, aardiger en er mocht iets meer, het feit dat ook de natuur hieraan meewerkte door het nieuwe leven wat weer zichtbaar werd, speelde daarbij natuurlijk ook een rol. Het oude vuil van zowel het huiselijk en het geestelijke van het dicht op elkaar samenleven gedurende de wintermaanden werd opgeruimd, alles leek weer wat mooier, een nieuw begin dus.
Deze voorjaarsschoonmaak wil ik gebruiken als metafoor voor het geestelijk leven in onze tegenwoordige maatschappij. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het oude vuil zich steeds meer ophoopt, mensen blijven hangen in oud zeer en zijn steeds minder bereid iets achter zich te laten, hierdoor ontstaan ook korte lontjes die bij het minste en geringste ontbranden. De ruimte in de geest van de mens wordt steeds kleiner. Daarom een pleidooi voor de terugkeer van de voorjaarsschoonmaak en dan bedoel ik dit niet voor ons huis, maar voor het schoonmaken van onze bovenkamer, zodat we met nieuwe frisse gedachten elkaar tegemoet kunnen treden en een stukje verdraagzamer t.o.v. elkaar worden. Oud zeer wat op onze zolderkamer ligt naar de stort brengen, het behang van de vooroordelen eraf trekken en het nieuwe sausje van begrip op de wanden van ons hart smeren, het vuil oftewel de negatieve gedachten uit onze bedden waar we zo graag in blijven liggen uitkloppen, zodat het allemaal weer nieuw lijkt en we met een open blik, anders naar onze medemens kijken. Kortom het nieuw ontstane leven in de natuur ook omzetten naar onze natuur. Dat zou pas ”schoon” zijn.
A.L. Duscees



Is geluk een kwestie van tijd ?

A.L. DUSCEES Posted on do, april 22, 2010 16:57

Op TV is er een spotje waar ongeveer gezegd wordt: “we hebben de hele wereld onder 1 knop (internet), maar wie onze buren zijn weten we niet.” M.a.w. we kunnen contacten leggen over de hele wereld en dat doen we ook veel, maar de contacten in onze naaste omgeving worden verwaarloosd of hebben we helemaal niet. Wat is er aan de hand ? We denken vaak dat het leven beter zal zijn, of dat we gelukkiger worden als dit of dat maar eens gebeurde, bv. als we getrouwd zullen zijn, of zodra we een kind hebben of na de geboorte van een tweede kind, later frustreert het ons want de kinderen zijn nog niet groot genoeg, als dat maar eerst eens zo is, dan zijn we beter af. Ons geluk hangt telkens weer af van een volgende stap. Ook denken we soms, als we maar eens nieuwe mensen leren kennen, dan geeft dat weer meer zin aan ons leven, we verbreden daardoor onze horizon, maar ook dat zijn verlangens die later weer vervangen worden door nieuwe. De waarheid is dat er geen beter moment is om gelukkig te zijn dan het huidige moment. Als het nu niet is, wanneer zal het dan zijn ? Ons leven is altijd gevuld met nog te bereiken doelen, maar er zijn altijd hindernissen die eerst nog opgelost moeten worden en dan zal het leven pas echt beginnen. Ik ben er achter gekomen dat deze hindernissen juist het leven zijn. Hieruit kun je concluderen dat er geen weg is naar geluk, maar dat geluk de weg is. Niet wachten tot we afstuderen, een hoger loon krijgen, zullen trouwen, kinderen het huis uit zijn, of gewoon tot het vrijdagavond, zondagmorgen, lente, zomer, herfst of winter zal zijn om te beseffen dat er geen beter moment is dan NU om gelukkig te zijn. Geluk is een weg, maar geen bestemming !
Er is niet zoveel nodig om gelukkig te zijn, ieder klein moment waarderen en dit delen met mensen uit je naaste omgeving zal het nog waardevoller maken. Zoek het niet ver weg, maar juist heel dichtbij, dus ook de contacten met je buren waarderen en je thuis voelen binnen je eigen omgeving. Geluk is toch ook, je thuis voelen. Op mijn leeftijd ben ik er achter, “de tijd wacht op niemand, ook niet op toekomstig geluk”.
A.L. Duscees



Manipulatie ?

A.L. DUSCEES Posted on vr, april 16, 2010 10:42

Dagelijks worden we op TV, radio of kranten, geconfronteerd met peilingen t.a.v. de komende verkiezingen. Dagelijks ook zien we verschuivingen, om nog maar niet te spreken over de verschillen bij de verschillende bureaus. Ik kan me als leek niet aan de indruk onttrekken, dat afhankelijk van de opdrachtgever voor zo’n peiling, het resultaat ook verschillend is. Ook vraag ik me af, wie zijn die mensen die gepeild worden ? Zelf ben ik, of iemand van mijn kennissen, nog nooit gevraagd en over hoeveel mensen gaat het ? Veelal gebeuren deze peilingen via internet, welke mensen reageren via internet hierop en al die mensen die geen internet hebben of er zeer weinig mee doen. Statistici zullen er wel heel veel van weten, die hebben er tenslotte voor doorgeleerd, maar ik als leek heb daar toch wel een aantal vragen bij. Het begint natuurlijk bij de vraagstelling, die kan suggestief zijn of voor tweeërlei uitleg vatbaar, dat is m.i. ook de bron voor de uitkomst die je wil bereiken en als je mensen maar vaak genoeg confronteert met winst of verlies, heeft dat zeker invloed op het stemgedrag.
Een simpel voorbeeld over de vraagstelling, je wilt weten hoe iemand zou stemmen als er vandaag verkiezingen worden gehouden, je hebt als partij net een duidelijk standpunt ingenomen over de zaak Peter R. de Vries en zijn uitzendingen over Koos H. Je weet bij voorbaat dat een groot deel van de bevolking de privacy van die misdadiger niet belangrijk vind, dus vraag je de mening over jou standpunt als partij over die kwestie. Gegarandeerd dat je voor die vraag er als partij goed uitkomt en zo kan je allerlei vragen bedenken waarop mensen altijd wel met ja moeten antwoorden. De vraag is wat heeft deze kwestie op 9 juni nog voor impact, m.a.w. wat is het nut om nu vragen te stellen wat je op dit moment zou stemmen, dat is toch alleen maar bedoeld om zoals ik hiervoor al opmerkte mensen voortdurend de indruk te geven dat je partij op winst staat en ze daarmee misschien onbewust te beïnvloeden. Immers met losers wil je niet geassocieerd worden.
Kortom voor mij mag het vraagteken in de kop van deze column gewoon weg.
A.L. Duscees



Afrekenen met vroeger

A.L. DUSCEES Posted on vr, april 09, 2010 09:36

De laatste maanden ben ik
bezig, mensen die ik van vroeger ken en waar jarenlang geen contact mee is
geweest, terug te vinden via hyves of schoolbank. Is dit het begin van mijn
verouderingsproces ? Nu zit ik over het algemeen zo in elkaar dat ik tot op de
dag van vandaag, alle vernieuwing en veranderingen probeer bij te houden en
heel nieuwsgierig blijf naar technische innovaties, alswel nieuwe inzichten in
de wetenschap. Ook nieuwe culturele, sociale en filosofische inzichten, hebben
nog steeds mijn interesse, en voorzover ik me zelf ken, zal ik dat ook altijd
blijven doen. Toch is het bovengenoemde aspect voor mij een reden om daar eens
even bij stil te staan. Als ik de beweegredenen goed beschouw, kom ik tot de
conclusie dat een voorname, misschien wel de voornaamste reden is, om aan die
vroegere kennissen of familie te laten zien, wat er van mij, maar zeker ook
mijn kinderen geworden is. M.a.w. bewijzen dat wij goed geboerd hebben t.a.v.
onze posities in de huidige maatschappij. Waar komt deze bewijsbehoefte vandaan
? Ik vermoed, door de manier waarop vroeger, in mijn kinder- en tienerjaren,
mij duidelijk werd gemaakt, dat wij ons toch niet konden meten met families,
die naar maatschappelijke en financiële positie, maar ook qua opleiding, ver
boven ons verheven waren. Ik als kind uit een postbodegezin, waar overigens wel
veel gelezen en gediscussieerd werd, moest mijn plaats weten, bepaalde dingen
waren voor ons toch niet weggelegd. M.a.w. als je voor een dubbeltje geboren
bent, wordt je toch nooit een kwartje. In plaats van kinderen te stimuleren
eruit te halen wat er in zit, werd je juist klein gehouden, niet alleen door je
ouders, maar ook door de hele omgeving van kerk en maatschappij. Dit had tot
gevolg dat er geen geloof was in eigen kunnen, gepaard gaand met een
karaktertrek alles makkelijk op te vatten en voor je uit te schuiven, wat precies
beantwoord aan dat wat altijd gezegd werd, je moet niet meer willen dan je
kunt, in mijn geval mulo school, dus ga maar werken.

Wanneer je dan later in
je leven erachter komt dat er veel meer had ingezeten, probeer je dit zoveel
mogelijk in te halen, maar bovenal je eigen kinderen juist wel te stimuleren,
door ze voor te houden om er wel voor te gaan en achter hen te staan als ze
iets willen wat je misschien zelf op dat moment niet ziet zitten. Wanneer dit
dan goed blijkt te werken, ben je daar trots op en zeg je eigenlijk, zie je
wel, ik kan, ook via mijn kinderen, wel laten zien dat er meer is te bereiken
dan me vroeger is voorgehouden.

Misschien is dit wel de
essentie van mijn zoeken naar vroegere contacten. Daarnaast is een stukje
nieuwsgierigheid hoe het anderen is vergaan ook een reden.

A.L. Duscees



Change, durft men dat ?

A.L. DUSCEES Posted on vr, april 02, 2010 10:14

Het vorige jaar is er
binnen zowel de RK kerk als bij de EO volgelingen heel wat beroering ontstaan
bij bepaalde uitspraken, om een andere koers in te slaan. Was dit een poging om
Obama te kopieëren met zijn uitspraak. Ik volg dit altijd graag, omdat ik
telkens weer benieuwd ben, hoe mensen, waaronder ook theologen, aankijken tegen
zo´n ruk naar rechts vanuit Rome, en zeker nu met het misbruik binnen de kerk
wat nu zo in het nieuws is, maar daar heb ik al genoeg over geschreven, of juist
het omgekeerde bij de orthodox christelijke kerken, als het gaat om de
schepping. Maar bovenal of men in staat is, het kernprobleem van de kerken als
instituties te doorzien. Ik moet constateren dat weinigen zich echt los kunnen
maken van, wat in de loop der eeuwen, door het instituut kerk, zich in de
mensen, als beeld, heeft vastgezet. Als ik kijk naar alle pracht en praal in
zowel gewaden (´t lijkt wel carnaval), als gebouwen en kunstvoorwerpen, bij
alle grote kerken, van zowel de Russische, Grieks orthodoxe en Rooms Katholieke,
tot de protestantse, baptistische en evangelische stromingen. Zij het, dat bij
die laatsten het hoofdzakelijk te vinden is in hun gebouwen, moet ik
vaststellen, dat zij allemaal op hun eigen manier veraf zijn van wat m.i. het
doel van kerken, beter nog gemeenschappen zou dienen te zijn. Al die dure
gebouwen en alles wat daarbij nog meer komt kijken, kan er alleen maar zijn
doordat er veel geld aan gespendeerd wordt, en waar komt dit geld vandaan ?
Juist van de volgelingen. Maar wat was nu van oorsprong de bedoeling van het
(geld) offeren ? In het oude en nieuwe testament wordt gesproken over de
tienden, d.w.z. een tiende deel van het geld of de goederen welke je verdiende,
(op)offeren en besteden aan de armen en de zieken. Een deel van dat geld en die
goederen werd in het oude testament door de joden ook gebruikt om de
tempeldienst te kunnen onderhouden, de goederen zoals dieren welke geofferd
werden, gebruikte men ook om de priesters van te laten eten. Later in het
nieuwe testament bij de eerste christenen zien we dat het bijna geheel aan de
armen werd besteed, dure gebouwen hadden ze niet, ze huurden hooguit af en toe
een zaaltje om hun bijeenkomsten te houden, maar veelal ook kwamen ze bijeen
ten huize van een van de volgelingen. Het apostelambt en de andere ambten
werden bekleed door mensen die in hun eigen levensonderhoud voorzagen door
gewoon hun beroep uit te oefenen. Kijken we dan naar de praktijk van vandaag,
kun je stellen dat in het algemeen genomen heel veel geld gebruikt wordt om
priesters, dominees en heel veel andere kerkelijke medewerkers een salaris te
betalen en nog veel meer om dure en prachtige gebouwen te onderhouden of te
laten bouwen, allemaal om…, ja waarom eigenlijk ? status? uitstraling van
macht? misschien wel grootheidswaan? Waartoe dient het om alsmaar groter en rijker
en machtiger te willen worden ? Macht corrumpeert. Waarom niet terug naar de
oorsprong en het doel, naar kleine gemeenschappen, welke het naar het aantal
actieve leden nu toch al zijn, zonder veel kosten en die hun “tienden” ook
daadwerkelijk offeren ten behoeve van de medemens, i.p.v. te besteden aan de
egotripperij van de macht. Dan zou ik nog wat sympathie kunnen opbrengen voor
de kerken. De huidige kerken hebben vele en grote strijkstokken ten behoeve van
hun status en macht. Wie durft daarbinnen echt te roepen “change, yes we can ?”

A.L. Duscees



Allochtonen

A.L. DUSCEES Posted on do, maart 25, 2010 17:56

Ik weet niet wanneer en
wie er voor het eerst gekomen is met de aanduiding allochtoon en autochtoon,
maar wel dat dit voornamelijk gebruikt wordt als het gaat om Nederlandse
moslims, en dan liefst als ze negatief in het nieuws komen. De juiste betekenis
van deze woorden zijn: “zij die van elders afkomstig zijn” en “zij die van hier
afkomstig zijn”. Dus geldt het voor veel meer mensen dan we ons eigenlijk
bewust zijn. Toen indertijd na 1948 vele Indonesiërs naar Nederland kwamen
bestond dit woord nog niet, ook voor onze Surinaamse en Antilliaanse
medeburgers werd dit woord nooit gebruikt, ook de eerste Zuid-Europese
gastarbeiders werden niet zo genoemd. Het lijkt mij dat dit woord hoofdzakelijk
wordt gebezigd, wanneer de negatieve kanten van mensen, die als 1e,
2e of 3e generatie Nederlanders welke uit het buitenland
afkomstig zijn en tevens moslim, zo genoemd worden. Het wordt ook veel gebruikt
door populisten die met zgn. “one liners” de mensen welke dan onder deze
categorie vallen willen afschilderen, als zijnde de oorzaak van allerlei
misstanden in onze maatschappij. Eigenlijk precies hetzelfde als in de jaren 30
van de vorige eeuw in nazi-Duitsland gebeurde met de joden.

Natuurlijk zijn er
misstanden, ook met mensen van buitenlandse afkomst, maar hadden we dat zelf vroeger
ook niet ? B.v dorpen met een bijnaam, zoals “de messentrekkers”, enz. Ook in de
tijd dat de grenzen nog gesloten waren en er bepaalde dorpen waren langs onze
grensstreek die bekend stonden als criminele smokkelaars dorpen. Je was al
getekend als je uit zo´n dorp kwam, ook al had je nergens iets mee te maken.
Hoe lang heeft het dorp St. Willebrord b.v. niet de naam gehad van een dorp vol
criminelen ? Of hoe heeft het dorp Staphorst met z´n ultra orthodoxe
gemeenschap en z´n volksgerichten, niet een negatieve klank gehad ? Laten we
het nu eens omdraaien en de positieve kanten van de inbreng van uit het
buitenland afkomstige Nederlanders, binnen onze cultuur en onze uitstraling als
land, naar voren halen. Dit is al eeuwen geleden begonnen met een joodse
gemeenschap in Nederland die zowel in de wetenschap, handel, kunst en politiek
een grote positieve invloed hadden, er zijn vele namen te noemen welke we op
school geleerd hebben, als zijnde grote namen uit onze geschiedenis. Maar ook
nu zijn er vele namen te noemen van mensen die grote invloed hebben op onze Nederlandse
cultuur en een positieve uitstraling geven aan ons land, zo als daar zijn
zangers, acteurs en actrices, schrijvers, wetenschappers enz. Of wat minder
spectaculair een paar conferenciers, welke het in ons land gemaakt hebben en
redelijk populair zijn, zoals Najib Amhali en Jürgen Raayman. Ook in de
politiek zijn er velen die in onze maatschappij hun positieve sporen zullen
achterlaten, op zowel landelijk als plaatselijk niveau. En wat te denken van
ons beroemdste allochtonen geslacht ?

Ons koningshuis, al
eeuwenlang allochtonen volgens de regel die daar voor geldt, ook onze
kroonprins, die naast zijn vrouw, zelf ook allochtoon is, hij heeft immers een
vader die uit Duitsland afkomstig is.

Wordt het niet de hoogste
tijd, dat we dit stigmatiserende begrip zo snel mogelijk uitbannen ? Want
hoeveel generaties moeten er over heen gaan om niet meer zo genoemd te worden ?
Tegenwoordig moeten we zeggen nieuwe Nederlanders, maar dat geldt ook voor
nieuwgeboren baby’s. Mijn voorstel is, gewoon te spreken over “Nederlanders,
eventueel met als toevoeging, met buitenlandse roots”. Zij maken ons ook rijker
en mede tot wat we als land zijn. A.L.Duscees



Nu weet ik het !

A.L. DUSCEES Posted on vr, maart 19, 2010 09:21

Soms lijkt het wel of ik
wat masochistische trekjes heb, met name zoek ik dan naar programma’s op tv,
waarvan ik van te voren weet dat ik me ga ergeren. Of zou de onderliggende
gedachte hiervan kunnen zijn, dat ik dan eens lekker kritiek kan geven ? Als je
kritiek geeft, is dat meestal op de ander gericht en hoef je niet naar jezelf
te kijken. Misschien is dit wel mijn werkelijke drijfveer. Daar moet ik dan
maar eens echt goed naar kijken want dat is het laatste wat ik zou willen,
gebrek aan zelfkritiek. Meestal gebruik ik die kritiek dan ook weer om een
stukje te kunnen schrijven voor mijn column. En… kan ik iets van me
afschrijven.Ik heb er dus weer een, de titel, nu weet ik het, is wel cynisch bedoeld. Ik heb al eerder in een
van mijn columns verwezen naar een programma van de EO, wat kennelijk een
inspiratiebron wordt voor mijn schrijverij. Deze keer kan ik het opnieuw niet
laten om mijn ergernis over uitspraken die daar worden gedaan te spuien. Bij
uitspraken als: God denkt, of, zo voelt God dat en God droomt, gaan mijn haren
overeind staan. Uitgaande van hun beleving dat God bestaat, vraag ik me dan af,
hoe kun je weten wat Hij denkt ? Dat komt alleen maar voort uit hoe jij, jouw
God gemaakt hebt in je eigen beleving. Ook het gevoelsleven wat je aan Hem
toedicht, komt uit jouw eigen gevoelsleven voort. De uitspraak God heeft een
droom over de mensheid is m.i. onzinnig en menselijk gedacht. Waar zou Hij over
moeten dromen ? Hij weet toch hoe het allemaal werkt, Hij heeft toch alles zelf
gemaakt en is toch alwetend ? Hij kan toch altijd ingrijpen als Hij dat wil ?
Soms grijpt Hij niet in en dan staan we daar met vragen als waarom hier niet of
waarom daar wel, dan weten we ineens niet meer hoe God denkt of hoe Zijn
gevoelens zijn over verschrikkelijke dingen die Hij toestaat en laat gebeuren. Misschien
worden het voor Hem dan ook nachtmerries, zoals onze dromen in nachtmerries
kunnen veranderen als ze niet uitkomen. Maar dat kan toch niet, God zou dan
niet almachtig en alwetend zijn, als ook Hij teleurstellingen in zijn plan
moest ondervinden. Voor mij zijn dit soort uitspraken en overwegingen een reden
temeer om te zeggen: wij (de mensheid van alle eeuwen) hebben onze eigen God
geschapen, daarom kun je dan inderdaad zeggen: ik weet hoe God denkt en voelt
en droomt, immers je hebt Zijn beeld zelf gemaakt. Weten ze het nu echt ? Nee
natuurlijk niet en zeg dat dan ook eerlijk, geef mensen niet de valse hoop dat
jij precies weet hoe het zit want dan is het geen geloof meer maar wetenschap. Echter
wetenschappelijk bewijs voor religie is er niet. Iedereen mag blijven dromen,
want die zijn meestal gebaseerd op een betere toekomst en zo hou je hoop, of
het werkelijkheid wordt blijft de vraag. Maar, hou ook de realiteit van deze
wereld en het nu vast, dan veranderen je dromen niet zo snel in nachtmerries.
De beste manier om je dromen uit te laten komen, is wakker te worden.

A.L. Duscees



Wijsheid en kennis

A.L. DUSCEES Posted on vr, maart 12, 2010 10:27

Het zal een ieder duidelijk zijn, dat bij bovenstaande titel,
het één het ander niet is. Iemand met veel kennis hoeft nog niet wijs te zijn
en een wijs mens hoeft niet noodzakelijkerwijs veel kennis te hebben.

Kennis is goed en nodig, om je beroep of interesses
zodanig uit te oefenen, dat je daar zo hoog en ver mogelijk mee komt en daaruit
voldoening kunt putten. Het helpt ook om iets voor anderen te kunnen betekenen
of vernieuwingen en/of verbeteringen op allerlei gebied te kunnen bewerkstelligen.
Kennis heeft alles met de ratio te maken.

Wijsheid heeft grotendeels te maken met ervaring en
daardoor levensinzicht, tenminste als men heeft willen leren van de gemaakte
fouten in het verleden. Wijsheid zal men daardoor meer vinden bij de wat oudere
mens.

Waarom ik hierover schrijf, heeft alles te maken met mijn
gevoel dat wijsheid in de maatschappij een ondergeschoven kindje is geworden.
Op velerlei gebied zie ik dat de inzichten van de oudere mens een beetje
meewarig bekeken worden en al snel als ouderwets betiteld worden. Maar mag ik
dan wijzen op het feit dat in de afgelopen decennia, zeg maar vanaf de 60er
jaren van de vorige eeuw, de maatschappij zo snel is veranderd door nieuwe
kennis, waarmee ook inzichten moesten
worden aangepast en zogenaamd moesten meegroeien, men op velerlei gebied is
doorgeschoten en we nu met een maatschappij zitten welke zich aan het
herbezinnen is op datgene wat allemaal is losgelaten in de achterliggende
periode. Een daarvan is m.i. het gewicht dat dient te worden toegekend aan de
wijsheid van de ervaren mens, dat heeft niets te maken met ouderwets zijn en
willen vasthouden aan het verleden, maar is een noodzaak om tot weloverwogen en
wijze beslissingen te komen. Ik hoop dat de wijze oudere mens weer de status krijgt
die men vroeger daaraan toekende, in plaats van zoals een oude spreuk reeds
vermeld: ”Een dwaas is niet geïnteresseerd in inzicht, hij
wil alleen zijn eigen mening kwijt
.”
Zeker ook in de politiek mag men zich dit aantrekken.

De waan van de dag speelt een grote
rol in de hedendaagse maatschappij, de wijze mens prikt daar doorheen en
overziet dingen beter in het perspectief van de toekomst, omdat hij/zij die
lessen al lang geleerd heeft.

Dus, meer respect voor de wijsheid
van de oudere mens.

A.L.Duscees



Boter op het hoofd

A.L. DUSCEES Posted on vr, maart 05, 2010 18:40

Ik kan er niet omheen, even mijn gal te spuwen over een
tweetal items waar ik me nogal druk over maak, zijnde het anti homo beleid in
de RK kerk en het ongebreidelde en ongefundeerde populisme van Wilders.

Het is allang bekend dat de Nederlandse kerkprovincie zich
onderscheid van de rest van de RK kerk door haar “progressieve” opstelling
gedurende de laatste decennia, echter wat ik al eerder in een column aangaf
wordt bij deze paus de klok minimaal een halve eeuw teruggedraaid. Dit blijkt
ook in Nederland zijn weerslag te vinden door het weigeren van de communie aan
homo’s. Het heeft jarenlang wel gekund. Voor mij komt het over alsof de kennis
die we hebben van ons zonnestelsel wordt genegeerd en er weer van uitgegaan
wordt dat de aarde plat is. Immers met onze huidige kennis weet een ieder toch
dat homoseksualiteit geen keuze is, maar een genetisch bepaald zijn, net zoals
het genetisch bepaald is of je man of vrouw of hetero bent. Ik kan me niet aan
de indruk onttrekken dat een en ander niet alleen door de conservatieve leer
van de kerk wordt bepaald, maar zeker ook door het wezen van het ambtslichaam
in de kerk nl. het celibaat. Mannen en vrouwen die kiezen voor een leven zonder
partner, maken die keuze ook vanuit hun eigen zijn, of ze zich daar nu bewust
van zijn of (nog) niet. En vroeg of laat komt de aard er toch uit, of het nu
gaat om de verhouding van de pastoor met zijn pastoorsmeid, of het misbruiken
van kinderen, of relaties binnen de kloosters. Het is een algemeen bekend feit
in de psychologie dat mensen juist het meest afgeven op situaties waar ze zelf
ook mee behept zijn, maar dat vaak geheim houden of het nog niet bewust zijn
van zichzelf. Een ander opmerkelijk aspect is, dat van nonnen vaak gezegd
wordt, zij zijn getrouwd met Jezus, als we dit ook door trekken naar de mannen
die celibatair leven, zou je ook van mannenliefde kunnen spreken.

Nu Wilders nog. Het is voor mij onbegrijpelijk dat mensen
niet doorzien hoe Wilders zaken verdraaid en manipuleert als het gaat om de
moslims. Zijn onlangs nog op de tv gedane uitspraken over de islam zijn nergens
op gebaseerd, immers hij noemde in een adem vrouwenbesnijdenis, eerwraak,
criminaliteit en geweld en moslim terrorisme. Dat is volgens hem de islam en
daarom ook alle moslims. Als je even nadenkt weet je dat bv vrouwenbesnijdenis
niets te maken heeft met de islam, maar een middeleeuwse cultuur is die
hoofdzakelijk uit Somalië stamt, evenals de eerwraak welke haar culturele
achtergrond heeft in Turkije en bij de Koerden. Jeugdcriminaliteit en geweld
komen hoofdzakelijk voor bij Marokkaanse emigranten en het terrorisme van het
conservatieve moslim deel zoals Taliban vindt zijn oorsprong in hoofdzakelijk
de stammenstrijd in de gebieden in het midden oosten. Kent Wilders de meest
ergerlijke culturen en politieke machtstrijd van christenen soms niet, denk
o.a. aan ons eigen slavernij verleden, de apartheid in Zuid Afrika en in wezen
ook in Amerika, of de strijd in Noord Ierland, om nog maar niet te spreken van
de oorlogszucht van het westen, of ons eigen Indië verleden. Ook bovenstaand
deel van deze column kan wel in dit rijtje geplaatst worden. Maar dat wordt
door Wilders allemaal wel genuanceerd, maar voor moslims geldt nuanceren
kennelijk niet. Daar haal je immers geen kiezers mee.

Ook de cultuur waaruit Wilders voortkomt heeft veel boter op
het hoofd.

A.L.Duscees



Mijn relativiteit theorie

A.L. DUSCEES Posted on vr, februari 26, 2010 11:23

In deze, voor een enkeling nog vasten- of bezinningstijd,
wil ik proberen een aantal weken mijn columns daarop aan te passen, en iets ter
bezinning mee te geven, maar dan wel vanuit mijn persoonlijke visie.

Zittend achter m´n laptop, met een maagdelijk Word
document voor me, waarop ik nu de eerste letters tik, in een poging iets te
bedenken voor deze column, denk ik aan de crisistijd en met name aan de mensen
die daar de gevolgen van ondervinden. De door deskundigen voorspelde moeilijke tijd,
kun je ook doorkomen met humor. Humor is hèt middel om te relativeren en
positief te blijven. Immers negativisme is een hellend vlak wat mensen steeds
somberder maakt, waardoor alles nog donkerder lijkt dan het in werkelijkheid
is. Stel, wat ik voor niemand hoop, je raakt je baan kwijt, wat kan je dan
allemaal niet meer ? Je auto welke je om de 4 jaar inruilt, vervangen of zelfs
je 2e auto wegdoen. In plaats van 3x op vakantie nu misschien
hooguit 1 keer. De nieuwste mobieltjes en andere elektronische gadgets
aanschaffen. Niet meer naar de Albert Heyn, maar naar de Aldi of Lidl. Je
wekelijkse kroegbezoek, theater, concert, sportwedstrijd of feesten drastisch
verminderen. Vaker zelf koken i.p.v. uit eten gaan. In plaats van met de auto
de vele kilometers welke je in je woonplaats aflegt nu op de fiets of te voet
doen. Je kan wat minder je overgewicht op peil houden. Je gaat nu wat meer je
man, vrouw en/of kinderen zien, je kan niet meer voor je verantwoordelijkheden
ten aanzien van hen weglopen, doordat je zo druk was met je baan en andere
sociale verplichtingen. Je kan het milieu niet meer belasten met vuilniszakken
vol overbodig aangeschafte of al 1 jaar oude spullen. Je kan niet meer even met
je mobieltje naar een ander deel van je huis bellen om iemand te roepen of aan
te spreken, je moet er dan naar toe lopen, grrrrr. Misschien moet je de jacuzzi,
bubbelbad of zonnebank wel ongebruikt laten. Je 4 of 5 tv toestellen kan je
niet meer door flatscreens vervangen. Om nog maar niet te spreken over al die
dure abonnementen met providers van je mobiel en digitale tv en internet, die
wat lager moeten worden, zodat je in plaats van 80 tv zenders er nog maar 50
hebt of het downloaden i.p.v. 3 minuten nu 4 minuten duurt. Zo kan ik nog wel
een tijdje doorgaan. Je begrijpt dat dit humoristisch bedoeld is. Natuurlijk
gun ik niemand z´n baan kwijt te raken, maar wat relativeren ten opzichte van
onze huidige levenswijze kan m.i. helemaal geen kwaad.

A.L. Duscees



Stem pas na stemwijzer

A.L. DUSCEES Posted on vr, februari 19, 2010 11:58

maar beter nog, stem wijzer !

Een paar woordgrapjes bij de
introductie van de stempas en de plaatselijke stemwijzer, welke op de website
van BN/DeStem te vinden is. Nadat ik de stemwijzer voor Dongen had ingevuld,
kwam ik op deze grapjes. Waarom ? Ik kwam uit op een partij welke me helemaal
niet ligt en die ik zeker nooit zal stemmen. Ik ben opnieuw gaan invullen met
andere antwoorden en ik kwam weer op dezelfde partij uit. Terwijl in beide
uitslagen er slechts 5 van de 6 partijen aangegeven werden. Het zou kunnen
betekenen dat bij de ontbrekende partij geen van de door mij gegeven antwoorden
in hun programma zou voorkomen, dat lijkt me stug, want over het MFC heeft
iedere partij toch wel een mening. M.a.w. er klopt iets niet. Om te proberen
hierin een logica te vinden, heb ik nog een paar maal deze stemwijzer ingevuld
met steeds andere antwoorden. Maar het bleef voor mij ondoorzichtig. Dit kan
voor mij twee dingen betekenen, a. ik weet niets van de programma’s van de
partijen, of b. de partijen zijn niet duidelijk genoeg ten opzichte van elkaar.
Bij a. kan ik me iets voorstellen, want ik heb echt niet alle 6 programma’s
doorgelezen en bij b. begrijp ik ook dat door de vraagstelling van de
stemwijzer en de antwoord mogelijkheden deze misschien te algemeen zijn.
Natuurlijk zegt iedere partij het beste met Dongen voor te hebben en voor de
burgers te staan. De manier waarop deze partijen dat doen kan van elkaar
verschillen, maar deze verschillen kunnen zich met de verschillende vragen weer
opheffen, doordat je voor de ene vraag bij partij a uitkomt en voor de andere
vraag bij partij b.

Daarom heeft men bij de
redactie van de stemwijzer er nog een extra mogelijkheid aan toegevoegd, nl.
aan te geven welke van de vragen je het meest of het minst belangrijk vindt
voor je partijkeuze. Echter ook hier kan het een het ander opheffen en kan je
uitkomen op een partij, zoals ik dat had, die je helemaal niet ligt.

Ik heb zo’n vermoeden dat een
en ander te maken heeft met de standpunten van de landelijke politieke partijen
over te voeren gemeentepolitiek, waardoor de redactionele inhoud van de
vraagstelling grotendeels bepaald wordt. Men gaat dan echter voorbij aan het
feit dat plaatselijke partijen bij gemeenteraad verkiezingen net zo veel of
soms nog meer invloed hebben. Landelijk gezien zouden deze plaatselijke
partijen samen de grootste partij van het land vormen.

Daarom mijn credo: stem
wijzer dan de stemwijzer aangeeft en stem pas daarna met je stempas.

A.L. Duscees



Carne vale

A.L. DUSCEES Posted on vr, februari 12, 2010 14:33

Carne vale (vaarwel van het vlees)

Dit weekend barst het weer los, ook bij ons in Dongen. Daar ik hier iets over wilde schrijven, dacht ik terug aan mijn column over Kerst, waarin ik aangaf dat dit feest van oorsprong een niet christelijk feest was. Hetzelfde geldt voor carnaval, al zou je dat in eerste instantie niet denken. Immers degene die nog bewust carnaval vieren, weten niet beter of het hoort bij de kerkelijke traditie van de vastentijd, zoals dat al eeuwenlang door de kerk (RK) is vastgelegd. 3 dagen voorafgaand aan Aswoensdag, dus tot op de Vastenavond (dinsdag); de periode van 40 dagen vasten verwijst naar de 40 dagen dat Jezus vastte in de woestijn. Echter ook bij carnaval geldt, dat dit net als bij het kerstfeest in de plaats is gekomen van een reeds veel langer bestaande traditie.

Het zogenaamde heidense carnaval werd al bij de Romeinen gevierd, evenals overigens in heel Europa. Het Romeinse Saturnaliën*, wat volgens mij naar de godheid Saturnus verwijst, werd gevierd met drink- en eetgelagen en een soort prins carnaval met vermommingen en optochten.

Antropologisch* gezien, behelsde het een omkeringritueel, maatschappelijke rollen werden omgedraaid en normen over gewenst gedrag werden opgeschort. Bij ons huidige carnaval, gebeurt in wezen nog precies hetzelfde. De oorspronkelijke data van het “heidense” carnaval is niet bekend, wel weten we dat de huidige datum is vastgelegd volgens de kerkelijke kalender, welke voorschrijft dat de vastentijd de veertig dagen voorafgaand aan Pasen is en deze datum van Pasen is weer vastgelegd op het concilie van Nicea in 325 na Chr.

Nu de vraag opnieuw, net als bij het kerstfeest, is het wel zo wijs geweest van de kerk om bestaande feesten en tradities om te dopen tot christelijke feesten, want wat zien we ervan terug dan eigenlijk alleen maar de oorspronkelijke gebruiken zoals die al duizenden jaren geleden zijn ontstaan vanuit een heel andere achtergrond dan de kerk eraan gegeven heeft. Door de ontkerkelijking van de laatste halve eeuw, zullen er nog maar weinig carnavalsvierders zijn welke kennis hebben van de kerkelijke bedoelingen, evenals bij Kerst en Pasen (nieuw leven), blijkt de drijfveer veel dieper in de mensheid te liggen en is het de kerk geweest die deze drijfveren 2000 jaar lang onbedoeld in stand heeft gehouden.

Ook in onze huidige tijd heeft de mensheid nog steeds de behoefte de natuur te eren met de terugkeer van het licht (Kerst) en het ontstaan van nieuw leven in de lente (Pasen), evenals het zich kunnen afzetten tegen maatschappelijke rolverdelingen en opgelegde normen en wetten door daar de spot mee te drijven (carnaval). Er is wat dit betreft ook niets nieuws onder de zon.

*(Gebruikte bron: Wikipedia)

A.L. Duscees



Betrokkenheid

A.L. DUSCEES Posted on vr, februari 05, 2010 14:08

Vaak wordt de klacht gehoord,
dat de burger niet meer betrokken is bij de politiek, of anders gezegd, dat de
politiek de burger niets meer zegt. Mag ik het eens omdraaien, de politiek c.q.
het overheidsapparaat is niet betrokken bij haar burgers en leeft haar eigen,
achter bureaus bedachte regeltjes na.

Bij de rellen in Culemborg
vorige maand, was een van de aangevoerde redenen, dat de Molukkers het
getreiter van de Marokkaanse jongeren beu was en het recht in eigen hand nam.
Of dit klopt weet ik niet, wel werd ik daardoor herinnerd aan een gebeurtenis
waaraan ikzelf heb meegedaan indertijd en die toen wel de reden had dat wij ons
ergerden aan het gedrag van jongeren waar niet tegen opgetreden werd. Ik doel
hier op het feit dat wij als “jantjes”van de Koninklijke Marine in 1964, het
centraal station in Amsterdam en de omgeving daaromheen, “schoongeveegd” hebben
van de toenmalige hangjongeren, welke daar al lange tijd voor veel overlast
zorgden door mensen te intimideren en lastig te vallen. Met name de vele
klachten van vriendinnen die hun vriend naar de trein brachten, speelde hierbij
een rol. Ook toen al, zo’n kleine 50 jaar geleden, werd er door de overheid
(lees politie) niet of nauwelijks ingegrepen, terwijl er bij de bevolking een
grote irritatie was. En….. het betrof hier eigen Nederlandse jongeren. Een
decennium eerder was het nog heel anders, ik herinner mij uit mijn jeugd, zeg
maar de jaren ’50, hoe o.a. de politie wel betrokken was bij de burgers. Hoe
het toen in de stad was weet ik niet, wel hoe het bij ons in het dorp ging, op
ons dorp van 8 á 9000 inwoners herinner ik mij nog 6 namen van politiemensen,
dus was er minimaal 1 politieman per 1500 inwoners. Deze politiemensen kenden
bijna iedereen en wisten uit wat voor gezin je kwam en hoe de situatie van dat
gezin was. Zo werd ik een keer aangesproken door politieman van Eggermont, die
zei: “ben jij er nu een van Bram of van Ko,”daarmee doelend op m’n vader en m’n
oom. Ik had steentjes gegooid naar paarden die in een weilandje liepen. Hij zou
er mijn vader op aanspreken, geen proces-verbaal of iets dergelijks maar
directe actie en betrokkenheid. Ook omgekeerd was dit normaal. Mijn vader die
als postbode regelmatig last had van een hond op een bepaald adres, sprak
daarover een politieman aan, welke vervolgens naar dat adres ging en een
gesprekje had met de eigenaar van de hond. Gevolg, voortaan lag hij aan de
lijn. Niks geen aangifte doen (zo dit al kan tegenwoordig), en er vervolgens
niets meer van horen of merken, maar directe betrokkenheid en actie op klachten
en irritaties. Ik vermoed dat er in die tijd ook nog geen bonnenquota waren
voor politiemensen.

Natuurlijk waren er toen ook
vele misstanden en tegenwoordig zijn er best zaken ten opzichte van toen
verbeterd, ik wil beslist niet zeggen, vroeger was alles beter, zeker niet,
echter bepaalde betrokkenheid en daardoor een gevoel van veiligheid is er niet
beter op geworden. De overheid zou zeker veel meer moeten investeren in
betrokkenheid van haar eigen apparaat ten opzichte van de burger en actie op
actie moeten ondernemen in plaats van alle bureaucratische regeltjes te
hanteren, waardoor het lijkt dat er niets uit hun handen komt. Verbeter de
maatschappij overheid en begin bij jezelf.

A.L. Duscees



Volkslied

A.L. DUSCEES Posted on vr, januari 29, 2010 12:14

Enige tijd terug werd door een Kamerlid van de CU, het
voorstel gelanceerd, om bij de inburgeringcursus voor nieuwe Nederlanders ook het
Nederlandse volkslied in de lessen te integreren. Inmiddels schijnt ook een
meerderheid van de Tweede Kamer daar voor te zijn. Wat bij mij het eerst opkwam
was, begin dan eerst maar eens dit aan onze eigen autochtone bevolking te
leren, want hoeveel zouden dit kennen ? En dan heb ik het alleen nog maar over
het eerste couplet. Daarna kwam in mij op, hoe moet je dit alleen al taalkundig
aan buitenlanders uit gaan leggen. Zie ook mijn column van vorige week. Onze
taal die voor buitenstaanders al zo moeilijk is, denk hierbij o.a. aan
vervoegingen en aanwijzende voornaamwoorden, zelfstandige naamwoorden en
eigennamen, d of t of dt, enz. enz. De 2e en 3e generatie
buitenlanders heeft hier nog steeds grote moeite mee, gezien de veel
voorkomende fout als het gaat over uitspraken als bv.: dat tafel, het hond en
zoals een vriendje van mijn zoon zei, toen hij hem erop wees, dat hij het licht
op zijn kamer moest uitdoen, “doe die licht dicht”. Maar ook voor onszelf als
geboren Nederlanders, zijn sommige taalregels soms heel ingewikkeld, ik noem U
een paar voorbeelden: Als je ergens van geniet, zeg je later, ik heb genoten,
maar heb je blaadjes aan elkaar geniet, zeg je niet, ik heb ze genoten. Of, ik
vraag en ik vroeg, maar niet ik klaag en ik kloeg. Zo zijn er nog vele
voorbeelden te noemen.

Leg dit allemaal maar eens duidelijk uit aan nieuwkomers en
dan zouden we ze ook nog willen opzadelen met het oud Nederlands van ons
volkslied, zoals daar zijn den vaderland i.p.v. het vaderland. Den
doet
i.p.v. de dood, onverveerd i.pl.v. onvervaard of
onverschrokken, en ook nog een onbekend land als Hispanje.

Vervolgens moet je ook nog gaan uitleggen, dat ons volkslied
(lied van het volk van Nederland), gaat over een onverschrokken prins van
Oranje, welke Duits bloed heeft en tegen de koning van Spanje opziet en hem eert,
maar ook een duidelijke religieuze boodschap uitdraagt, in verdere coupletten.

Natuurlijk is een beetje historisch besef over ons land niet
verkeerd en dat mag best uitgelegd worden aan de nieuw binnengekomen
Nederlanders, maar dan wel in het besef dat we nu leven en niet meer in de 16e
eeuw. De bedoelingen van voornoemd Kamerlid lijken mij meer een hang naar
nationalisme en godsdienst welke uit ons volkslied spreken, zoals ook het
gebruik van het Amerikaanse volkslied in de Verenigde Staten zeer
nationalistische gevoelens oproept, en als dit woord in het geding komt, gaan
er bij mij allerlei alarmbellen rinkelen. We leven in 2010 in een wereld waarin grenzen
steeds meer wegvallen en binnen Europa waar van landsgrenzen al bijna geen
sprake meer is, waarom dan het promoten van nationalisme en een bepaalde
godsdienst ?

Met een vette knipoog en een idealistische gedachte, hier
een alternatieve tekst, op dezelfde melodie.

Als Nederla-a-andse
burgers

zijn wij van ge-emengd
bloed,

het land waari-in wij-ij
wonen

behandelt bu-urgers
goed.

Eu-europa zijn, we
deel van

maar wereldburgers ook,

aan liefde vo-oor de
ander

he-erkent men ons alsook.

Tot slot nog iets over de actualiteit van onze plaatselijke
politieke soap betreffende het MFC. Wanneer ik las over de draaikonterigheid
van het CDA, zou de D in hun naam daar voor kunnen staan en de C, corrupt
misschien ? De naam van de andere partij welke aan de macht is, de VPD, zou je,
als ik daar alles over lees kunnen vertalen met: vooringenomen positie
doordrukken. In dit geval lijkt de afkorting mfc meer op macht faciliteert
corruptie. Of ga ik nu een stap te ver ? Een column mag toch prikken ?

A.L.Duscees



De bureaucratie van het groene boekje

A.L. DUSCEES Posted on vr, januari 22, 2010 12:55

Vorige maand heb ik weer meegedaan aan het Groot Dictee der
Nederlandse Taal. Wat me opviel deze keer, was het gegeven dat er in
tegenstelling tot andere jaren, bijna geen moeilijke en/of onbekende woorden in stonden, maar dat
de interpretatie van de taalregels erg belangrijk was. Ik heb daar sinds die
tijd regelmatig over nagedacht en kan niet anders dan tot de conclusie komen
dat onze taalregels bijna niet uit te leggen zijn. Volgens het woordenboek is
de uitleg van bureaucratie of ambtenarij, een overmaat aan regelende instanties
en regelingen. Ook onze maatschappij staat daar om bekend; de uitgebreide en
soms absurde regelgeving in onze taal lijkt hiermee wel parallel te lopen. De
taal als het communicatie middel bij uitstek kent twee hoofdwegen, 1. het
gesproken woord en 2. de schrijftaal. Voor het gesproken woord gelden simpele
regels, welke niet veel verder gaan dan
de meervoudsvormen en de tegenwoordige, verleden of onvoltooid verleden
tijd. We begrijpen allemaal wat we zeggen of het woord nu met een d of t, au of
ou is. In de geschreven taal gelden echter enorm veel, en voor de gemiddelde
Nederlander onbegrijpelijke regels. Waar komt dit vandaan en wat is het nut van
al die regeltjes ? Misschien vanuit het juridisch aspect om naar de letter van
de wet te kunnen oordelen? Dat zou een reden kunnen zijn, maar dit dekt nog
lang niet alle taalregeltjes. Laat mij een aantal voorbeelden noemen welke in
het dictee aan bod kwamen. Het wel of niet aaneenschrijven of van tussenstreepjes
voorzien van de volgende woorden: voor-de-gek-houderij en
automatischepiloottoestand of eau de cologne en eau-de-colognefles. Het gebruik
van verkleinwoorden, eurootje en eau de toiletteje, waarom komt bij dit laatste
woord er een e tussen de t en de j ? Of het schrijven van een hoofdletter of
niet bij eigennamen, zoals Jan en alleman en balkenendenorm. Maar ook bij
heilige namen of verwijzingen daarnaar zoals De Heer en Zijn werken en Allah en
Z’n profeet Mohammed. Duizelt het U ook al ?

Zo zijn er nog veel meer naar het lijkt, inconsequente
regeltjes te bedenken. O.a. het gebruik van leestekens, wanneer een komma of
een puntkomma ? Ondanks de vele regeltjes kan ik nog steeds niet zien of een
geschreven woord nu letterlijk of figuurlijk bedoeld is, dat moet je dan weer
uit de gehele tekstinterpretatie halen. Waarom bv. niet een woord wat
letterlijk bedoeld wordt met een hoofdletter schrijven en een woord wat
figuurlijk bedoeld wordt met een kleine letter, zoals Zondagskind (letterlijk
op zondag geboren) of zondagskind in figuurlijke zin. Nu zijn de Rapen gaar
(letterlijk) of nu zijn de rapen gaar (figuurlijk). Ook de zin, we gaan een
dagje statten, waar naar de stad gaan een werkwoord is geworden, zou voor mij
als stadten geschreven mogen worden. Ik heb enorm mededogen met al die nieuwe
Nederlanders die onze taal moeten gaan leren.

Een bijkomend aspect van deze column is dat ik hiermee mijn
dicteefouten heb willen goed praten.

A.L. Duscees



Geloofswaarheid ?

A.L. DUSCEES Posted on vr, januari 15, 2010 14:03

In zijn nieuwjaarstoespraak van 2010, deed paus Benedictus
XVI, opnieuw een aanval op de legalisering van het homohuwelijk, met als
achtergrond, een indirecte verwijzing naar de instemming voor deze legalisering
van de parlementen van Argentinië en Portugal. Twee uitgesproken katholieke
landen. Volgens de paus is deze legalisering een aanval op de schepping. Als je
hem hierin zou volgen, betekent het in feite dat de schepping een aanval op
zichzelf zou doen, immers ook homoseksualiteit is in de schepping inbegrepen,
het komt voor in de dierenwereld en ook bij mensen is dit al van oudsher
bekent, het wordt in de eerste Bijbelboeken al veroordeeld. Of het nu een
genetische fout is of niet, feit is dat dit soort foutjes in de schepping kennelijk
ingebouwd zijn. Maar dit zegt hij niet, hij gaat natuurlijk uit van het
Bijbelse verhaal over de zondeval van de mens, waaruit alle, ook natuurlijke
fouten, hun oorsprong zouden hebben. Rampen, zowel in de natuur, als in het DNA
van mensen, hebben de natuur en de mens gemaakt tot wat het nu is. Je kunt toch
moeilijk volhouden, dat natuur rampen, ontstaan door aardplaat verschuivingen
en vulkanisme, zie nu o.a. Haïti, hun oorsprong vinden in de zgn. zondeval van
de mens. Toch beweert hij dit met zijn uitspraak, vervolgens voegt hij daaraan
toe, dat de keuzes die mensen maken in overeenstemming horen te zijn met het
plan van de schepper, en het homohuwelijk valt hier volgens hem buiten. Hij
beweert hiermee dat hij het plan van de schepper kent, anders kan je de keuzes
die mensen maken niet veroordelen. Vanuit die gedachtegang verbiedt hij ook het
gebruik van condooms. Wat een achterlijk (waar heb ik dit meer gehoord?)
geloof, predikt hij hiermee, maar ook ziet hijzelf niet de inconsequentie van
zijn uitspraken, immers als het waar zou zijn dat homoseksualiteit het gevolg
is van de zondeval van de mens, zijn dat ook alle andere afwijkingen welke in
het menselijk DNA aanwezig zijn en van waaruit mensen geconfronteerd worden met
aangeboren afwijkingen. Mogen die daar ook niet praktiserend mee leven ?
Consequent zou ook zijn om onmiddellijk het celibaat op te geven, want zo heeft
de schepper het toch ook niet bedoeld ? Dit celibaat met al zijn uitvloeiselen
van seksuele perversiteiten, maar ook homoseksuele gevolgen, welke uit de praktijk
naar voren zijn gekomen, is een aanval op de schepping om zijn eigen woorden
maar eens te gebruiken. Dit is de zondeval van de kerk.

Binnenkort is het weer vastentijd in de kerk, een tijd van
bezinning, gebruik die tijd eens om je te bezinnen of het geloof (zeker in die
vorm) wat twee duizend jaar geleden zijn vorm kreeg, nog wel zinvol en waar is
volgens de hedendaagse kennis. Voor mij is het dat al lang niet meer.

A.L. Duscees



Links, rechts in de maat, anders wordt de kiezer kwaad

A.L. DUSCEES Posted on vr, januari 08, 2010 10:00

Dit rijmpje kwam in mij op,
toen ik nadacht over het politieke populisme en soms ook opportunisme, wat ook
de afgelopen tijd in Dongen zichtbaar werd, toen de SP opmerkingen in de
publiciteit bracht over de veiligheid van de fabriekshal, waar Dongen Ice dit
jaar haar ijsvloer had neergelegd en die inmiddels ook weer in de publiciteit,
daarop hebben gereageerd. Zonder verder op de inhoud in te gaan, moet mij wel
van het hart, dat niet alleen in Dongen, maar in de politiek in het algemeen,
men veel te vaak en veel te snel publiciteit zoekt voor een punt wat men wil
scoren, daarmee aangevend aan het volk, kijk onze partij zit er boven op. Veel
verstandiger zou zijn, je vooraf goed op de hoogte te stellen van alle in’s en
out’s welke bij zo’n onderwerp horen en eerst, daar kom ik weer, hoor en
wederhoor toe te passen. Ook bij de SP in Dongen mag dit wel eens goed
afgewogen worden. Je kan vragen hebben over de veiligheid van, in dit geval een
fabriekshal, maar stel je vragen dan eerst aan alle betrokkenen, in dit geval
aan de gemeente en de organisatie van Dongen Ice, blijven er dan nog
vraagtekens over, of blijven er meningsverschillen, dan pas is de tijd rijp om
er publiciteit aan te geven. Om nu zoals hier, al vooraf te gaan roepen, we
gaan de gemeente vragen stellen, is precies het basisgegeven om een hype te
beginnen. Dat is een politiek mode verschijnsel, waar we zo snel mogelijk vanaf
moeten. Ik wil niet alleen de SP hiervoor de zwarte piet toeschuiven, dit
gebeurd binnen het hele politieke scala en uiteindelijk keert zich dat weer
tegen jezelf. De kiezer kan in eerste instantie achter uitspraken aanlopen,
maar zal, en de geschiedenis leert dit, uiteindelijk bij een volgende
verkiezing de armoe van zulke uitspraken herwaarderen. Je hoeft maar naar een
wat langere periode van de politieke geschiedenis te kijken, om te zien dat
partijen welke het populisme of opportunisme nogal in hun vaandel hebben staan,
grote verschillen in aantallen kiezers te zien geven. Opmerkelijk is hierbij
dat het dan bijna altijd partijen betreft, welke zich uiterst links of uiterst
rechts van het politieke scala bevinden. Het is niet voor niets, dat de
middenpartijen over langere perioden altijd het grootst blijven, ook al zit er wel
eens een dip in, het bovenstaande rijmpje geeft wel aan dat de maat van de
kiezer ergens in het midden ligt, of dat nu het sociale of liberale midden is.
Wel is het goed dat er extreme verschillen zijn, dat houdt ook de
middenpartijen scherp. Op het politieke bal wordt zowel op 2/4 als op 3/4 maat
gedanst en alle maatsoorten die er nog meer zijn, maar aan het eind van de
avond lopen we de polonaise, dit blijft uiteindelijk de maat van het grote
publiek. Als dit dan maar verwijst naar begrip en respect voor iedereen, zijn
we pas echt goed bezig.

A.L.
Duscees



Een nieuw jaar, nieuwe keuzes ?

A.L. DUSCEES Posted on do, december 31, 2009 15:27

Een nieuw jaar, nieuwe keuzes ?

Deze column gaat in verband met het nieuwe jaar over goede voornemens welke mensen aan het begin van zo´n nieuw jaar soms doen.

Een poosje terug zag ik een programma, ik denk EO, wat uitging van de stelling “opnieuw beginnen”, de conclusie was, dat kan samen met God.

Door het feit dat men de woorden, opnieuw beginnen gebruikte, was ik het direct al oneens. Je kan namelijk nooit opnieuw beginnen. Wat wel kan is, het anders gaan doen. Opnieuw beginnen, betekent dat je helemaal blanco, vanaf nul begint. Dit is onmogelijk. We worden als mens vanaf de conceptie, gevormd en bepaald, door enerzijds onze genetische samenstelling die we meekregen van onze ouders, en de invloeden welke al vanuit de moederschoot bepalen wie we zijn, anderzijds wordt wie we zijn bepaald door omgevingsfactoren en opvoeding in de eerste levensjaren. Daarnaast worden we in de loop der tijd nog eens extra gevormd door ervaringen die we op doen tijdens ons leven. Een voorbeeld, wat veelzeggend is, stel ik wil stoppen met roken, kan ik dan op nul beginnen ? dus vanaf het tijdstip dat ik nog niet rookte ? Onmogelijk, ik ben mentaal en lichamelijk verslaafd, dus kan ik niet opnieuw beginnen alsof ik nog nooit gerookt heb, was het maar waar. Nog even verder met dit voorbeeld, ik kan door jarenlang roken longemfyseem gekregen hebben, dan kan ik nooit meer opnieuw met schone longen beginnen, longemfyseem herstelt zich namelijk niet. Dit voorbeeld gaat ook voor mentale en gevoelsmatige omstandigheden op. Wat je bent en hoe je gevormd bent, dat blijf je. Je kan wel andere keuzes gaan maken dan welke je tot nu toe gemaakt hebt. M.a.w. je kan nooit op nul beginnen alsof je (nog) geen vorming en opvoeding hebt gehad, maar wel tegen de voor jou negatieve dingen ingaan en het vanuit een bewuste wil, anders gaan doen. Je zal dan wel duidelijk moeten weten waar de negatieve dingen die je wil veranderen, vandaan komen. Gevormd binnen de relatie met je ouders, zal 90% gevoelsmatig kiezen voor zo´n zelfde relatie, was deze voor jou negatief, dien je bewust andere keuzes te maken dan je gevoel je in eerste instantie aangeeft. Ga het anders doen, want blanco opnieuw beginnen kan nu eenmaal niet. Ook niet samen met God, mocht je daarin geloven.

Om maar eens te spreken met president Obama : change, yes (that’s what) we can.

A.L. Duscees



Familietradities en rituelen

A.L. DUSCEES Posted on vr, december 11, 2009 12:29

Familietradities en rituelen

Deze eindejaarsperiode begonnen op 5 december, de adventstijd en oud en nieuw, is zowat de enige periode waarin van bovengenoemde zaken nog gesproken kan worden. En wat is daar nog van over in vergelijking met zo’n 40, 50 jaar geleden ?

Was het vroeger zo dat één en ander sterk gerelateerd was aan religieuze uitingen, tegenwoordig zijn de uiterlijke kenmerken daarvan misschien nog wel zichtbaar, maar de tradities en rituelen hebben steeds meer een persoonlijke en familiale inhoud gekregen.

Bij ons is dat niet anders, waren vroeger van huis uit de kerkelijke uitingen rond kerst, het middelpunt van de traditionele eindejaars vieringen, tegenwoordig wordt er nog wel samen gezongen, maar zijn de liederen, naast 1 of 2 traditionals, meer eigentijds. Waar vroeger bij ons thuis, het bijbelse kerstverhaal werd gelezen, deed ik dat op mijn beurt, toen de kinderen nog klein waren, met andere verhalen en sprookjes, zoals bv. het meisje met de zwavelstokjes. En nu, nu de kinderen ouder zijn geworden, hebben ook die verhalen weer plaats gemaakt voor gedichten over elkaar, waarbij op ludieke manier iets over de ander gezegd wordt. Wat ondanks alle kleine veranderingen blijft, is het feit dat tijdens één van de kerstdagen, je moet immers ook rekening houden met alle schoonfamilies, het hele gezin met alle aanhang bij elkaar komt, om gezamenlijk het kerstfeest te vieren zoals dat vroeger ook ging. Om dit te waarborgen hebben we al een schema tot 2050 in ons bezit waarop onze gezamenlijke kerstdag vermeld staat. Een nieuw en verder gaand schema zal ik ongetwijfeld niet halen. Een wat moeilijker punt om deze traditie in stand te kunnen houden is de ruimte in ons huis. Dit huis bood voldoende plaats voor ons gezin, maar naarmate er geleidelijk meer ‘koude kant’ bij kwam, is dit een probleem geworden, want niet alleen zingen, gedichten en cadeautjes onder de kerstboom zijn traditie, maar ook het gezamenlijk diner met daarna de bekende alcoholische versnaperingen vormen daar deel van. Dit heeft tot gevolg, aangezien het merendeel verspreid over Nederland woont, niemand nog naar huis kan en allen bij ons blijven slapen en dan nog zonder kleinkinderen, creativiteit ten aanzien van dit probleem is dus geboden. Zo worden de vakantie attributen, als luchtbedden en slaapzakken van zolder gehaald, kussens van banken gesleept en worden slaapkamers verbouwd tot slaapzalen. Ook dat heeft weer zijn speciale charme welke bijdraagt aan onze familietraditie.

Aangezien het de volgende ochtend de bedoeling is om gezamenlijk te brunchen, dient er ook nog een wekschema opgesteld te worden in verband met het voorkomen van wachtrijen bij de douche. Je haalt je zo een heleboel gedoe op de hals, maar willen missen ? Zeker niet, daar is onze familietraditie mij te dierbaar voor.

Ik wens alle lezers heel gelukkige en vrolijke dagen toe en bij wie dat mogelijk is, hou je eigen tradities in ere. Het blijft de saamhorigheid van je familie versterken.

A.L. Duscees



Onrendabelen

A.L. DUSCEES Posted on ma, november 30, 2009 22:32

Onrendabelen

Na de documentaire van Marcel van Dam, de onrendabelen gezien te hebben, wil ik naar aanleiding daarvan, proberen een ander uitgangspunt van dat woord laten zien.

Ik kan me overigens voor het allergrootste deel in die documentaire vinden. Dat voor mensen, aan de onderkant van onze samenleving, voor het woord onrendabel gekozen is, is gezien de hedendaagse normen in onze maatschappij, erg genoeg logisch. Uitgaande van die economische norm, zijn mensen met een uitkering, niet rendabel. Maar gaat het daarom ? Mag ik onze Nederlandse maatschappij eens vergelijken met een gezin. Als het een goed gezin is, dan ben je er voor elkaar, dan zijn vader en moeder de economische motor die het gezin draaiende houden en met de mogelijkheden welke ze van daaruit hebben, verzorgen ze de kinderen. Die kinderen krijgen opleidingsmogelijkheden en als ze ziek zijn verzorging, liefde en geborgenheid, maar aan de economie van het gezin dragen ze niets bij. Behandel je die kinderen dan ook zo ? Natuurlijk niet, als goede ouders zou je, als dat nodig zou zijn, ze blijven verzorgen tot aan je dood toe. Dit zou ik een rendabel gezin willen noemen, hier werkt het zoals het moet. In onze huidige maatschappij worden die kinderen, onze zwakkeren, weggezet als geen nut hebbend en daar moet je ook maar niet teveel aan uitgeven, liefst helemaal niets. Wanneer dit bij gezinnen zou voorkomen wordt de kinderbescherming ingeschakeld en kinderen uit huis geplaatst. Een onrendabele maatschappij dus.

Nu nog een ander aspect van mijn overwegingen over het woord onrendabel.

De topverdieners in onze huidige maatschappij, zijn in mijn ogen de mensen die niet rendabel zijn, want wat is rendabel ? Rendabel is iemand die zijn geld waard is. Wat brengt hij op voor het bedrijf, maar meer nog, voor de maatschappij. Waar gaan die opbrengsten naar toe ? We weten inmiddels, dat de exorbitant hoge salarissen, (zie de banken o.a.) voor het grootste deel gestoeld zijn op de hebzucht van de aandeelhouders, als jij mij veel rendement geef, krijg jij veel salaris. We kennen de gevolgen. Wat draagt dit bij aan onze maatschappij, ons Nederlandse gezin, niets toch ?

Mensen met een uursalaris van zo’n € 1750,–, uitgerekend naar aanleiding van bekende salarissen met bonussen, uitgaande van werkweken van zo’n 80 uur, hoe kan iemand dit waard zijn ? Daar moeten velen een hele maand voor werken. Nog zo’n groep, de topvoetballers, weeksalarissen tussen de 100 en 150 duizend euro, hoe kan je dit in godsnaam waarmaken. Zouden de stadions van de grootste clubs leeglopen als diezelfde topspelers daar zouden voetballen voor een weeksalaris van 10 of 20 duizend euro ? dan verdienen ze nog tussen een half en één miljoen per jaar. Genoeg voor pensioenopbouw, en wat is er mis mee om na hun carrière ook nog wat te gaan doen. Het publiek komt om die spelers te zien, dat heeft niets te maken met hun verdiensten. Allerlei drogredenen worden genoemd om heel die graaicultuur in stand te kunnen houden. Het is goed dat een en ander eens flink aan de kaak wordt gesteld en we ons terecht afvragen, wie zijn de echte onrendabelen voor een gezonde maatschappij ? Door de macht van het getal, er zijn immers meer uitkeringstrekkers dan topverdieners, wordt dit niet als zodanig gezien. Gelukkig zijn er nog altijd mensen die daar wel de aandacht aan willen geven. Ik zou zeggen steun ze, om onze maatschappelijke en sociale mentaliteit te veranderen.

A.L. Duscees

De volgende column van A.L .Duscees is op zondag 13 december daarna verschijnt de column in een frequentie van weekend tot weekend



Nieuwe columnist vanaf december 2009

A.L. DUSCEES Posted on wo, november 25, 2009 11:45

Hieronder stelt hij zich aan U voor.

Beste lezers van de Dongense internetkrant.

Mijn naam is Cees van den Broeke, sinds 1978 inwoner van Dongen, afkomstig uit Axel, Zeeuws Vlaanderen. Sinds juli 2009 gepensioneerd na werkzaam geweest te zijn bij BN/DeStem te Breda, als product coördinator voor specials. Tot nu toe weinig gericht geweest op het sociale leven in Dongen, vanwege mijn werkzaamheden in Breda en veel vrijetijdswerkzaamheden voor een kerkgemeenschap in Tilburg. In Dongen wel een aantal jaren instructeur bij Drumband Beatrix geweest, (begin jaren ’80). In de schooltijd van onze kinderen, samen met mijn vrouw ook actief bij de scholen betrokken geweest, als lid van de oudercommissie en medezeggenschapsraad.Getrouwd, 5 kinderen, waarvan 3 in Dongen geboren, de 2 oudste in Axel, maar uiteraard hier opgegroeid.

Waarom columnist ?

Ik heb altijd veel en graag geschreven en denk door mijn levenservaring goed het zicht te hebben op allerlei maatschappelijke en sociale aspecten. Het blijft uiteraard mijn visie hierop, maar wil dat toch graag delen met anderen. Ik zal dit pogen te doen met een zekere humor en relativering. Politiek ben ik niet gebonden en kijk daar ook van een afstandje naar. Wel kijk ik kritisch naar de gevolgen van macht c.q. personen met macht en status. Begrippen als eerlijkheid en begrip voor anderen staan bij mij voorop. Inbreuk daarop wil ik nog wel eens aan de kaak stellen.Midden in een hectische maatschappij zal ik mensen proberen na te laten denken over bepaalde aspecten daarvan, door er iets over te schrijven. De columns zullen niet perse Dongense zaken behandelen, maar meer op het algemeen zijn gericht, alhoewel ik niet uitsluit dat zo nu en dan wel eens een typisch Dongens aspect de aandacht zal krijgen. Hopelijk kunt U dit in de toekomst waarderen. Ik zal mijn columns gaan ondertekenen met het pseudoniem A.L. Duscees, als je het achter elkaar leest spreekt het voor zich.