Vrijheid

In
de laatste maanden van dit jaar, waren velen op zoek naar vrijheid en
veiligheid en denken dit te vinden in Europa waar ons land ook deel
van uitmaakt. Maar ook binnen Europa (zie Parijs) worden op die
waarden aanslagen gepleegd. En ook in ons land is vrijheid en
veiligheid niet altijd gewaarborgd zie de protesten uit onze eigen
bevolking tegen de komst van vluchtelingen. Dit bracht mij tot de
conclusie dat vrijheid verder gaat dan in een vrij land wonen en
mogen zeggen wat je wil. Vrijheid begint in onszelf, de persoonlijke
geestelijke en emotionele vrijheid moet je in jezelf veroveren.

De
mens is geneigd om vast te houden wat men heeft dit geeft een
bepaalde zekerheid, vaak ziet men problemen als er veranderingen
komen. Angst voor iets onbekends en het oproepen van die angst maakt
daar ook deel van uit. Alles is aan verandering onderhevig, als dit
wordt beseft en je jezelf openstelt voor dat feit ontstaat er meer
vrijheid in jezelf. Het kennisnemen en het eigen maken van die
veranderingen is een proces wat wel wat tijd kost. Maatschappelijk
gezien is dit net zo en kan wel generaties duren. In het afgelopen
jaar hebben we een tweetal van die processen gezien, de bekende
zwarte Piet discussie en de vluchtelingen problematiek.

Terug
naar een land met alleen pure Nederlanders en een puur Nederlandse
cultuur, is een gepasseerd station, dit komt nooit meer terug. Dit
besef moet eerst bij ieder van ons individueel vallen, we moeten daar
mee dealen en dan zal blijken dat er ook een groot deel angst
verdwijnt. Open staan voor andere mensen, andere culturen of andere
godsdiensten, betekent niet dat je dat allemaal moet onderschrijven
maar wel dat je respect toont en ieder in zijn eigen waarde laat.
Wanneer we zelf over onze persoonlijke grenzen durven te kijken en
ons buiten onze eigen Nederlandse identiteit kunnen begeven geeft dat
veel inzicht en vergroot dat onze vrijheid door grotere
keuzemogelijkheden.

100
jaar geleden wisten we precies wat we aan elkaar hadden als
Nederlanders, ondanks maatschappelijke of godsdienstige verschillen,
we accepteerden dat van elkaar en voelden ons één volk. Nu 100 jaar
later zijn er veel meer “anderen” deel van onze maatschappij gaan
uitmaken en voor een deel vinden we dat gelukkig al heel normaal.
Onze uit Indië afkomstige landgenoten of uit andere vroegere
koloniën als Suriname of de Antillen. Kijk alleen maar naar ons
voedselpatroon wat hiermee ook is veranderd. Ze zijn niet meer weg te
denken. De Turkse gastarbeiders zijn ook grotendeels al geaccepteerd
en evenmin weg te denken. De nieuwere gastarbeiders als de Marokkanen
zitten nog midden in het proces en zeker de vluchtelingen die de
laatste decennia zijn binnengekomen en nog binnenkomen ervaren
opnieuw onze angst voor het nieuwe. Die angst verdwijnt alleen als we
zelf onze muren om ons heen afbreken en beseffen dat onze wereld niet
meer is als 100 jaar geleden en dat ook nooit meer zal worden. Als we
muren blijven bouwen zal de angst nooit verdwijnen en blijft onze
vrijheid beperkt, muren leggen ook onze persoonlijke vrijheid aan
banden.

Natuurlijk
is een en ander een proces waarbij we wel aan onze democratische
waarden moeten blijven vasthouden. De “anderen” zullen dat ook
moeten onderschrijven. Wanneer dit gebeurt worden we er alleen maar
rijker van. Wij als Nederland zijn echt niet het middelpunt van de
wereld, maar een heel klein deeltje ervan, we hebben zelf in de hand
hoe we daar zonder angst en als een vrije maatschappij deel van
uitmaken. Angst is en blijft een slechte leermeester en het aanpraten
daarvan laat alleen maar de eigen onvrijheid zien.

P.S.
Na het schrijven van deze column, kwam het incident bij Pukkemuk in
het nieuws, wat volgens mij een paar dingen duidelijk laat zien. Ten
eerste dat het onderschrijven van onze democratische normen en
waarden voor de nieuwkomers een must is en dat het dragen van
gezichtsbedekkende kleding in het openbaar daar niet bij hoort.
Godsdienst beleven mag ook al is die naar onze inzichten extreem,
maar men dient dit wel binnen de eigen kring en eigen muren te
houden, in dit geval bidden doe je thuis of in de moskee en anders
doe je dit onopvallend. Ten tweede vind ik de publicatie van dit
incident door de media die dit gewoon van een facebook pagina hebben
gehaald al aardig in de buurt van de categorie komen van wat ik
hierboven al aanhaalde het oproepen van angst. Dit blijkt ook uit
alle reacties welke in de verschillende media geplaatst worden.
Sommige reacties gaan veel verder dan wat het eigenlijke incident
waard is. Dit moeten de media zich ook beseffen als zij tot
publicatie van iets overgaan. Men had het ook gewoon op facebook
kunnen laten, weinigen hadden dan hiervan kennis genomen en de vlam
was niet in de pan geslagen.

A.L DUSCEES