Terugkerende
welvaart ?

Afgelopen
week werd bekend dat het weer goed gaat met onze economie, de mensen
die de gevolgen ondervonden van de crisis doordat ze werkeloos zijn
geworden of anderzins minder inkomsten hebben, zullen voorzichtig
positief worden, maar het moet allemaal eerst nog bewezen worden voor
hen doordat ze weer werk krijgen of wat meer kunnen besteden. De
welvaart komt terug hoor je al roepen. Wat is welvaart eigenlijk, wat
verstaan we daaronder ? Welvaart is de mate waarin behoeften met
beschikbare middelen kunnen worden bevredigd. (vlgs. Wikipedia) Een
mooie uitleg, maar wat verstaan we dan onder behoeften ? De
basisbehoefte om als mens te kunnen overleven, m.a.w. het minimum wat
een mens nodig heeft is bij ons al lang uit beeld. Onze behoeften
zijn in de loop der tijd met een steeds rijker wordende maar ook
veeleisender maatschappij meegegroeid. Als ik terugdenk aan het begin
van de jaren ’70 toen ik getrouwd ben had ik het volgens mijn
ouders “hoog in de bol” omdat ik begon met een koophuis, een tv,
een stereo installatie, een telefoon en zelfs al in het bezit was van
een tweedehands auto. Allemaal zaken waar de behoeftes van mijn
ouders niet naar uitgingen. Vakantie was toen 1 x per jaar en dan
hooguit 2 weken. Kijken we naar wat we nu als behoeftes hebben, ja
zelfs noodzakelijk vinden, dan is daar heel wat bijgekomen. Slechts 2
weken per jaar op vakantie ? hoezo. Geen mobieltjes en pc’s met
internet of tab’s ? Dat kan toch niet. Nog zo’n verandering door
de meegroeiende behoeftes, mijn ouders hadden nergens schulden, ze
kochten alleen iets als ze er het geld voor hadden, en nu ? De
schuldenlast is nog nooit zo hoog geweest.

Wellicht
hebben mensen door de achterliggende tijd hun behoeftes moeten
bijstellen. Erg ? Dan de
vraag, zijn we gelukkiger geworden door de welvaart in vergelijking
met zo’n 40 jaar geleden? Mijn ouders waren gelukkig, mede omdat ze
tevreden waren met wat ze hadden. Natuurlijk moet er vooruitgang en
verbetering zijn maar op welke manier en tegen welke prijs moeten we
ons toch maar eens afvragen. Een vriend van me werd een paar jaar
geleden werkeloos hij schrapte onmiddellijk alles wat in principe
onnodig was om zijn gezin toch draaiende te kunnen houden, na twee
maanden vond hij een nieuwe baan waarbij hij echter 1/3 minder ging
verdienen dan bij zijn vorige baan. Ik sprak hem een half jaartje
daarna waarbij hij mij vertelde dat hij meer overhield van zijn
salaris dan vroeger, gewoon omdat hij noodzakelijkerwijs zijn
behoeftes had moeten terugschroeven en alleen uitgaat van zijn
werkelijke behoeftes. Een ander aspect van terugkerende welvaart is
de graaicultuur. De achterliggende jaren is daar veel ophef over
geweest en terecht en er zijn maatregelen genomen, maar ik ben bang
dat op het moment dat er weer meer geld beschikbaar is de menselijke
hebzucht wel weer wegen vindt om zichzelf grenzeloos te verrijken.

Ook de verspilling welke een welvarende maatschappij met zich
meebrengt heeft tijdens de crisis aandacht gekregen. Maar of er echt
wat veranderd is vraag ik me af, laat staan of dat bij een toenemende
welvaart nog gaat verbeteren. M.a.w. het besef om verantwoordelijk om
te gaan met dat wat we hebben is in de achterliggende jaren een klein
beetje gegroeid, maar of dat stand gaat houden vraag ik me af. Ik gun
iedereen welvaart maar meer nog de verantwoordelijkheid om daarmee om
te gaan.

A.L.
Duscees

Terug naar het Dongense nieuws : H I E R