Kleding

De
afgelopen week, vóór de halve finale van het songfestival, werden
we in de media overspoeld met het kennelijk heel belangrijke nieuws
over de kleding van Trijntje Oosterhuis. Aan dat soort non items kan
ik me ergeren, ik heb überhaupt toch al niet veel met het
songfestival en dat wordt alleen maar erger als ik dit soort dingen
lees of zie. Ik wil hier zelf niet aan mee doen dus genoeg hierover,
wel geeft dit me aanleiding om het begrip kleding van het fysieke
naar een psychisch beeld om te zetten.

Wat ik hiermee bedoel is hoe
toon je jezelf aan anderen ten aanzien van je karakter, eigenschappen
enz. m.a.w. wat laat je van jezelf zien. Het dragen van kleding heeft
vele redenen, heel simpel al tegen kou of om jezelf te onderscheiden
bv. door uniformen, om je mooi te maken, een bepaalde uitstraling te
geven of soms ook om uit te dagen enz. enz. Naar mijn idee kun je dit
alles ook als een metafoor zien voor je eigen zijn, bij welke
geestelijke kleding voelen we ons goed of beschermd, welke jas of
broek trekken we aan wanneer we mensen ontmoeten die we kennen of nog
niet kennen ? Bij de ontmoeting van mensen
die we nog niet kennen zullen we in eerste instantie nog allemaal dik
ingepakt zijn en naarmate we mensen beter kennen zullen de overjassen
of dikke truien plaats maken voor een iets minder bedekkend
kledingstuk.

In onze maatschappij zijn er ook mensen die nudisme of
naturisme aanhangen en als de weersomstandigheden het toestaan
onmiddellijk al hun kleren uittrekken en hun lichaam laten zien zoals
het werkelijk is, meestal onder het mom van naakt zijn we allemaal
hetzelfde dus is er geen onderscheid tussen rijk of arm, dik of dun,
mooi of lelijk en vooral het gevoel van vrijheid zeggen ze hiermee te
ervaren. Bloot lopen beperkt zich bij de meeste mensen echter alleen
binnen hun eigen privacy en zeker niet buiten de eigen relaties. Om
nog dieper op deze metafoor in te gaan, vraag ik me af hoeveel mensen
hebben zichzelf al eens helemaal naakt gezien of beter nog kan ik van
mezelf zeggen dat ik me al eens helemaal bloot heb gezien ?

Natuurlijk
in fysiek opzicht wel, maar psychisch ? Ken ik mezelf door en door ?
Hoe ouder ik wordt hoe meer ik besef dat ik kennelijk nog altijd
kledingstukken aan had als ik naar mezelf keek, al dacht ik dat ik
helemaal bloot was. M.a.w. zo heel af en toe kom ik nog dingen tegen
waarvan ik niet wist dat ik zo was. Onze ouders of opvoeders hebben
ons kleding aangegeven, bij de een blijkt dit een dwangbuis te zijn
en bij de ander een luchtig niemendalletje en alles wat daar tussen
inzit. In de praktijk blijkt dat deze door onze ouders gegeven
“kledingstukken” vaak niet als kleding gezien worden en denken we
dat dit onze blote huid is. In mijn column van 13 febr. jl. “Wie
zijn wij” schreef ik ook al over dit onderwerp waarbij het
duidelijk werd dat onze gevoelens veel meer dan onze ratio iets over
ons zelf zeggen. Gevoelens die vaak door kleding zijn bedekt omdat
dit bescherming zou geven tegen de kou en/of pijn van vroegere
ervaringen. Wanneer we in bad zijn geweest of gedoucht hebben zullen
we ons fysiek heel schoon en lekker voelen, om ons psychisch heel
schoon en lekker te voelen zullen we ons ook helemaal uit moeten
kleden om het vuil te kunnen zien en weg te wassen. Dat hoeft niet
dagelijks of wekelijks, maar een paar keer in je leven naar je echte
naaktheid kijken is niet alleen voor jezelf maar ook voor je omgeving
heel verfrissend en zal je uiteindelijk gelukkiger maken.

A.L.
Duscees