Vakantieproblemen

Dit
weekend begint de schoolvakantie voor Zuid Nederland, alhoewel ik
geen schoolgaande kinderen meer heb, kijk ik toch altijd uit naar
deze periode, de camping waar ik zit is dan gezelliger en voller.
Meestal komen de vakantiegangers voor een week of 3 en ik vroeg me af
hoe dat de andere 3 weken gaat tijdens de basisschool vakantie, met
name voor alleenstaande moeders of als beide ouders werken. Wie vangt
ze dan op ? In een aantal gevallen zullen dat wellicht de opa’s en
oma’s zijn, maar als die er niet zijn ?

Zo
hoorde ik van een alleenstaande moeder over haar opvang probleem, zij
was sinds kort uit de bijstand doordat ze een baan had gevonden, maar
financieel gezien nog niet in staat op vakantie te gaan, naast het
feit dat ze bij haar nieuwe werkgever nog geen vakantie kan opnemen.
Ze heeft twee kinderen van 5 en 7. Haar ouders zijn in de zeventig en
kunnen het hooguit 1 weekje opbrengen om bij haar thuis te komen
oppassen. Kortom een groot probleem voor die vrouw en zij zal daarin
niet alleen staan. Er zijn allerlei suggesties aan haar gedaan, maar
het kwam er meestal op neer, dat het toch allemaal weer teveel geld
kostte. Als goede vrienden of buren bereid zouden zijn gedeeltelijk
bij te springen in de opvang zou het met goed organiseren kunnen
lukken. Maar daar zit hem nou net weer het probleem in onze
maatschappij. Sociale betrokkenheid moet met een lampje gezocht
worden. Wie is bereid in zijn omgeving rond te kijken om bij dit
soort gevallen een behulpzame hand te bieden ? Vaak hoor je reacties
als: zij hebben toch kinderen gewild, laat ze dan ook zelf maar voor
de consequenties opdraaien, of als ze zo nodig allebei full time
willen werken, lossen ze het zelf maar op. De laatste tijd wordt door
de overheid de nadruk gelegd op participatie en sociale cohesie, een
mooi streven, maar zoiets kan niet van hogerhand opgelegd worden. Dat
zullen wij als burgers zelf moeten willen. Ik hoop dat de vroegere
sociale cohesie in onze maatschappij gedeeltelijk terugkeert en niet
alleen voor dit soort problemen. Ik weet dat dit vroeger ook een
negatieve kant had, nl. de sociale druk die gelegd kon worden en waar
mensen omwille van de omgeving vaak tegen hun eigen gevoelens
ingingen. Het los maken daarvan heeft geleid tot het “ik”
tijdperk, dat is dan ook weer doorgeslagen. Wellicht is het nu de
tijd om de goede kant van beiden naar ons toe te trekken, ik bedoel
daarmee sociale betrokkenheid zonder daarbij het respect en begrip
voor de ander te verliezen als die zijn eigen weg wil invullen.

A.L.
Duscees