Laat
jij je stressen ?

Afgelopen
week werd ik geconfronteerd met een mede kampeerder die enorm
gestrest rondliep. Hij had al 2 nachten slecht geslapen omdat hij
deze week zijn caravan ging inruilen voor een grotere en eerst alles
moest afbreken en zien op te bergen, om vervolgens op dinsdag 400 km
te gaan rijden om de oude caravan weg te brengen en de nieuwe mee
terug te nemen. Nu is hij van nature een Pietje precies, dus werden
vooraleer hij vertrok ook vast de maten van de nieuwe caravan en
voortent op zijn plaatsje uitgezet, waarbij bleek dat er nogal wat
oneffenheden in het vizier kwamen. “Daar moet iets aan gebeuren, zo
kan ik mijn spul straks niet neerzetten” zei hij, om vervolgens de
beheerder van de camping te bellen met de vraag hieraan iets te doen.
Deze man beloofde om in de tijd dat hij weg was een en ander op te
lossen, maar dat was niet goed want dan kon het gebeuren dat wanneer
hij terugkwam het misschien wel verkeerd gedaan was, nee dat moest
vandaag dan kon hij het nog controleren. Zijn caravanzijspiegels voor
de auto had hij al twee dagen vooraf erop gezet. Kortom een dag of
drie flinke stress. Ook op het moment dat hij vertrok was hij zelfs
als controlfreak zo gestrest dat hij weg wilde rijden met de
oplooprem van de caravan er nog op. Voor de toeschouwer een
vermakelijk gebeuren. Toch is hij geen uitzondering, we leven in een
maatschappij waar alles snel moet gaan en lukt dat niet, ontstaan er
ergernissen en stress. Waarom laten we ons zo opjagen, terwijl hij,
maar ook ik soms, als gepensioneerden alle tijd hebben, wat is dat
toch, de geest van de tijd ?

In een eerdere column van een paar jaar
geleden heb ik al eens de vergelijking getrokken met vroeger en
vergeleek daarbij het doktersbezoek uit mijn jeugd waarbij je soms
een halve dag moest uittrekken omdat niets op afspraak ging en je
maar af moest wachten hoe druk het in de wachtkamer was, en dat van
tegenwoordig waarbij een overschrijding van 10 minuten van de
afgesproken tijd al ergernissen en stress oproept. Ik denk dat
niemand er aan ontkomt om in de geest van deze tijd waar alles steeds
sneller moet, mee te gaan. Behalve mensen wier tijd is uitgekocht
doordat ze de boodschap hebben gekregen ongeneeslijk ziek te zijn of
die door een ernstige gebeurtenis in hun leven alles zijn gaan
relativeren. Zich opnieuw hebben afgevraagd wat is nu zo belangrijk
in mijn leven. Waarom kunnen we niet allemaal zo leven en zo met onze
tijd omgaan ? Zelfs op een camping, waar je toch alle tijd van de
wereld zou moeten hebben lopen mensen gestrest rond. Hoe moeilijk
kunnen we ons het zelf maken. Er wordt wel eens gespot met de
zuidelijke mentaliteit van manâna, komt het vandaag niet dan morgen
wel, toch zou dit voor velen een heel wat gemakkelijker leven geven.

A.L.
Duscees