Bevrijding

Maandag
5 mei schreef ik op mijn facebookpagina: ‘vrijheid, ik wou dat
iedereen dat kon zeggen.’ Een grappig bedoeld antwoord hierop was:
‘iedereen kan vrijheid zeggen.’ Natuurlijk, letterlijk is dat zo,
maar dat was uiteraard niet mijn bedoeling erachter. Wanneer we zo
eens om ons heen kijken, lijkt vrijheid in de wereld verder weg dan
ooit, de vrijheid die wij kennen lijkt zo normaal maar is dat niet.
Ik heb het dan over de vrijheden van zelfbeschikking, meningsuiting,
godsdienst, geaardheid, een vrije pers enz. enz. Toch is dit alles
nog niet de ultieme persoonlijke vrijheid, ondanks de hiervoor
genoemde vrijheden, zijn we persoonlijk nog vaak gebonden. Hele
duidelijke voorbeelden daarvan zijn allerlei verslavingen, maar ook
onderbewuste angsten die we niet als zodanig herkennen maar toch ons
leven zo sturen dat een ander kan zien dat we onszelf beperken maar
waarvan we zelf zeggen daar voel ik me goed bij of zo ben ik nu
eenmaal. Ook hoorde ik afgelopen week over mensen die meenden de
dodenherdenking van 4 mei te moeten verplaatsen naar 3 mei omdat de
zondagsrust dan in het geding kwam.

Naar mijn mening is een en ander
gebaseerd op de onbewuste angst voor het Godsbeeld wat zij hebben,
nl. een God die hen straft als zij de regels welke door hun geloof zo
geïnterpreteerd zijn overtreden. Zelf zien ze dat niet als angst
maar als toewijding en consequent zijn aan datgene wat ze geloven en
meestal van huis uit hebben meegekregen al dan niet erin geslagen.
Ook zij zouden nodig bevrijd moeten worden. Maar hebben we zelf ook
niet allemaal van die onbewuste angsten om datgene waarmee we
opgevoed en grootgebracht zijn los te laten en een andere weg te
zoeken. Soms is dat helemaal niet nodig maar heel vaak zouden we ook
in ons leven eens out of the box moeten denken. De vraag wat is dan
werkelijk persoonlijke vrijheid komt dan naar boven. In een eerdere
column heb ik daar al eens iets over geschreven en kwam daarbij tot
de conclusie dat onze vrijheid altijd binnen een bepaalde
gebondenheid zal blijven, echter die persoonlijke vrijheidsgrenzen
kunnen we wel verleggen, door informatie en kennis, hoe meer kennis
hoe groter de keuze mogelijkheden want vrijheid is in wezen te kunnen
en te mogen kiezen. Wat je niet kent en waarvan je niets weet of
nooit over gehoord hebt, kun je ook niet voor kiezen. Er zijn mensen
die nooit echt keuzes gemaakt hebben zij zijn gewoon doorgegaan zoals
ze vanuit hun ouderlijk huis gewend waren, (dat kan een keus zijn al
heb ik daar mijn twijfels bij), anderen hebben de keus gemaakt een
andere weg in te slaan, men is daarin vrij geweest.

De keuzes van
iemand kunnen dus alles over zijn gebondenheid zeggen. Vrijheid is te
mogen en kunnen voortbouwen op de basis die bij je gelegd is zoals
dit vorige week ook ter sprake kwam in mijn column over
fundamentalisme. Ook in ons vrije land moeten nog velen bevrijd
worden.

A.L.
Duscees