Skyboxing

Met
deze titel heb ik het niet over luchtgevechten of luchtboksen
(schijnboksen), maar over het fenomeen wat sinds eind jaren tachtig
in onze stadions verscheen, de skybox. Afgelopen week zat ik laat op
de avond te zappen en bleef even hangen bij het verslag over een
spreker die het over de huidige maatschappij had. Ik hoorde daarbij
enkele interessante dingen die mij deden nadenken, maar helaas was de
uitzending aan het eind en had ik het dus gemist. Toch bleven een
paar uitspraken die ik nog gehoord had hangen en vond ik ze goed
genoeg om daar eens over na te denken. Hij had het over onze
skyboxing maatschappij, een maatschappij waar het samen doen, het
samen beleven, hoe langer hoe meer verdwenen is. De metafoor van het
voetbalstadion gaf volgens hem aan hoe het er in onze maatschappij
aan toe is gegaan. Ik vond dat een mooi beeld, vroeger zaten of
stonden we met z’n allen, rijk en arm, dik en dun, man en vrouw,
oudere en jongere, gezamenlijk in weer en wind onze club aan te
moedigen.

We ontmoetten elkaar niet alleen op de tribunes maar ook
nadien in één en dezelfde kantine. We waren één in de beleving
van onze club. Toen kwam de tijd dat het woord marketing een grote
rol ging spelen. Uit marketing overwegingen ontstonden de skyboxen
waar bedrijven hun klanten konden ontvangen en hen in grote luxe,
hoog en droog, met dure hapjes en drankjes, het beste zicht op de
wedstrijd konden geven. Het verschil in het stadion was geboren. De
rijke en meestal ook machtige mensen zonderden zich af van het
“gewone” volk. Niet alleen tijdens de wedstrijd, maar ook daarna,
aparte ruimtes (kantines) voor het “gewone”volk en voor de rijke
sponsoren of mensen die zich een dure zitplaats konden veroorloven,
het zgn. sponsorhome, waar na de wedstrijd de spelers zich ook moeten
laten zien. De tweedeling tussen rijk en arm werd hiermee duidelijk
zichtbaar. De laatste gegevens welke bekend zijn geworden geven aan
dat deze tweedeling in onze maatschappij, het verschil tussen rijk en
arm alleen maar groter wordt. De crisis heeft daar nog eens een
schepje bovenop gedaan. Ik vraag me af hoe de politiek haar roep om
participatie , waar we met z’n allen geacht worden samen onze
maatschappelijke verantwoordelijkheid te delen en elkaar te
ontmoeten, in zo’n maatschappij dit voor elkaar denkt te krijgen. De
beter gesitueerde hoog en droog, in alle luxe neerkijkend op de rest
van de maatschappij, is alleen maar bezig met haar eigen marketing
strategie, teneinde de persoonlijke winsten zo hoog mogelijk te maken
(zie o.a. de graaicultuur), de zorgplicht (o.a. van de banken) is een
wassen neus geworden.

Men pakt alles aan waar geld is te verdienen,
zorginstellingen gaan in onroerend goed, verzekeraars beleggen in
industrieën waar het meeste te halen is, maar die zeer discutabel
zijn zoals bv. de wapenindustrie, enz. enz., maar waar hun kerntaken
liggen, nl. de zorg voor een sterke en eerlijke maatschappij waarin
ook de zwakkere wordt meegenomen, is vergeten, dat is nl. geen
verdienmodel. In mijn beleving is dit een vorm van verwaarlozing,
zoals kinderen binnen een gezin verwaarloosd kunnen worden, waar de
sterkere ouder alleen maar op zichzelf gericht is in plaats van eerst
voor zijn kinderen te zorgen en deze ouders uit de ouderlijke macht
ontzet kunnen worden. Kon dit binnen onze maatschappij ook maar. Rijk
en arm is er altijd geweest en zal er ook altijd blijven, op zich is
daar niets mis mee, hard werken en goede en slimme ideeën mogen
beloond worden en mensen die minder hard lopen of misschien kunnen
lopen zullen met minder genoegen moeten nemen, echter wel zodanig dat
de een zich niet verheven voelt boven de ander, maar we ook voor de
zwakste kinderen uit het gezin alles over hebben om ook hen op hun
eigen manier in ons gezin (maatschappij) gelukkig te laten voelen.

Weg
met de skyboxing cultuur dus, wat mij betreft wordt het woord skybox
vertaald als luchtdoos, een doos zonder inhoud als het om onze
maatschappelijke verantwoordelijkheid gaat.

A.L.
Duscees