Politieke
(her)kalibratie is begonnen

Jongstleden
zaterdag schreef Youp van ‘t Hek in zijn column in de NRC over
kalibreren. Het herkalibreren van de doelstellingen van Heineken
waardoor de commissarissen toch hun vette bonussen zouden krijgen
trok daarbij mijn aandacht. Onmiddellijk moest ik hierbij ook denken
aan de politiek. De doelstellingen oftewel verkiezingsbeloften van de
verschillende politieke partijen zullen nu ook wel herkalibreerd
worden. Immers om tot een coalitie te kunnen komen zullen de eerder
gedane beloftes bijgesteld moeten worden. Een politieke partij die
geen water bij de wijn doet (is die er ?) komt normaliter buitenspel
te staan en zal in de oppositie moeten. Ook dan komt er van haar
doelstellingen niets terecht want ze hebben dan de macht niet om iets
voor elkaar te krijgen. Volledig vasthouden aan je doelstellingen
betekent dan 4 jaar roepen vanaf de zijkant, wat soms bij de volgende
verkiezingen wel wat winst op levert, om dan vervolgens weer
coalitiebesprekingen te gaan houden. M.a.w. er is geen enkele
partij die haar volledige verkiezingsbeloften kan waarmaken. Dat is
nu juist de veelgehoorde klacht van mensen die niet stemmen of mensen
die een zgn. proteststem uitbrengen op een partij welke ze in eerste
instantie niet zouden kiezen. De populistische uitspraak is dan:
“eerst beloven ze van alles en als het puntje bij paaltje komt doen
ze wat anders”.

Is dit reëel ? Wanneer één partij wel die
macht zou hebben om exact haar eigen beleid uit te kunnen voeren
zonder rekening te hoeven houden met andere meningen en/of gevoelens,
is er dan geen sprake van dictatuur ? De geschiedenis leert ons dat
in landen waar één partij het voor het zeggen heeft dit
uiteindelijk voor de bevolking verkeerd uitpakt. Ons democratisch
bestel maakt het mogelijk dat meerdere stemmen gehoord kunnen worden,
waarna vervolgens de meerderheid van die verschillende stemmen de
koers bepaald. Dit betekent ook dat er altijd controle wordt
uitgeoefend op de macht, in het ergste geval kan het effect daarvan 4
jaar duren.

Wij als mens zijn altijd geneigd om datgene wat wij als
juist zien, goed te vinden voor iedereen, m.a.w. ook onze politieke
keus is de enige juiste. Zijn wij als mens dan van nature
dictatoriaal ? Dat waag ik te betwijfelen, wanneer onze maatschappij
vergeleken wordt met het gezin, zien we toch, uitzonderingen
daargelaten, dat binnen onze gezinnen er respect is voor elkaar en
dat respect uit zich doordat het ene moment moeders visie gevolgd
wordt en het andere moment die van vader, maar ook de kinderen soms
gelijk krijgen, m.a.w. geven en nemen om tot een gelukkig geheel te
worden. Binnen onze maatschappij hoort het niet anders te gaan, geven
en nemen, wat betekent je oorspronkelijke visie af en toe bij te
stellen, de parameters van onze gemeenschapsvisie te herkalibreren.
Laten we dan ook niet zeuren over bijgestelde verkiezingsbeloften,
vergelijk ze maar met goede voornemens in het nieuwe jaar, soms lukt
het ons, soms niet en proberen we het een volgend jaar opnieuw.
Hopelijk gaan de coalitiebesprekingen ons als burgers van Dongen
goede ouders (goed bestuur) geven, waar we allemaal vrede mee kunnen
hebben ook al gaat het niet altijd helemaal naar onze eigen wens.

P.S.
Hiermee wil ik niet zeggen dat de herkalibratie van de Heineken
commissarissen hiermee vergeleken kan worden. Dat is een voorbeeld
van de verfoeilijke graaicultuur.

A.L.
Duscees