Gezocht:
een super politic(us)a.

Ik
ga wel stemmen op 19 maart, sterker nog ik ga zelfs twee keer
stemmen, want mijn vrouw heeft mij volmacht gegeven ook voor haar te
stemmen. Haar interesseert het helemaal niets, “gebruik mijn stem
maar voor jou keuze”, zei ze. En dat is het hem juist, hoe kom ik
tot een keuze ? Allerlei overwegingen spelen door mijn hoofd, een van
de voornaamste is ‘vertrouwen’, op wie kan ik vertrouwen ? “Echt.
Dat doe ik. Vertrouw me”. Iemand die dat veel en vaak zegt wordt
een beetje verdacht, immers hoe stelliger iets wordt beweerd, hoe
onzekerder men is of hoe meer iets wordt achtergehouden. Politiek
gezien zitten wij in een vertrouwenscrisis ondanks dat de
achterkamertjespolitiek al geruime tijd aan de schandpaal is
genageld, wordt het verkeerde recept toegepast: openheid en
transparantie. Nutteloos, want hoe meer we in de keuken kijken hoe
minder we de kok vertrouwen. Vertrouwen in de medemens is een emotie
en heeft weinig met logica te maken. Het is niet rationeel maar
mensen doen het wel.

Vertrouwen zit al miljoenen jaren in ons brein
ingebakken, want door blind op elkaar te vertrouwen konden we
overleven op de steppes en savannen van Afrika. Wie teveel weet
vertrouwt minder, vertrouwen gedijt bij stilzwijgendheid. Dus dan
maar kiezen voor iemand die niet teveel zegt ? Dan komt het woord
‘inhoud’ in beeld, want de inhoud moet toch belangrijker zijn dan
het poppetje en als je weinig concreets zegt, wat krijg je dan
uiteindelijk ? De praktijk leert echter dat goede mensen met inhoud,
geen kans maken op tv of in de media, wel iemand die er bv.
aantrekkelijk uitziet en een goede babbel heeft zonder dat die
inhoudelijk wat voorstelt. Beeld en vorm is ook een emotie en elke
beslissing die we maken, ook rationele, worden gewogen door de
emotiecentra in ons brein, aldus hersenonderzoekers. Zonder
emotionele waarde tellen ze niet mee. Wat moet ik daar dan weer mee ?
Het idee dat emoties nooit voor een goede keus kunnen zorgen omdat
onderbuikgevoelens voor de lagere diersoort zijn, lijkt hiermee op
z’n kop te worden gezet. En….. pure ratio leidt tot moreel
verwerpelijk gedrag volgens neuroloog Damasio. Te ver doorgevoerde
ratio leidt tot bureaucratie, totalitaire systemen en instituten waar
menselijke waarden worden gemangeld. Welke criteria moet ik nu
gebruiken om te kiezen ? Er komt nog een begrip bij me naar boven:
‘geborgenheid’. Er is een beroemd experiment van Harlow met jonge
aapjes geweest. Zij mochten kiezen uit een kunstmoeder van ijzer waar
melk uit kwam en een kunstmoeder van zachte stof. De aapjes kozen
voor de aaibare stoffen moeder.

Voedsel vonden ze minder belangrijk
dan geborgenheid. Met de knuffelmoeder in de buurt waren de aapjes
ook eerder bereid eropuit te gaan en de omgeving te verkennen, het
werden echte ondernemertjes, wat bij de aapjes met alleen een ijzeren
moeder die melk gaf niet gebeurde. De les hieruit: economie (melk) is
niet alles, geef het volk ook wat geborgenheid. Als ik mijn
overwegingen dan nu op een rijtje zet, kom ik tot een profiel van
iemand die me vertrouwen geeft door een bepaalde stilzwijgendheid,
niet te rationeel is maar emotie in me kan losmaken en me
geborgenheid geeft. Daarnaast moet hij/zij ook nog onkreukbaar zijn.
Voor mij persoonlijk komt daar nog bij dat een goed bestuurder zich
kenmerkt door hoe met de zwakste schakels in de gemeenschapsketting
wordt omgegaan. Ken je zo’n supermens in de Dongense politiek, laat
het me weten.

A.L.
Duscees