Verbeter
de wereld, begin bij ……..???

Naar
aanleiding van de commotie in Leiden betreffende de huisvesting van
Benno L. kwam opnieuw naar voren hoe mensen soms denken als het gaat
om de kop boven deze column. Laat eerst duidelijk zijn dat ik heel
goed de reacties van mensen begrijp als het om bovengenoemd probleem
gaat. De veiligheid van je kinderen in dit geval gaat boven alles.
Toch komt ook hieruit naar voren dat mensen vaak grote moeite hebben
om probleem oplossingen in hun eigen omgeving een kans te geven. Dit
geldt niet alleen voor de huisvesting van pedofielen, maar ook voor
andere zaken zoals de vestiging van een AZC, een moskee of een
opvang voor psychiatrische patiënten, om er maar eens een paar te
noemen. Ook homo of lesbische paren worden soms niet getolereerd. In
principe vinden we allemaal wel dat het soms nodig is, maar niet in
onze achtertuin.

M.a.w. onze problemen gooien we liever over de
schutting van de buren. Het lijkt er op
dat men geen veranderingen in de eigen woonomgeving duldt wanneer er
geen direct profijt voor zichzelf aan vast zit. De ons kent ons
gedachte speelt hierbij ook een rol. Ook de media dragen daar
een steentje aan bij door pakkende en schreeuwende koppen boven, over
het algemeen, negatieve berichtgeving. Vanuit kleine gemeenschappen
hoort men vaak dat het leidt tot een ontwrichting van de plaatselijke
samenleving, terwijl bij grotere gemeenschappen veel meer wordt
ingezet op een toename van de overlast en onveiligheid.
Niet
alle protestuitingen zijn het gevolg van vooroordelen, discriminatie
en generalisaties. Veranderingen in een wijk of gemeente, het
ontbreken van een draagvlak daarvoor, de strijd om schaarse ruimte,
nationalisering van de wijk, zijn oorzaken die ook een rol kunnen
spelen in het verzet van bewoners. Het creëren van draagvlak is
sterk afhankelijk van hoe er gedurende het hele proces wordt
gecommuniceerd. Vaak hebben burgers de indruk, dat zij geconfronteerd
worden met reeds uitgemaakte zaken. De meeste mensen zijn niet
onwelwillend, maar willen wel dat ook met hen rekening wordt
gehouden. Hierin ligt een belangrijke taak voor de overheid, want zij
is in hoge mate verantwoordelijk voor het samenleven in haar
gemeente.

Toch komen ook vooroordelen en discriminatie hierbij vaak
om de hoek kijken, de zogenoemde onderbuikgevoelens. Deze kenmerken
zich door uitspraken die gedaan worden vanuit de eerste gevoelens en
emoties zonder daarover goed nagedacht te hebben. Zij worden als
ondoordacht ervaren en gezien als iemand die “er maar wat
uitflapt”, maar niet bij zichzelf te rade gaat omtrent de gevolgen
of juist de oorzaken van zijn gevoelens. Vaak ook ontbreekt het
meedenken naar oplossingen. Het ‘niet hier’ is dan het enige,
maar waar of hoe dan wel, blijft meestal achterwege. In veel van deze
gevallen zou de manier van (mee)denken anders moeten zijn. Je eerst
goed laten informeren over de totale problematiek kan het inzicht
veranderen wat dan weer zijn invloed heeft op het emotioneel
beoordelingsvermogen en de uitingen daarvan. Dit kost wel wat
inspanning en of je daar iedereen toe kan aanzetten betwijfel ik, een
goede voorlichting en inspraakmogelijkheden vooraf kunnen daar bij
helpen. Een belangrijke taak voor de overheid, maar ook onze
democratische regels, de meerderheid beslist, zullen geaccepteerd
moet worden. Het verbeter de wereld begin bij jezelf, is vaak nog,
verbeter de wereld te beginnen bij de ander.

A.L.
Duscees