Helderziendheid,
het blijft een illusie.

Vorige
week vrijdag was er het programma DWDD University, waarin Prof.
Robbert Dijkgraaf, een van de meest vooraanstaande theoretisch
natuurkundigen, zijn uitleg gaf over Albert Einstein en met name over
Einstein’s theorieën. Eén daarvan was de 4e dimensie, de dimensie
tijd of ruimtetijd, een voortvloeisel uit de relativiteitstheorie.
Met een paar simpele proefjes maakte hij dit begrip duidelijk, maar
vertelde er wel nadrukkelijk bij dat wij mensen deze 4e dimensie niet
kunnen waarnemen en alleen op grond van de theorie ons daar iets bij
kunnen voorstellen. Een proefje met een ballon gevuld met water die
hij op een spijker liet vallen, werd door losse beelden die gemaakt
waren van de slow motion opnames, in één oogopslag in beeld
gebracht. Je ziet dan het begin, het vervolg en het eind in één
beeld, terwijl het voor ons zonder dat hulpmiddel , doordat daar een
bepaalde tijd aan gekoppeld is, nooit in 1 keer gezien kan worden.
M.a.w. zou je de 4e dimensie wel kunnen zien, dan zie je het verleden
en het heden, als 1 gebeurtenis. Onmiddellijk kwam het woord
helderziendheid bij me op, iets waarin ik nooit geloofd heb en nog
niet, maar wat me wel trickerde.

Het moge bekend zijn dat in bijna
alle gevallen van mensen die zich paragnost of helderziende noemen,
bij echte wetenschappelijke proeven deze mensen altijd door de mand
vallen en alleen het feit dat we geneigd zijn om dat, wat we graag
willen zien of horen voor waar aannemen, deze mensen nog altijd hun
praktijken kunnen uitoefenen. Waarom is het onmogelijk om de 4e
dimensie werkelijk te kunnen zien, ook al zou iemand een zogenaamd 6e
zintuig hebben ? Dat begint al bij wat we zo normaal vinden, de
alledaagse wereld om ons heen zien in 3 dimensies, maar ook dit
blijft een optische illusie, in werkelijkheid zien we helemaal
geen diepte, maar kijken we naar de projectie op ons netvlies. En dat
plaatje is zo plat als het maar zijn kan. De derde dimensie wordt
door ons brein ingevuld. Dat doen we niet alleen door met twee ogen
te kijken met net even verschillend perspectief, maar ook door
gebruik te maken van tijd en beweging. Beweeg je hoofd even van links
naar rechts en het wordt direct duidelijk wat voor en achter staat.
Hieruit blijkt dat wat wij werkelijk zien slechts uit 2 dimensies
bestaat, nl. de platte. Als de 3e dimensie al door ons brein
gecreëerd wordt, zou dat bij de 4e dimensie net zo moeten zijn. Ons
brein manipuleert onze echte 2 dimensionale werkelijkheid. In zijn
college vroeg Dijkgraaf zich af: “ zou het mogelijk zijn om ons
brein te verlokken ook nog een vierde dimensie te zien? En daarmee
bedoel ik niet met Einstein de tijd, maar een echte ruimtedimensie.
Daartoe zou je een figuur uit vier dimensies in onze ruimte moeten
projecteren met een driedimensionale schaduw. Ik hoorde eens over een
experiment van een Amerikaanse collega. Hij heeft een jaar lang met
een stereoscoop naar dergelijke projecties gekeken en objecten in de
vierde dimensie gemanipuleerd. Door zo zijn hersenen te pijnigen
hoopte hij dat na een klik in zijn brein de vierde dimensie uit het
beeld naar voren zou springen. Er is dat jaar veel met hem gebeurd,
maar helaas is geen vierdimensionale visie verschenen”, (aldus
Dijkgraaf).

Als
dit wel gelukt was, had hij op zijn beurt zijn brein weer
gemanipuleerd, m.a.w. de manipulator gemanipuleerd. Dit alles
overdenkende blijft voor mij één conclusie, helderziendheid blijft
een illusie. Het idee dat mensen boodschappen ontvangen of zaken zien
waar ze zelf nooit bij geweest zijn, houdt in dat er ergens in het
brein zoiets moet zijn als een soort biologische zender/ontvanger,
welke externe energiegolven zou ontvangen en interpreteren.
Wetenschappelijk is er echter bij geen enkel levend wezen een
ontvangstmechanisme of een energetische drager in die zin
vastgesteld. Sommigen verwijzen naar de epifyse of pijnappelklier,
welke evolutionair bij lagere diersoorten begonnen is als het
zogenaamde derde oog, een paar heel flauw lichtgevoelige cellen, die
alleen een verschil tussen licht en donker konden opvangen, maar die
bij de mens zijn geëvolueerd tot de producent van het hormoon
melatonine welke ons dag/nachtritme, onze biologische klok aanstuurt.
Hersenmetingen tonen aan dat de gebieden welke actief zijn bij het
“ontvangen” van boodschappen, sterke overeenkomsten vertonen met
mensen die hallucineren na bv. LSD gebruik, ook wel het dwalen door
de geest genoemd. Door de wetenschap is, wat vroeger zekerheden waren
zoals een platte aarde of het draaien van de zon om de aarde tot het
geloof in hekserij en duivelsuitbanning, goeddeels verdwenen. Het
volgende item zal m.i. het geloof in het bovennatuurlijke zijn. Vroeg
of laat zal er weer een genie als Einstein opstaan en wie weet wat
die ons allemaal gaat laten inzien. Zaken waar wij nu nog geen
enkel benul van hebben of iets bij kunnen voorstellen, zoals dat ook
in het verleden was bij o.a. Newton en Einstein. Dat
is mijn helderziendheid.

P.S.
Voor de geïnteresseerde, er is een aanstekelijk boek van Herman de
Regt en Hans Dooremalen, over paranormale c.q. bovennatuurlijke
fenomenen zoals het zesde zintuig, mediums en het onuitroeibare
geloof in dit soort zaken. Getiteld: “Wat een onzin” verschenen
bij uitgeverij Boom ISBN 9789085066323.

A.L.
Duscees