Verbeter
de wereld, begin bij jezelf.

Mensen
die gelovig zijn opgevoed, zullen ongetwijfeld wel eens gehoord
hebben van de bijbeltekst uit Genesis 1:27, 28, waar de mens als
rentmeester (beheerder) van de aarde werd aangesteld. Je zou kunnen
zeggen dat deze tekst één van de weinige is die de mens
onvoorwaardelijk naar zich heeft toegetrokken. Gelovig of niet
gelovig. We beschouwen onszelf als de baas over onze aarde, met haar
grondstoffen, haar natuur zowel flora als fauna, alswel haar milieu.
Dit rentmeesterschap (de baas spelen) kan zich uiten op twee
manieren, nl. a. je verantwoordelijk voelen voor onze aarde door daar
met zorg mee om te gaan, of b. alle rijkdommen welke op deze aarde
voorhanden zijn, zoveel mogelijk te benutten voor je eigen winstbejag
en genoegen. Bij dit laatste speelt de zorg voor ons natuurlijke
milieu geen enkele rol. Hoe staat het er nu voor in onze huidige
maatschappij ? Leven wij grotendeels volgens a. of meer volgens b.?
Ik denk dat ieder die daar serieus naar wil kijken, tot de conclusie
komt dat stelling b. voor meer dan 90% geldt. Met andere woorden de
mens put de aarde uit, vervuilt en ziet de aarde niet als ons
leefmilieu waaruit wij zijn voortgekomen en als levensvoorwaarde
nodig hebben, maar als voorraadkast die ons voor de korte termijn,
nl. ons eigen (korte) leven zoveel mogelijk materiële rijkdom en
gemak geeft. Vaak hoor je als simpele wereldburger hebben we
daar geen enkele invloed op. Regeringen, maar meer nog
multinationals, die overigens alleen maar aan de vraag naar meer
opbrengst van de aandeelhouders willen voldoen, bepalen wat er
gebeurd. Hetgeen betekent dat velen zich fatalistisch opstellen en
zelf geen enkele poging doen om in hun eigen leven wel volgens
stelling a. te leven. Gelukkig zijn er ook mensen die dit wel doen en
met grote regelmaat allerlei misstanden aan de kaak stellen of ons
willen waarschuwen. Alle onderwerpen hierover zijn genoegzaam bekend,
maar nu de vraag wat doen we met de kop boven deze column ? De
achterliggende 6 maanden heb ik midden in de natuur geleefd van het
bosgebied tussen Alphen en Chaam. Daar heb ik een beeld gekregen van
onze menselijke mentaliteit (het zal niet voor iedereen gelden), maar
ik schaamde me soms voor de mens als (dier)soort. Het afval wat ik
daar tegen kwam, zoals blikjes, plastic, oude en afgedankte spullen,
zelfs bouwafval, de vernielingen die ik zag, door het vertrappen van
de flora om bij bv. braamstruiken te kunnen komen. Borden van
staatsbosbeheer die aangeven dat honden aan de lijn moeten om o.a.
het kleine wild niet op te schrikken, kunnen net zo goed niet
geplaatst worden want niemand houdt zich eraan. Kortom ons milieu in
het klein geeft al aan hoe wij als mens staan tegenover het
rentmeesterschap. Dit beeld geldt niet alleen voor de natuurgebieden
die we bezoeken, maar ook voor onze stedelijke omgeving, zwerfvuil,
hondenpoep en vernielingen, zijn ook daar veelvuldig te vinden. En
dan heb ik het nog niet eens over ons consumptiepatroon wat veelal
puur egoïstisch is als het gaat over de productiemethoden welke
daarbij gehanteerd worden, zeker geldt dit ook voor de
voedselproductie. We vinden het allemaal verschrikkelijk als we
beelden zien van plofkippen met gebroken poten of veetransporten die
schrijnend zijn, maar als we voor de schappen in de supermarkt staan
zien onze ogen alleen de verkoopprijzen. Dan is de inhoud van onze
portemonnee het allerbelangrijkste. Er bestaat ook, net als de kop
boven deze column, een gezegde: vele handen maken licht werk,
als we die twee combineren is er heel veel mogelijk, maar het begint
bij onze eigen wil om werkelijk iets te doen.

A.L.
Duscees