Kennismaatschappij en simpel denken

Onze kennismaatschappij heeft vele veranderingen en verbeteringen gegeven. We hoeven hierbij maar te denken aan de medische kennis en vooral de apparatuur waardoor deze kennis gebruikt kan worden. Veelal is dit allemaal mogelijk gemaakt door de enorm toegenomen mogelijkheden van de micro elektronica waardoor allerlei computergestuurde apparaten een schat aan duizelingwekkende data kunnen verwerken en daaruit conclusies kunnen trekken of apparatuur kunnen aansturen. Ook de enorme veranderingen en tegenwoordige mogelijkheden ten aanzien van communicatie is voor velen van ons zo hard gegaan dat wij het eigenlijk niet meer kunnen volgen, althans de wetenschap daarachter. We bezitten allemaal een pc of laptop, een tablet en mobiele telefoon, waarmee we de hele wereld binnen handbereik hebben en onmiddellijk op de hoogte zijn van wat er bijvoorbeeld een minuut geleden ergens in een dorpje in Zuid Amerika of Japan is gebeurd, we horen het niet alleen maar kunnen het meestal ook nog zien. Een aspect van dit alles is niet alleen dat we het maar over ons heen laten komen, maar ook dat we er zo op vertrouwen, dat zelf nadenken over iets, steeds minder voorkomt, het is toch al voor ons gedaan, we geven het uit handen. De andere kant van deze medaille is dat bijna alles wat je doet bekend is. Overheden zijn in staat bijna alles van je te weten te komen, zelfs waar je je op dit moment bevind. Maar ook die overheden worden zo in beslag genomen door al die mogelijkheden en kennis waarover ze beschikken dat de meest simpele handelingen vergeten worden, hetgeen kan leiden tot een enorme verspilling, of dit nu van tijd of geld is. Afgelopen week maakte ik daar een mooi voorbeeld van mee. Het kwam in het nieuws hier in Brabant en ik was daar zelf onderdeel van. Op de camping waar ik sta werd een jongetje van 8 vermist, door de opa en oma waar dit jongetje verbleef werd ‘s morgens om 5 uur alarm geslagen.

Het broertje van hem waarmee hij in het zijtentje van de voortent sliep, was wakker geworden vanwege bedplassen en miste zijn broertje. Hij waarschuwde opa die onmiddellijk bij de toiletten ging kijken of hij daar was en na hem een aantal keren geroepen te hebben erachter kwam dat hij nergens te vinden was. Hij waarschuwde de campingbeheerder die op zijn beurt de politie inschakelde. Deze arriveerde zeer snel en na wat achtergrondinformatie te hebben opgenomen zijn ze onmiddellijk aan de slag gegaan met alle mogelijkheden waarover ze beschikken o.a. het traceren van de (gescheiden) vader van de kinderen (een genaturaliseerde Somaliër) omdat de mogelijkheid van kidnapping er misschien ook wel was, daarnaast werd een op Schiphol gestationeerde politiehelikopter opgeroepen welke met alle mogelijke apparatuur het hele gebied rondom de camping ging afzoeken. Meerdere agenten waren inmiddels ook bezig.

Kortom alle kennis en mogelijkheden werden ingezet, wat op zich natuurlijk in zo’n geval alleen maar valt toe te juichen. Toen ik zelf door het helikoptergeluid wat een enorm lawaai gaf wakker werd en mijn vrouw en ik buiten gingen kijken en in gesprek kwamen met andere campinggasten over hetgeen er aan de hand zou kunnen zijn, komt tot mijn stomme verbazing achter mij een kind uit mijn zijtentje. Het bleek het vermiste jongetje. Waarschijnlijk slaapdronken of slaapwandelend was hij nadat hij was wezen plassen, ‘s nachts in mijn zijtentje gekropen in plaats van de naastliggende van zijn opa. Ook in dit geval werd de politie zo in beslag genomen door alle beschikbare mogelijkheden en kennis waarover ze beschikken en die ze wat mij betreft ook moeten gebruiken in zo’n geval, dat daarnaast de meest simpele handelingen, de buren of andere campinggasten vragen of ze iets gezien of gehoord hebben of even in hun bijtentjes te kijken, gewoon over het hoofd wordt gezien. Dit had achteraf gezien heel wat belastinggeld kunnen besparen. Wat ik hiermee wil zeggen is, alle kennis en wetenschap mag niet de oorzaak zijn om de meest simpele handelingen en denkwijzen maar te vergeten.

A.L. Duscees