Zomaar een heerlijke avond

Op het moment dat ik dit schrijf is het dinsdagavond kwart voor tien, de thermometer op mijn tafel onder de luifel van mijn voortent, geeft nog 25 graden aan. Volgens de meteorologen wordt het morgen nog warmer. Wat een verschil met al die maanden dat ik ‘s avonds maar ook overdag mijn kachel aan moest doen en iedereen me voor gek verklaarde dat ik op de camping ging zitten. Nu is het zoals het altijd zou moeten zijn, van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat buiten leven en als de zon iets te hard prikt, lekker onder de schaduw van de bomen gaan zitten. Het is nu heerlijk rustig en het kleine wild uit het bos waagt zich voorzichtig op het campingveld, maar waar wild is, zijn ook jagers, en niet alleen natuurlijke jagers, maar ook onze gedomesticeerde huiskatten, naast af en toe een muisje of mol zijn ze nu gespecialiseerd in jonge konijnen, 7 brachten ze er al mee en wat me frappeert, er blijft niets van over, botten, tenen, tanden, alles wordt inclusief de vacht compleet verorberd. Nooit geweten dat ze zulke sterke kaken en kiezen hebben, alles wordt vermalen. Hieruit concludeer ik dat het kattevoer niet alleen paté hoeft te zijn. Toch nog maar eens kijken of dit wel van goede kwaliteit is, nu blijf ik er mee zitten. Toen een van de katten een stuk konijn liet liggen, heb ik dit achter de caravan in het bos gegooid en toen ik een half uurtje later ging kijken, bleek het helemaal verdwenen. Waarschijnlijk eksters die voor de opruiming hebben gezorgd. Mijn vrouw vindt dit zielig en als ik dan zeg zo zit de natuur nu eenmaal in elkaar, zo blijft het evenwicht bewaard dan wordt ik met een oogopslag bekeken die boekdelen spreekt. Toch werkt het zo, er loopt hier in het bos ook een boskat rond (waarschijnlijk een verwilderde huiskat of een jong daarvan), volgens de beheerder, deze kan zich ook alleen maar in leven houden door muizen, konijnen of vogels te verschalken. Een van de preditors van de lage landen. Terwijl ik dit schrijf, het begint inmiddels aardig donker te worden, vertrekken mijn beide katten uit de voortent om hun kostje te gaan zoeken, terwijl er een volle bak voor hen gereed staat. “En laat de konijntjes met rust” roept mijn vrouw nog tegen beter weten in. Op mijn vraag aan haar “waarom eet jij vlees ?” Kijkt ze me weer met zo’n zelfde blik aan, ze begrijpt natuurlijk heel goed wat ik bedoel. Bij de menselijke vleesindustrie is meer mis dan bij de vleesconsumptie in de natuur. Maar wegkijken is makkelijker dan de feiten zien. Om de heerlijke avond niet te verstoren ga ik hier maar niet verder op in. We schenken nog een wijntje in. Een lekker stukje wild zou hier overigens ook wel bij passen.

A.L. Duscees