Huwelijkstrouw
binnen onze wegwerp- maatschappij

Misschien
is het geen goede vraag, maar zou het een generatieprobleem kunnen
zijn? Onder huwelijkstrouw wil ik overigens ook de samenwonenden
betrekken. Zelf uit een generatie waarin het aantal echtscheidingen
van lieverlee steeds vaker voorkwam, maar waar bij de generatie van
mijn ouders dit nog een zeldzaamheid was, heb ik het aantal
scheidingen zien toenemen. Volgens het bureau voor de statistiek, is
het aantal echtscheidingen in 2012 gestegen tot een recordhoogte,
hierin zijn niet verwerkt het aantal samenwonenden wat uit elkaar
ging. Uit deze statistiek blijkt dat de piek ligt tussen de 5 en 9
jaar huwelijk, kortere en langere huwelijken ontlopen elkaar qua
aantal niet zoveel, wel gaat het bij huwelijken tussen de 25 en 30
jaar weer iets omhoog, wat te maken zou kunnen hebben met het feit
dat kinderen dan de deur uit zijn. Nu ga ik geen oordeel geven over
wel of niet scheiden, dit kan in beide gevallen zowel goed als
verkeerd zijn, soms moet gekozen worden tussen twee kwaden, ik wil
proberen een reden te vinden voor de grote toename hiervan in de loop
der jaren. In de generatie voor mij, maar ook in mijn generatie
speelde de godsdienst een grote rol, het kerkelijk huwelijk werd nog
belangrijker geacht dan het burgerlijke. Binnen de kerken ging men
ervan uit dat scheiden verboden was volgens o.a. de 10 geboden (gij
zult niet echtbreken) of vlgs. het evangelie van Marcus (wat God
heeft verbonden mag een mens niet scheiden).

Binnen
de katholieke kerk is het zelfs een sacrament. Een en ander bracht
ook mee dat de seksuele moraal veel strikter gehandhaafd werd zoals
geen seks voor het huwelijk. Zij die zich daaraan wel bezondigden en
waarbij het uitkwam werden daarvoor op het matje geroepen en als
zondig bestempeld. Ook was het zo dat in die periode het aantal
scheidingen van niet kerkelijken groter was dan van wel kerkelijken.
Wat op zich al genoeg zegt over de macht van de kerk. Bovendien werd
het ook juridisch gezien een stuk moeilijker gemaakt om te scheiden,
eigenlijk was overspel de enige reden waarom dit werd toegestaan.
Vanaf de 60-er jaren begon dit te veranderen, de seksuele revolutie
zette zich in gang maar ook de ontkerkelijking begon een aanvang te
nemen. Dit bracht met zich mee dat het huwelijk en de daarmee
samenhangende moraal hoe langer hoe meer naar de achtergrond
verdween. Als 2 mensen elkaar aardig vonden stond niets hen meer in
de weg om het bed met elkaar te delen teneinde ook daarin elkaar goed
te leren kennen en het ultieme genot bij elkaar te zoeken. De
praktijk heeft geleerd dat hierdoor de seksuele daad steeds vroeger
begon en men na vaak meerdere relaties pas tot een huwelijk overging
waarbij het als maagd (zowel man als vrouw) het huwelijk ingaan als
middeleeuws werd gezien. Het gevolg hiervan is wel dat de magie (lees
de seksbeleving) van het huwelijk van de eerdere generaties hiermee
ook verdwenen was en het misschien sneller dan vroeger iets alledaags
werd met de mogelijkheid om tot een sleur te worden. Met deze
opsomming ga ik absoluut niet zeggen dat de kwaliteit van het
huwelijk bij de vroegere generaties beter was, ik denk zelfs dat door
de sociale druk binnen families en gemeenschap het bijna onmogelijk
was om er voor uit te komen dat men heel ongelukkig was binnen zijn
of haar huwelijk, laat staan om aan echtscheiding te denken.

In die
zin denk ik dat velen gevangen zaten binnen een systeem waarin ze
niet zichzelf konden zijn en ik vind in ieder geval het goede van
deze tijd dat het jezelf mogen zijn wel geaccepteerd wordt, met alle
levenslessen die dat met zich meebrengt. Een bepaalde hypocrisie als
gevolg van een strak kerkelijk regiem was vroeger zeker aanwezig. Het
loslaten van de kerkelijke moraal heeft mede bepaald dat men sneller
en gemakkelijker overging tot een scheiding, wat weer een cumulerend
effect had op de latere generatie, immers vanuit de
ontwikkelingspsychologie is het bekend dat het voorbeeld van de
ouders ook ten aanzien van trouw of loyaliteit tot elkaar, en zeker
in die gevallen waarbij emotionele schade geleden wordt, dit in het
latere leven van de kinderen zijn sporen laat zien, met de kans dat
ook die weer sneller overgaan tot het stopzetten van een relatie. Wat
gezegd dient te worden is dat het uit elkaar gaan in bijna alle
gevallen een emotioneel pijnlijke situatie is, immers men was er
vanuit gegaan samen het leven aan te gaan, eventueel een gezin te
stichten en zo mogelijk samen oud te worden. Wanneer dit mislukt doet
dit pijn om nog maar niet te spreken over de gevolgen met en voor de
kinderen. Als ik kijk naar mijn kinderen die ook meerdere relaties
hadden, vraag ik me toch wel eens af, hoe lang heb je de moed door te
gaan om problemen te overwinnen, of is ook hierin onze
wegwerpmaatschappij terug te vinden. Zelf heb ik natuurlijk ook vele
ups en downs gekend en momenten dat echtscheiding ook in mijn
gedachten kwam, maar ik kon ook in de moeilijkste momenten toch
altijd weer het gevoel terug oproepen wat ik had toen ik hopeloos
verliefd was op mijn vrouw, dat weerhield me ervan om ermee te
stoppen.

De echte liefde die er moet zijn vanaf het allereerste begin
repareert alle breuken en slijtage in je verdere relatie, waarbij het
spiegelen naar elkaar onontbeerlijk is, dat is mijn ervaring. Als je
zou beginnen met alleen maar lustgevoelens ten opzichte van elkaar
denk ik dat geen relatie het vol houdt. Het is dan alleen consumeren
in plaats van investeren. Kortom onze wegwerpmaatschappij.

A.L.
Duscees