In
therapie bij mezelf

Toen ik
mijn dochter een mailtje had gestuurd over een mening die ik had naar
aanleiding van iets wat gebeurd was, kreeg ik als antwoord terug:
‘mailen vind ik geen optie, wil je iets aan me kwijt, praat dan
gewoon.’ Dat was een goeie van haar en ik vroeg me af waarom het me
makkelijker afgaat om iets te schrijven in plaats van iets van man
tot man (vrouw in dit geval), tegen elkaar te zeggen. In eerste
instantie bedacht ik een aantal redenen hiervoor, zoals bv. dan kan
ik in één keer mijn verhaal kwijt zonder dat ik in de rede gevallen
wordt of, anders hoor je misschien niet echt wat ik probeer te zeggen
doordat je in je hoofd al een reactie aan het voorbereiden bent.
Kortom een aantal ‘bedachte’ redenen mijnerzijds. Toch besefte ik
direct dat dit niet de essentie was waarom mij dit makkelijker
afgaat. Ik moest een dieperliggende oorzaak vinden. Zelfkennis heb ik
altijd proberen te krijgen door steeds weer naar het waarom te
vragen, waarom doe je dit en waarom vind je dat ? Bij het antwoord
daarop opnieuw naar het waarom vragen en hier net zo lang mee door
gaan tot de echte reden eruit komt. In dit geval wil ik dit proces
eens opschrijven met de bedoeling dat anderen er wellicht voor
zichzelf ook iets aan hebben. De vraag was dus, waarom verwoord ik
mijn gevoelens makkelijker door het op te schrijven dan door het te
zeggen. Mijn eerste antwoord, “dan heb ik tijd om mijn gevoelens
goed op een rijtje te zetten en kan ik de juiste bewoordingen
vinden.” “Waarom? “Anders breng ik het
misschien niet goed over.” “Waarom niet ?” “Ik
wil altijd eerst goed nadenken voor ik, wat ik voel uitspreek.”
Waarom ?” “Misschien om niet te kwetsen.”
Waarom ?” “Gevoelens zijn altijd heftig en heel
persoonlijk.” “Waarom ?” “Ze komen voort uit
wie ikzelf ben.” “Waarom laat je jezelf dan niet zien?”
“Daar ben ik eigenlijk bang voor.” “Waarom ?”
“Als ik vroeger als kind mijn gevoel over iets uitsprak, werd dit
vaak als verkeerd of slecht bestempeld, met name over mijn
geloofsopvoeding.” “Waarom was dat slecht ?”“Ik
wilde dingen die van het geloof niet mochten of voelde iets anders
dan dat het geloof zei dat je moest voelen.” “Dus ?”
“ Ik mocht niet zijn, wie ik was.“ “Is dat nu nog zo ?”
“Hmmm, volgens mij leg ik dat nu mezelf op.”“Waarom ?”
“Ik denk nog steeds bang voor afwijzing.” “Dus de oorzaak
dat je eerst goed wil nadenken hoe je iets verwoord door het op te
schrijven, heeft te maken met de angst voor afwijzing welke je als
kind ervaren hebt.”
“Ja, dat begin ik nu ook te
beseffen.” “Waarom doe je daar niets aan ?” “Ik
denk dat dit een deel van mezelf geworden is na zoveel jaren.”
Waarom ?” “Misschien wel om de confrontatie met
mezelf uit de weg te gaan.” “Waarom daar voor vluchten ?”
“Dat is makkelijker.” “Waarom ?” “Anders gaat
er misschien veel veranderen en zien mijn vrouw en kinderen een
andere man en vader.” “Willen die niet dat je jezelf bent
?”
“Ja, natuurlijk wel, daar hebben wij onze kinderen ook
altijd de ruimte voor gegeven, wees jezelf.” “Waarom ?”
“Omdat ik het zelf nooit kon zijn.” “Dus ?”
“Ja, nu ik nog.”

A.L.
Duscees