Religiestress

Vorige
week werd bij P&W aandacht geschonken aan de in de Volkskrant
gepubliceerde religiestresstest. Voor mij een nieuw fenomeen,
religiestress. In eerste instantie komt dit woord op mij over als
zouden gelovigen gestresst zijn door hun geloof. Of in deze tijd
misschien gestrest door de komende kerst, maar dat heeft in de meeste
gevallen niets met geloof te maken. Nee dit alles blijkt het niet te
zijn, het is de stress welke niet gelovigen ondervinden als zij
geconfronteerd worden met geloofsuitingen zoals hoofddoekjes,
kruisjes, kerkdiensten op tv of zangclubjes op straat die heel blij
staan te zingen dat Jezus jou komt redden van iets. Nou kan ik me
voorstellen dat je op bepaalde uitingen niet zit te wachten, bv.
Jehova’s aan de deur, echter ook zitten de meesten niet te wachten
op andere deurverkopers zoals energiemaatschappijen. Maar kettinkjes
dragen of een hoofddoek op hebben (60 jaar geleden droegen bijna alle
vrouwen hoofddoekjes) of religieuze tv programma’s die je niet
hoeft aan te zetten, lijken me nu niet stress opwekkend te zijn. Ook
de zangclubjes kun je voorbij lopen zoals je een draaiorgel
voorbijloopt als je niet van die muziek houdt. Wat is dan het
probleem ? Waardoor zou je stress krijgen ? Wat is stress ? Volgens
de deskundigen is stress een vorm
van spanning die in het lichaam optreedt als reactie op externe
prikkels en die gevolgd wordt door een bepaald patroon van
fysiologische (lichamelijke) reacties. Stressoren in het emotionele
vlak zijn meestal negatieve prikkels of situaties die sterke emoties
zoals angst, verdriet of
woede oproepen. Mij lijkt
dat dit laatste aan de hand zou kunnen zijn bij mensen die
religiestress ervaren. Verdriet, maar ook woede daardoor kan ontstaan
zijn door het misbruik binnen de kerk. Woede heeft als dieperliggende
achtergrond meestal angst. M.a.w. de lijders aan deze stress zijn dus
grotendeels bang. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de
echte angst slechts voor 1 religie geldt, nl. de Islam, het beeld wat
ons al jaren wordt voorgeschoteld dat moslims maar één doel voor
ogen zouden hebben, zijnde het willen opleggen van hun geloof en de
wetten daarin, en dat doen door allerlei terreuraanslagen, vormt de
reden voor die angst. De woede kan ook ontstaan door de minachting
van de vrouw welke bij sommige fundamentalistische stromingen
gehanteerd wordt.

Ik denk dat de populistische visie op de Islam bij
deze redenering gebruikt wordt om welk geloof dan ook, in een hoek te
plaatsen waar we vanaf zouden moeten. Dat is wat ons wordt
voorgeschoteld, met de bedoeling dat uit de stresstest zou blijken
dat we helemaal niet gestresst zijn en dus tegen deze gedachte in het
geweer zouden komen. Waarom gewoon niet eerlijk zeggen dat het
eigenlijk omgedraaid is en spreken over seculiere stress, dus mensen
die bang zijn voor het willen verbieden van hun geloof of de uitingen
daarvan zoals kerkdiensten, scholen en verenigingen en net in het
nieuws de kleine religieuze tv zenders. Ik denk dat we dan dichter
bij het doel komen van de mensen die deze religiestresstest hebben
opgezet, nl. de religieuze omroepen, cultuurtheoloog Bosman en omarmd
door de Christenunie. Een heel gewiekste (in hun woorden ludieke)
manier om hun gelijk te halen. Van mij mogen ze, als er van beide
kanten maar niets opgelegd wordt. We leven gelukkig nog altijd in een
land van vrijheid, als dit niet meer het geval was dan zou ik pas
gestresst worden.

A.L.
Duscees