Verbetering
en verandering begint bij onszelf

Deze
week werden we opnieuw geconfronteerd met een vorm van excessief
geweld, toen een grensrechter overleed nadat hij in elkaar getrapt
was. Vaak is het zo met dit soort geweldsdelicten, dat er sprake is
van drankmisbruik of drugsinvloeden. In dit geval is daar m.i. geen
sprake van geweest, immers het gebeurde na een voetbalwedstrijd en ik
kan me niet voorstellen dat er bij die jongens sprake was van drank
of drugs gebruik. Wel werd bekend dat deze ploeg al eerder over de
schreef was gegaan en dat het grotendeels jongeren waren van
Marokkaanse afkomst. Eigenlijk wil ik hun afkomst niet noemen, want
ik ben tegen het stigmatiseren van bevolkingsgroepen, maar toch moet
me iets van het hart. Het valt wel op dat onder deze jongeren meer
criminaliteit met geweldsdelicten voorkomt dan bij anderen, en dat
vechtsporten bij deze jongeren hoog aangeschreven staan, m.a.w. een
cultuur waarin het woord agressiviteit of korte lontjes niet
weggelaten kan worden. Begrijp goed dit kan ook bij autochtone
Nederlandse jongeren voorkomen maar procentueel gezien liggen die
verhoudingen stukken lager. Mensen vragen zich al jaren af hoe dit nu
komt en de‘deskundigen’ struikelen over elkaar heen als het gaat
om de uitleg daarvan. Ik ben het wel eens met minister Opstelten die
zei dat dit probleem veel breder is dan dit incident bij een
sportwedstrijd, hij bedoelde hiermee eigenlijk te zeggen het is een
maatschappelijk probleem.

Wat is er dan veranderd in onze
maatschappij ? Is dat alleen te wijten aan de komst van buitenlanders
naar ons land zoals in dit geval Marokkanen ? Gevoelsmatig zou je ja
kunnen zeggen, populisten hameren daar ook op, maar statistisch
gezien klopt dit niet, ook in het verleden zijn wij in Nederland vaak
genoeg geconfronteerd met mensen van elders denk daarbij aan de
Joodse gemeenschap, de Nederlandse Indiërs, de Surinamers, de
gastarbeiders uit Italië, Spanje en Turkije. Allemaal zich afspelend
van zeg maar voor 1985. De grote veranderingen binnen onze totale
maatschappij zijn pas daarna ontstaan, door deze veranderingen
waarbij de woorden verloedering en hufterigheid op de voorgrond
treden en die misschien nog wel het meest voorkomen bij ons als
autochtonen, is de huidige maatschappij ontstaan, ook wel genoemd het
“ik” tijdperk, je zou het de kenmerkende mentaliteit van de
meerderheid van de bevolking kunnen noemen, waarin eigenlijk niemand
meer rekening houdt met de ander. De mensen die als voorbeelden
zouden moeten gelden, de zgn. bovenklasse laten dagelijks zien hoe ze
alleen aan zichzelf denken, denk hierbij aan de zelfverrijking van
bestuurders en directies welke met grote regelmaat het nieuws
beheersen. De goede niet te na gesproken.

Hetgeen hieruit ontstaat,
heb ik in een eerdere column “tijdgeest”al eens naar voren
gehaald, nl. als onze manier van
denken veranderd, zal onze manier van beleven automatisch mee
veranderen. Veranderd ons inzicht(ratio) dan heeft het invloed op ons
emotioneel beoordelingsvermogen. Maar andersom werkt het ook, als
onze emotionele beleving veranderd dan heeft dit ook invloed op onze
ratio. Je kunt dus stellen dat ons handelen afhankelijk is van onze
inzichten en beleving. Daarnaast is er de macht van het geld. We
leven in een wereld waarbij materialisme de motor is van de economie.
Een wereld waarin je gevoel ondergeschikt is aan zakelijkheid,
waarbij geld belangrijker lijkt dan mensen. Een wereld waarin we
moeten accepteren dat “sommige” bedrijven c.q. instellingen
legaal prostitueren door werkelijk alles te doen om aan geld te
komen. De mensen die het werk moeten uitvoeren lenen zich ervoor om
hun geweten uit te schakelen en op een meedogenloze en harde wijze
geld uit de beurs van o.a. de gewone consument te graaien. Allemaal
ikke, ikke, ikke, in zo’n maatschappij zullen groepen die daar heel
gevoelig voor zijn tot excessen komen, of dat nu op financieel of op
geweldsgebied is. Ik ben er van overtuigd dat een maatschappij die
sterk is in het “wij” denken, genoeg zelfregulering heeft om
bovengenoemde excessen te beteugelen. Wat moet er dus veranderen ?
Terug van het ‘ik’ naar het ‘wij’gevoel, te beginnen bij
onszelf en in onze gezinnen. Een simpel en klein maar o zo belangrijk
voorbeeld hiervan ? Ik bepaal met de afstandsbediening waar IK naar
wil kijken, in plaats van te zeggen waar zullen we samen eens naar
kijken, of tegen je kind op het sportveld zeggen dat er gelukkig een
scheidsrechter is die zorgt dat het een eerlijke wedstrijd kan
worden, i.pl.v. zelf aan de kant een scheids- of grensrechter voor
rotte vis uit te maken, want IK bepaal de regels. Doet u mee ?

A.L.
Duscees