Sociaal
zijn en de zorgpremie

We
kunnen er niet omheen deze dagen, de kranten en tv staan er bol van,
de plannen van het nieuwe kabinet ten aanzien van de
inkomensafhankelijke zorgpremie. We wisten al dat het geld ging
kosten, maar nu begint het concreet te worden en ziedaar men begint
moord en brand te schreeuwen omdat het voor sommigen veel hoger
schijnt uit te pakken dan men verwacht had. Bij een paar tientjes
zouden we waarschijnlijk niets gehoord hebben, maar nu het honderden
euro’s blijkt te zijn wordt het andere koek. Het zijn voornamelijk
de middeninkomens welke de rekening schijnen te moeten betalen. Ik
hou nog een slag om de arm aangezien er verschillende geluiden
gehoord worden, maar duidelijk is wel dat de term inkomensafhankelijk
niet helemaal blijkt te kloppen. Inkomensafhankelijk is in mijn
optiek een schaal, welke een evenredig percentage van elk inkomen
vraagt. Wat ik nu uit alle publicaties begrijp, is dat dit loopt tot
een inkomen van € 70.000. Ieder die meer verdient dan dit bruto
bedrag wordt toch maar voor dit bedrag aangeslagen. Niet
inkomensafhankelijk dus.

De
gedachte achter dit plan is om sociaal te zijn ten aanzien van de
lage inkomens. M.a.w. de rijkere burger dient een stuk mee te betalen
in de zorgkosten van de minder rijke. Zijn wij mensen zo sociaal dat
wij dat ook werkelijk willen, meebetalen voor een ander ? Dat gebeurt
natuurlijk al op velerlei gebied zonder dat we daar altijd bij
stilstaan. Denk aan allerlei andere verzekeringsvormen, ook daar
betalen wij met z’n allen samen om bij calamiteiten iemand te
kunnen uitkeren. In het geval van de hoge zorgkosten is het echter
zo, dat als de premie voor iedereen hetzelfde zou zijn, deze dermate
hoog zou zijn dat mensen met een minimumloon dit niet zouden kunnen
betalen. Er moet dus iets gebeuren willen we niet in een maatschappij
terecht komen waar het recht van de sterkste geldt. Ik kom dan toch
op ons sociale gevoel. Ik ga het eens omdraaien, stel dat we zouden
zeggen tegen een minimumloner, je moet 20 euro extra betalen om ook
een deel van de premie van die grootverdiener te betalen. Wat voor
reactie zou je dan kunnen verwachten ? Dus moet het sociale gevoel
van de beter gesitueerde komen. Nou heb ik daar zo mijn eigen
gedachten over, maar ik weet niet of iedereen daar zo over denkt. Ik
ben blij dat ik een redelijk inkomen heb en dat komt mede omdat ik in
staat was een goede opleiding te volgen, de verstandelijke vermogens
welke ik daarbij nodig had, zijn niet mijn verdienste maar die heb ik
gratis bij mijn geboorte meegekregen.

Een ander die bij zijn geboorte
minder meekreeg zal geen hogere opleiding kunnen volgen, wat hem of
haar in een lagere inkomensklasse duwt. Is die persoon minder of
slechter, heeft hij of zij niet dezelfde rechten als elke andere
burger of geen recht op een gezond leven ? Ik ben dankbaar voor wat
ik gekregen heb ook al zijn er velen die nog veel meer gekregen
hebben, vanuit die dankbaarheid ben ik ook bereid mijn sociale deel
bij te dragen, al is de vorm waarin dat gegoten wordt nog discutabel.
En natuurlijk zullen er altijd situaties zijn met mensen waarvan je
zegt die hadden er zelf veel meer aan kunnen doen, profiteurs zullen
er altijd blijven zowel bij de hoogste als bij de laagste inkomens,
dat neemt niet weg dat wij de zwakste maar aan zijn lot moeten
overlaten. Ik heb de maatschappij in een eerdere column wel eens
vergeleken met een gezin, daar zou je er toch ook niet aan denken om
een van je kinderen te laten vallen omdat ie nu eenmaal wat minder
sterk is ?

A.L.
Duscees