Das vierte reich ?

Op de site van Geen Stijl, las ik dat er plannen schijnen te zijn voor een Europees leger. Of het allemaal klopt weet ik niet, maar waar rook is, is vuur. Wel is duidelijk, dat zeker door de invloed van de crisis, er grote problemen zijn met de monetaire unie, hetgeen niet wegneemt, of misschien juist daardoor, er steeds meer stemmen opgaan om de politieke unie verdergaande bevoegdheden te geven wat, en dat kan niet anders, uiteindelijk zal uitmonden in Europese ministeries zoals buiten- en binnenlandse zaken, financiën en dan waarschijnlijk ook defensie. Uiteraard moet er dan een Europese president boven staan. Een en ander zal dan leiden tot het feit dat Nederland slechts een soort provincie is van het grote Europese Rijk. We gaan dan i.pl.v. voor de tweede kamer voor onze Nederlandse wijkraad stemmen. Vandaar mijn titel boven deze column. Tegenstanders van Europa zullen deze kop in negatieve zin graag gebruiken, maar klopt dit wel ? Wanneer we spreken over het derde rijk, weet ieder dat daarmee het nazi Duitsland van Hitler bedoeld wordt. Echter ook het eerste en tweede rijk, zijn ‘Duitse’ rijken geweest, nl. het heilige roomse rijk der Duitse landen tot 1806 en het Duitse keizerrijk tot 1918. Deze begrippen komen dus uit de Duitse koker. Al probeerde men zeker bij het laatste rijk er een soort Europees rijk van te maken. Als we dan over Europese rijken zouden praten komen de keizerrijken van Karel de Grote en zijn zoon Philips de Tweede en natuurlijk Napoleon meer in die richting. En nog vroeger het Romeinse rijk. Eén ding staat vast, al deze rijken werden gevormd met en in stand gehouden door, militair geweld.

De komst van een federaal Europa is juist een gevolg van al die oorlogen. Dit wilden we niet meer en samenwerking tussen de landen werd gezien als de oplossing daarvoor, niet in het minst ook ingegeven door economische motieven. Bij militaire overheersing kan een rijk misschien een geruime tijd stand houden, maar uiteindelijk zullen de nationalistische krachten zich loswerken en zal het rijk uiteen vallen, zie hiervoor recentelijk de Sovjet Unie en Joegoslavië. De vraag is: kan een door samenwerking gevormd Europees rijk wel de nationalistische gevoelens in bedwang houden en, nog mooier, omzetten naar Europese gevoelens ? Welke taal moet er gesproken worden ? Engels ? Dat pikken de Fransen nooit. En… grapje, wat te doen met onze toekomstige koningin Maxima ?

Als dit al zou gebeuren, zouden m.i. hier generaties overheen gaan. Er wordt vaak verwezen naar Amerika, maar daar waren ondanks de burgeroorlog die ervoor nodig was, geen diepgewortelde nationalistische gevoelens in het spel. Hoe anders is dit bij ons in Europa. Alleen al de“vroegere” nationaliteit van een Europees president zou bij velen verkeerd kunnen vallen. Zie de aanwezige tegenstelling noord-zuid, of om opnieuw naar de kop te verwijzen, een Duitse president, om nog maar niet te denken aan een Berlosconi-achtige machthebber, of een dubieuze rijke Oost-Europeaan.

Ben ik dan tegen Europa ? Nee, niet in alles, er zijn genoeg facetten welke goed voor ons zijn, echter alles te moeten inleveren van onze nationale verworvenheden vind ik vooralsnog te ver gaan. Misschien zijn mijn achterkleinkinderen er wel rijp voor. Blijk ik toch nog een beetje nationalistisch te zijn.

A.L. Duscees