Afgelopen week kwam in het nieuws dat het College voor Zorgverzekeringen, mensen met de ziekte van Pompe en Fabry, (stofwisselingsziekten) hun medicijnen (voornamelijk enzymen) niet meer wilde vergoeden. Deze zijn te duur voor het kleine aantal patiënten met deze ziektes. Volgens dit college wat er een simpele kosten/baten analyse op loslaat, zijn de economische motieven doorslaggevend en praten we hier dus niet over mensen, maar over economische producten. Toen ik dit hoorde kwam me een eerdere column uit, ik dacht NRC next, in gedachten welke handelde over het “product” ouderen. Hierbij kan ik een aantal parallellen trekken met de patiënten van de genoemde ziektes. Ik wil u delen uit deze column
voorzover ik me het herinner, niet onthouden. Ouderen zijn een probleem, ze kosten teveel geld, wat gaan we doen ?, we zetten ze in quarantaine, we verzamelen ze op centrale locaties, netjes bij elkaar.
We gooien willekeurig wat slecht betaalde verzorgers erbij, welke 2x per dag een bord eten en een glas drinken verstoppen. Succes verzekerd, in no time zijn ze uitgedroogd en uitgemergeld. Als de familie hierover zeurt vragen we ze waarom ze willen dat moeder nog langer nodeloos lijdt en we praten over zinloos medisch handelen. Valt ze uit bed (hekje vergeten dicht te doen) wordt de morfinepomp aangezet en mag moeder vredig versterven, een mooi woord voor doodgaan van honger en dorst. In tweede instantie gaan we bekend maken wat er allemaal in verpleeghuizen gebeurt. Wat eerst onder de pet bleef wordt nu breed uitgemeten in kranten en op tv. En we maken het nog wat erger door die voedsel- verstoppers weg te bezuinigen. Tegelijkertijd wordt een prachtig alternatief geboden: de zelfverkozen dood. Laat ze een contract tekenen: Mocht zich enige verwardheid openbaren, dan is een zachte dood mijn enige wens. Duurt alles nog te lang, dan is er de mobiele eenheid voor de opgedrongen dood. De vereniging voor een vrijwillig levenseinde komt langs met de spuit. De week van de euthanasie, doe gezellig mee. Mooie marketingstrategie voor een ultieme oplossing van het probleem. Zouden we ze zo gek kunnen krijgen ? Een cynisch verhaal over de afglijdende schaal van onze zorgmaatschappij. Noemde iemand dat vroeger niet Endlösung ?

A.L. Duscees