Een fabel ? of toch niet ?

In een land grotendeels omgeven en doorsneden door water, leefden de dieren volgens het aloude principe: ”the survival of the fittest,” een keiharde wereld dus. Op een dag was er een oude en wijze uil, die zijn leven lang dit principe had meegemaakt en aangezien en tot de conclusie kwam dat er voor de ogenschijnlijk kansloze en zwakke mededieren een oplossing kon komen als alle dieren welke in een betere situatie verkeerden, allemaal een heel klein stukje van hun gebied of voedselvoorraad apart zetten voor de anderen. Hij riep alle dieren bij elkaar en vertelde hun zijn visie. In eerste instantie was er veel verzet maar in de loop der jaren werd zijn visie door veel meer dieren gedeeld en kwam er opnieuw een bijeenkomst waarbij een voorzichtig begin werd gemaakt met de ideeën van de wijze uil. De kraaien en de eksters werden aangewezen om de plannen tot werkelijkheid te maken. Zij moesten de leefgebieden verdelen, de voorraden beheren en uitgeven aan hen die daarom vroegen en konden aantonen dit werkelijk nodig te hebben. Ook de merels werden ingeschakeld, zij gingen nesten bouwen, de konijnen gingen holen graven zodat alle dieren over een eigen plekje konden beschikken, die moesten daar voedsel voor geven en als ze daar tekort aan hadden konden ze bij de kraaien en eksters terecht. Ze moesten dan wel een langere periode wat extra voedsel inbrengen. De bevers zorgden voor het waterbeheer, en de ooievaars waakten over de gezondheid. Zo ontstond er een wereldje waarin het een ieder wat beter ging. De kraaien en de eksters konden zelf gaan leven van alles wat bij hen werd aangebracht ze lieten prachtige nesten voor zichzelf bouwen en legden grote voorraden voedsel voor zichzelf apart, toch bleef er nog voldoende over voor de zwakkeren. Een aantal jaren nadat de wijze uil was gestorven begon er zich een beeld af te tekenen waarbij het doel de zwakkere te helpen veranderde in het doel zoveel mogelijk in te zamelen waarbij de kraaien en de eksters er zelf het meest van profiteerden, uiteindelijk hadden zij zoveel macht dat de hele dierenwereld afhankelijk was geworden van hen en de leefgebieden met hun voedsel totaal uitgeput raakten. De merels en konijnen konden niet meer bouwen want er stond geen voedsel meer tegenover. Het gevolg was dat het hele systeem in elkaar stortte en men was weer terug bij het oude keiharde principe van het recht van de sterkste. En wie waren dat ? De kraaien en de eksters.

Dit beeld kwam bij me op toen ik afgelopen week over het failliet van een, volgens de krant “oerdegelijk Dongens bedrijf” hoorde. Osdo met zijn 55 werknemers had het niet gered in een wereld waarin het hele systeem door de menselijke kraaien en eksters naar de knoppen was geholpen door het graaien uit de leefgebieden van de bevolking. U begrijpt dat ik hiermee de financiële wereld en de banken bedoel. Een ramp voor een deel van onze Dongense bevolking met als mede oorzaak een falende overheid. Ik ben geen expert maar, het feit dat de overheid een aantal banken geholpen heeft om hen niet te laten omvallen, maar geen consequenties voor het beleid van de banken daaraan verbonden heeft, is voor mij onbegrijpelijk. Zo snel mogelijk terug betalen schijnt de enige voorwaarde te zijn geweest, maar de zorgplicht voor onze economie, lees bedrijven en mensen, is niet aan de orde geweest. Van hun mede door de overheid verkregen voorraden uitlenen om alles zoveel mogelijk draaiende te houden, is geen doel meer, met als gevolg dat in dit geval met name de bouw, het kind van de rekening wordt. De leefgebieden, lees huizenmarkt is totaal ingestort met alle gevolgen van dien en hierdoor zijn ook wij in onze maatschappij opnieuw overgeleverd aan het recht van de sterkste, of anders gezegd ‘survival of the fittest’. Zij die nog veel “vlees”op de botten hebben zullen wel overleven en dat zijn altijd zij die het sterkst zijn oftewel de managers en leiders die nog steeds eerst aan zichzelf denken en kennelijk van de hele crisis nog niets geleerd hebben.

De kraaien en eksters zijn nog steeds aan de macht. Verschrikkelijk dat zo’n prachtig bedrijf met al zijn mensen hieraan ten prooi is gevallen. Sterkte voor al die mensen die hiervan de dupe zijn geworden.

A.L. Duscees