Over cynisme en hangjeugd

In de rubriek Dongense verhalen in deze internetkrant, las ik de inzending over hangjeugd. Bij het lezen hiervan vroeg ik me af in hoeverre cynisme haar doel bereikt. Immers deze vorm van iets aan de kaak stellen wordt lang niet door iedereen begrepen, het kan zelfs het tegenovergestelde effect hebben. Bij een milde vorm van cynisme waar de boodschap met een bepaalde vorm van humor wordt doorgegeven, kan iets enorm worden uitvergroot, of juist het tegenovergestelde naar voren worden gebracht. Vaak wordt deze, meestal overdreven vorm van humor gebruikt om leed te relativeren of een reactie bij de lezer te ontlokken. Op het juiste moment en in de juiste omstandigheden kan deze vorm van humor echter ook helpen als een manier om spanningen weg te nemen of het leed te relativeren. Doordat echter elk individu zijn eigen morele en ethische grenzen heeft is de reactie bij de lezer niet altijd in te schatten. Zelf ben ik me ervan bewust dat enige vorm van cynisme mij niet vreemd is en ik kan dan ook goed leven met zo’n stukje in de krant, ongeacht of ik het nu met het uitgangspunt van de schrijver eens ben of niet. Over het onderwerp in het genoemde artikel bestaan twee kampen, nl. de mensen die vinden dat hangjeugd overlast geeft en daar veel te weinig aan gedaan wordt door de autoriteiten en aan de andere kant mensen die zeggen dit is een item van alle tijden en inherent aan het volwassen worden van de jeugd. Persoonlijk neig ik meer naar dit laatste want ik ben nl. van die leeftijd dat ik al vanaf de jaren zestig in de vorige eeuw via mijn eigen jeugd en de jeugd van mijn kinderen, gezien en ervaren heb dat dit gegeven altijd zal zijn en blijven. De jeugd zal elkaar door hun gezamenlijke gevoelens bij de groei naar volwassenheid altijd blijven opzoeken. Het afzetten tegen de autoriteit van in eerste instantie de ouders en daarnaast ook de autoriteit van de maatschappij is nu eenmaal een noodzakelijk onderdeel voor het uitgroeien tot een zelfstandig individu. Dat dit ook gepaard kan gaan met uitwassen als crimineel gedrag, zinloos geweld of vernielingen is ook niets nieuws en natuurlijk behoort dit gecorrigeerd te worden. Toch heb ik de indruk dat behalve bij dit soort uitwassen, het “normale” hangjeugd gedrag te gemakkelijk op het bordje van de overheid wordt geschoven, net zo als te gemakkelijk de verantwoordelijkheid bij de opvoeding van onze kinderen dit aan de scholen wordt overgelaten. Wie zijn in eerste instantie verantwoordelijk ? Dat zijn toch de ouders, ook voor onze zgn. hangjeugd. Kinderen krijgen of nemen vraagt een flink aantal jaren al je tijd en aandacht. Investeren in je kinderen noemen we dat en dan bedoel ik dat niet alleen financieel. Weten wat ze doen, waar ze uithangen, dat tv programma laten schieten en zelf poolshoogte gaan nemen, niet alleen afgaan op wat ze zelf zeggen, maar dit ook echt willen weten. Weet ook dat het gezag van de groep in die periode groter is dan je eigen ouderlijk gezag. Mijn kinderen doen dat niet, blijkt nog vaak een verkeerde inschatting te zijn. Daarnaast ook alle onderwerpen met hun te durven en willen bespreken, dan moet jezelf ook wel eens met de billen bloot. Dat hoort allemaal bij de keus om kinderen te willen. En laten we ons niet vergissen, onze kinderen zien en voelen meer aan over ons als ouders dan we zelf vermoeden, dus welk voorbeeld geven we zelf qua openheid, eerlijkheid en gedrag ? Let op, falen in de opvoeding kan worden opvoeden tot falen. Blijkt het, ondanks dat je je best gedaan hebt, toch nog uit de hand te lopen dan volgt pas de overheid om mee te helpen corrigerend op te treden. En dit is niet cynisch bedoeld.

A.L:.Duscees