Hoe groen is groen ?

Al enige decennia lang en zeker na de film “An incoveniant truth” gepromoot door Al Gore, is de term groen, hot en sexy. Duurzaamheid is cool en klimaatneutraal is hip. Met andere woorden, wie van deze tijd is, koopt klimaatneutrale producten, rijdt in een Toyota Prius en doet niet aan milieuvervuiling. Voor de duidelijkheid duurzaam is niet hetzelfde als milieuvriendelijk, duurzaam is, al is het vaag, gerelateerd aan klimaat en energie, en milieuvervuiling refereert aan vervuiling door chemische stoffen in lucht en water. Zo bestaat er een lijst over duurzaamheid van o.a. duurzame supermarkten, duurzame beursgenoteerde bedrijven, gemeentes, electronica, vis, hout, duurzaam beleggen enz. enz. Over milieuvriendelijkheid zijn o.a. in de autobranche al boeken vol geschreven, terwijl het produceren van de milieuvriendelijke auto’s met zo min mogelijk belastende uitstoot voor het milieu nog net zo gebeurt als voordat er van dit alles sprake was, met andere woorden daar waar we op een bepaald punt verbeteringen aan brengen zijn in de productie nog dezelfde of soms nog meer milieuvervuilende technieken in gebruik.

Dit komt m.i. doordat de algemene term groen waar bijna alles onder kan vallen voor de verkoop alleen maar goed is. Zo heeft Akzo Nobel verfkorrels, die het al langer verkocht tot duurzaam bestempeld, hierdoor kon de prijs worden verdubbeld en nam de verkoop sterk toe. Worden we bedonderd ? Nee, want iedereen is blij, Akzo Nobel omdat de prijs kon worden verdubbeld, hun klanten konden omdat hun producten die met die duurzame verf waren geschilderd ook duurzaam verkopen waardoor zij ook de dubbele prijs kunnen vragen en aan het eind zit de consument, de burger, deze zou kunnen denken dat hij belazerd wordt, omdat hij oude wijn in nieuwe zakken koopt, maar nee die burger krijgt namelijk ook een kostbaar product, een goed gevoel, immers wie een duurzaam product koopt helpt mee de planeet te redden. Nu zijn er echter naast de hippe en coole, over het algemeen jongere burgers, ook nog burgers die meestal wat ouder zijn en zo hun kritische kijk op al deze zaken hebben. In een speciale editie van Elsevier uit 2009, werd het als volgt omschreven, de alarm roepers zijn jong, hip of beroemd en de critici zijn oude blanke mannen, zijn kaal of grijs en dragen dat oude gestreepte pak. Niet erg sexy dus, dus niet erg gewild in de media, derhalve is de strijd tussen beide kampen ongelijk, althans voor dat wat het nieuws haalt. De kern van het conflict is in feite wordt het klimaat wel of niet door de mens verstoord en veroorzaakt dit een catastrofe ? In een artikel van Prof. S. Kroonenberg, hoogleraar toegepaste geologie, staat dat datgene wat de moderne ondernemer beweegt is people, planet, profit. Hij denkt niet alleen aan zijn winst, maar ook aan de maatschappelijke verantwoordelijkheid en het milieu. Maar zegt hij, over welke planet heeft hij het eigenlijk ? onze aarde ?

Die heeft 4,5 miljard jaar voor zichzelf gezorgd en dan komt er in de laatste seconde van de geologische tijd ineens een klein mannetje dat zegt dat hij de beheerder is. Hij haalt wat plantjes weg, zet er wat eigen plantjes voor in de plaats, stapelt wat stenen op en zegt dat het zo moet blijven want dat is duurzaam, dan kunnen de mannetjes die na hem komen ook van die plantjes eten en in die steenstapels wonen. Hij is benauwd dat zijn schappen leeg zullen raken en wordt bang, want als het zo doorgaat heeft hij in 2030 twee aardes nodig. Hij is niet bezorgd over de aarde, maar over zichzelf, hij zegt people, planet, profit, maar bedoelt people, profit, profit. De aarde kan alleen maar glimlachen om het mannetje, de ecologische voetafdruk op het natte strand is bij een volgende vloed weer verdwenen. M.a.w. laat je niet gek maken door allerlei kreten die alleen de bedoeling hebben om meer winst te maken. Denk wel aan je eigen milieu, hou het schoon en verspil niet teveel, maar laat je niet gek maken, blijf nadenken.

A.L. Duscees