Social
cohesie, wat anders dan social media

Gezien het
grote succes van de Social Media, zoals hyves, facebook, twitter,
skype en sinds een half jaar ook Google+, lijkt het of wij
Nederlanders een heel sociaal volkje zijn. Ik wil daar toch mijn
kanttekening bij plaatsen. Social cohesie betekent: samenhang in een
maatschappij, door sommige sociologen ook wel “kleefkracht”genoemd
en staat voor een samenleving
waarbij mensen dezelfde taal, geschiedenis, gewoonten enzovoort
delen, dat zorgt voor een zekere mate van sociale cohesie: men
identificeert zich met elkaar en/of voelt zich verbonden. Deze
sociale cohesie, welke vroeger heel sterk was binnen bepaalde zuilen
in onze maatschappij zoals geloof en maatschappelijke oriëntatie, is
door de ontzuiling in de jaren zestig en de opkomst van de
individualisering sterk afgenomen zo niet helemaal verdwenen. De
afname van sociale cohesie wordt door sommigen echter toegeschreven
aan de opkomst van het socialisme en de wil van velen dat de overheid
voor haar onderdanen zorgt. Omdat de overheid deze zorgtaken
grotendeels heeft overgenomen, zou de morele plicht om voor elkaar te
zorgen sterk ondermijnd worden, hetgeen een negatieve invloed heeft
op de sociale cohesie. Wat de reden ook moge zijn, feit is dat
sociale cohesie in onze tegenwoordige maatschappij ver te zoeken is.
Vanaf de jaren negentig van de vorige eeuw klinkt de roep, zeker ook
van de overheid, om meer sociale cohesie, en mondjesmaat zien we dit
langzaam overgenomen worden door allerlei maatschappelijke
organisaties.

Deze
zorg om en voor elkaar is heel wat anders dan wat wij vandaag de dag
het socialisen noemen en waar velen zich via de hierboven vermelde
social media zich mee bezig houden.

De
kennelijke behoefte om bezigheden, interesses en ideeën met elkaar
te willen delen, komt m.i. voort uit het individualisme,”kijk eens
hoe interessant ik ben door hetgeen waar ik mee bezig ben of hoe ik
over zaken denk, of hoe leuk ik ben”. M.a.w. het draait om onszelf
en niet om de ander, alsof we onszelf te kort gedaan voelen in
aandacht en waardering. Typisch het gevolg van de individualisering.
Natuurlijk zijn er ook voorbeelden van het gebruik van deze media,
waarbij de onderlinge samenhang wel degelijk versterkt en verbeterd
wordt, ik denk dan aan de grote invloed welke deze media hadden bij
de zogenoemde “Arabische lente” en die een van de oorzaken waren
dat mensen zich gesteund voelden en men gezamenlijk stand hield
t.a.v. de dictatuur in hun land. Echter dit zijn uitzonderingen en in
ons land nog niet voorgekomen, eerder het omgekeerde als ik denk over
sites waar je klachten over medeburgers van Oost Europese origine
kwijt kan. In die zin is sociale cohesie nog heel ver te zoeken.