Mis! handeling of opvoeding ?

Het is wel
heel wrang, dat in de week dat er posters in onze straten verschenen
over “stop huiselijk geweld”, ik afgelopen week bij toeval een
artikeltje zag staan in het Leidsch Dagblad, waarin vermeld werd dat
een Katwijkse dominee in een nieuwsbrief van de Hersteld Hervormde
Kerk in Katwijk, het had over kastijden. (Een dag later werd dit
bericht ook door andere kranten overgenomen.) Het gaat in dit
berichtje niet over de openingstijden van de kas van de kerk, maar
over het slaan van “zondige” kinderen. Het ouderwetse woord
kastijden of nog zo’n woord‘tuchtigen’ behelst het afranselen
of slaan, in dit geval van kinderen. Deze dominee schreef een en
ander naar aanleiding van een gelukwens aan een echtpaar wat net hun
vijfde kind had gekregen, om hen vervolgens mee te geven hoe ze hun
kinderen moeten opvoeden. Hij haalt teksten aan uit de zeventiende
eeuw die gebaseerd zijn op het Oude Testament, en die “beslist nog
niet uit de tijd zijn”, zoals hij zegt. Als een kind zondigt is
kastijding een noodzakelijk antwoord, houdt hij de gelovigen voor.
Een ouder kind mag zwaarder worden gekastijd omdat dat meer kan
verdragen. Kinderen die obstinaat zijn moeten zelfs ‘scherp
gekastijd’ worden. Als ouders dit niet doen gaan ze hiermee in
tegen de wil van God, is zijn mening. We hebben het wel eens over
fundamentalistische moslims die middeleeuwse teksten in deze tijd nog
steeds hanteren. Pim Fortuyn had het over “achterlijk”, maar uit
vorenstaande blijkt dat ook sommige Nederlandse “christenen”
fundamentalistisch en achterlijk genoemd kunnen worden. Het
Nederlands Jeugdinstituut, het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling
en de stichting Defence for Children beoordelen het advies volgens
het Leidsch Dagblad als onacceptabel, schadelijk en strafbaar. Maar
dat laatste is nu juist zo moeilijk, je kunt nooit bewijzen dat hij
zelf kinderen slaat, nee hij laat het anderen doen en hij zal zich
wel beroepen op de vrijheid van meningsuiting. Let wel, deze man
heeft het niet over de corrigerende tik, maar over bewust een kind
afranselen, wat vaak gebeurd doormiddel van een riem, stok of wat
voor voorwerp dan ook. Hij beroept zich daarbij op een cultuur uit
het midden oosten van zo’n 3000 jaar geleden, waar ook nog sprake
was van steniging en dergelijke, dit stuk cultuur is in de bijbel
opgetekend (o.a. Spr. 13: 24 en 23:13) en wordt daarom door dit soort
lieden als de wil van God gezien waarmee hij zijn eigen
verantwoordelijkheid van zich af schuift en het neerlegt bij een al
of niet bestaande entiteit. Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is
de roe, om de Sinterklaas cultus maar eens aan te halen, waarmee ik
een overeenkomst in beide “geloven” wil laten zien. Bij deze
dominee zal dit geloof er vroeger bij hem wel ingeramd zijn, immers
de eigen wil van een kind moet gebroken worden is de wijd verbreide
opvatting in dit soort kringen.

A.L
Duscees