Leren omgaan met je eigen privacy

Tijdens
mijn tienerjaren ging je socialiseren in of voor de snackbar of café
of op het schoolplein, en was er nog nauwelijks sprake van
telefoonverkeer onderling, laat staan het sturen van berichtjes naar
elkaar toe, soms een klein briefje in de klas of via een vriendje een
meisje laten weten dat je wel iets in haar zag. Dat is tegenwoordig
wel anders, de komst van de mobiele telefoon met zijn sms
mogelijkheden, maar zeker ook de sociale media via internet, zoals
hyves, facebook en twitter. Nou ben ik zelf iemand die bij alle
vernieuwingen altijd het naadje van de kous wil weten en dus daar ook
volop aan mee doe. Met andere woorden ik breng dagelijks tijd door op
dit soort sites om te zien waar iedereen mee bezig is en ook te laten
zien aan m’n vrienden waar ikzelf mee bezig ben. Het aantal
geaccepteerde vrienden is bij mij beperkt, maar als ik de aantallen
zie welke mijn kinderen hebben toegevoegd, 4 á 500, ja zelfs één
van meer dan 600, dan moet ik constateren dat hier geen sprake meer
is van vrienden, maar voor een groot deel van mensen die je misschien
ooit 1 keer vluchtig heb gezien, of een kennis van een kennis. Ik kan
me niet voorstellen dat je bij zulke aantallen exact weet wat voor
vlees je in de kuip hebt.

Wat geef je dan prijs van jezelf aan mensen
welke daar misschien nare dingen mee kunnen doen, om nog maar niet te
spreken van de commercie welke inspeelt op bepaalde doelgroepen
geselecteerd uit deze sociale media, ook heb ik geconstateerd dat via
je mail adres waar je met iemand correspondeert over een bepaald
onderwerp of voorwerp er advertenties in de kantlijn verschijnen die
over dat onderwerp of voorwerp gaan, zoals van bedrijven als bol.com
en wehkamp. Nog erger is dat mensen zich kunnen verschuilen achter
een fictieve naam en daarmee vaak jonge meisjes een rad voor ogen
draaien om ze voor hun eigen karretje te spannen, denk daarbij o.a.
aan de loverboys. Ook het toenemende aantal woninginbraken zeker in
de zomerperiode kan het gevolg zijn van je eigen loslippigheid over
je vakantieperiode en waar je bent of zit. Natuurlijk is het leuk om
je vrienden te laten zien hoe leuk je vakantie wel niet is en wanneer
je terug bent. Maar doe dit dan via een sms-je of skype en laat b.v.
de foto’s op hyves of facebook pas zien nadat je terug bent. Ook
het feit dat je dingen zegt tegen een vriend of vriendin die alleen
voor hem of haar bedoeld zijn, maar welke je gewoon deelt met
iedereen als je dit krabbelt of op je prikbord zet, zijn velen zich
nog niet altijd bewust.

Zo is het o.a. gebeurt dat ik aan mijn
dochter vroeg:“was het leuk daar en daar ?” Waarop zij
antwoordde: “Hoe weet jij dat nu?” “Wat dacht je van facebook,”
zei ik. “Oh” zei ze, “daar moet ik dan toch wat beter op
letten.” De bewustwording over het omgaan met dit soort, op zich
prachtige media, zal m.i. nog een stuk moeten groeien.

A.L.Duscees