Afscheid
nemen doet pijn

Een bekend
cliché wat werkelijkheid wordt wanneer je er mee te maken krijgt.In
onze vakantie hebben wij, om lijden te voorkomen, ons hondje moeten
laten inslapen, zij was ruim 13 jaar oud, dus al dik 91 naar
menselijke maatstaven gerekend, zoals de dierenarts ons zei. Toch
stelde dit, ondanks die hoge leeftijd, mij voor een groot dilemma.
Kan ik beslissen over het leven van ons trouwe vriendje en moet ik
niet gewoon de natuur zijn gang laten gaan ? Vooraf hebben wij met
vrienden daarover gesproken en werd mij gezegd dat ik me moest
afvragen of het beestje nog een hondswaardig bestaan zou hebben. Je
kent je hond, dus je weet zelf wat zij fijn en plezierig vond tijdens
haar leven en je moet je afvragen of daar nog iets van over blijft.
Nog afgezien van eventuele pijn wat met pijnstillers bestreden zou
kunnen worden. Wat blijft er over ? Een kwaadaardige tumor is drie
maanden geleden bij haar weggesneden en was nu weer geheel terug.
Opnieuw opereren ? Dit is halen en brengen zei de dierenarts,
bovendien konden haar achterpootjes het af en toe niet meer aan en
zakte ze helemaal scheef, de laatste weken kwam ze ook amper haar
mand nog uit. Een en ander heeft ons doen besluiten voor euthanasie
te kiezen. Met veel pijn en moeite dat wel. Op de dag dat we de
afspraak hadden met de arts, leek het wel of ze weer helemaal de oude
was, ze sprong tegen me op toen ik haar riem pakte en was duidelijk
blij dat ze mee mocht, ze liep als een kieviet en sprong zelf de auto
in, wat ze al maanden niet meer kon.

Dit gaf me een heel onbehaaglijk
gevoel, kan ik het wel door laten gaan. Moet ik het toch niet nog
even afwachten ? De dierenarts was duidelijk, ernstig ziek, ondanks
die opleving die je nu ziet. Ik heb het idee dat zo’n beestje dit
op een of andere manier toch aanvoelt. Ze stierf met haar kopje in
onze handen. Bij terugkeer op ons vakantieadres, zagen onze buren en
vrienden direct dat ze niet meer bij ons was, ons werd sterkte
gewenst en gezegd dat het zo beter was voor het hondje, verstandelijk
begrijp je dat, maar gevoelsmatig helemaal niet, een lichtelijk
schuldgevoel had zich toch van mij meester gemaakt. ’s Avonds kreeg
ik naar aanleiding hiervan een diepgaand gesprek met vrienden,
waarbij ter sprake kwam of er verschil gemaakt moet worden tussen
dierlijke en menselijke euthanasie voor wat de beslissingsbevoegdheid
betreft.

Een mens heeft misschien in het verleden er over gesproken
wat zijn wensen zouden zijn, of geeft het op het moment zelf aan. Bij
een dier is de afweging wat het zelf zou verkiezen niet mogelijk, die
beslissing komt geheel op jezelf neer. Wat er in deze discussie
staande blijft is de vraag, mag ik als mens beslissen over leven of
dood ? Ik wens alle mensen die voor zo’n beslissing komen te staan,
veel sterkte en wijsheid. Pijn doet het altijd.

A.L. Duscees