Vakantie mijmering

In het woord vakantie zit het woord vacant, kijken we naar het Engelse woord hiervoor (holidays) zit er het woord (hole) hol of gat in. Dit verwijst in beide gevallen naar lege of niet vervulde dagen, m.a.w. men is bij het ontstaan van dit begrip uitgegaan van het basisprincipe van een werkzaam leven, dus in de vakantie zijn die werkzaamheden vacant of leeg. Ik weet nog de tijd dat een vakantieperiode hooguit één week per jaar was, althans voor de werkende klasse en nog vroeger was men alleen op zon- en feestdagen vrij. Tegenwoordig heeft men minimaal 3 weken, velen al 4 weken, om nog maar te zwijgen van een tweede of soms derde vakantie per jaar. Wettelijk is vastgesteld dat minimaal 20 vrije dagen verplicht zijn. Wat een verschil met de tijd dat ik mijn werkzame leven begon, maar ook financieel is het natuurlijk niet meer te vergelijken. Ons gezin ging in mijn kindertijd (jaren 50) 1 weekje naar zee, waar we op de fiets heen konden, we huurden daar een huisje (houten keetje) voor fl.25,– per week herinner ik mij, maar dat was al halverwege of eind jaren 50, maar wat keken we daar naar uit en genoten er van. Later toen ik 16 of 17 was en een brommertje had, gingen we met vrienden op de brommer. We huurden een tent bij een zeilmakerij (nou ja tent, 2 stokken en een zeil meer was het niet) en trokken naar dezelfde badplaats of gingen naar Zuid Limburg. Vrienden die in die tijd naar het buitenland gingen, meestal met hun ouders waren voor ons rijke mensen in de categorie “betere” stand.

Tegenwoordig hebben mijn kinderen al de halve wereld gezien, zelf heb ik in de loop der jaren ook al heel wat landen bezocht zij het allemaal binnen Europa. De laatste jaren heb ik een seizoenplaats op een camping hier in Brabant en dan zie ik in de vakantieperiode weer mensen komen die genieten van het kamperen, zij het met dubbel zoveel luxe middelen en minimaal dubbel zo lang. Daarnaast gaat men veelal ’s winters ook nog op wintersport. Maar hoe alles ook veranderd is, het saamhorigheidsgevoel op een camping is niet te vergelijken met een hotel of appartement vakantie. Als dat oude saamhorigheidsgevoel uit die eerste jaren na de oorlog, wat we eigenlijk alleen nog op de campings tegenkomen, ook weer eens in onze maatschappij normaal zou worden, wat zou het dan goed leven zijn in Nederland.

A.L. Duscees