‘k
Heb deze week iets wat ik bijna nooit heb, namelijk geen idee waar ik mijn
column mee zou moeten vullen. Gebrek aan inspiratie zogezegd en daaruit vloeit
voort dat ik dan ook geen zin heb om na te denken. Toch ben ik de verplichting
aangegaan om elke week voor een nieuwe column te zorgen, dus schrijf ik dit
maar op, terwijl ik met mijn voeten in een voetenbad zit, waarin de bubbels volop bubbelen en mijn voeten als
het ware masseren. Nu ik het woord masseren gebruik moet ik ineens denken aan
een kennis van een van mijn kinderen die onlangs liet weten dat hij een massage
ging nemen en misschien wel voor een happy ending ging. Hij was namelijk in
Thailand en daar schijn je allerlei soorten massages te kunnen krijgen, de
happy ending staat dan voor sex na de massage. Hoe nou zoiets bij me opkomt als
ik met mijn voeten in een voetenbad zit is me een raadsel. Het zal wel aan de
woordassociatie liggen zullen we maar zeggen. Als ik nu wel zin zou hebben om
hierover na te denken, zou ik me kunnen verdiepen in de werking van mijn brein.
Echter aangezien ik momenteel met een boek bezig ben van prof. dr. Dick Swaab,
getiteld: “wij zijn ons brein, van baarmoeder tot alzheimer” ben ik al zoveel
aan het nadenken geweest, dat het me nu even teveel is, ik kan als ik het al
zou willen, mijn diepste zielenroerselen dus even niet aan het papier
toevertrouwen en moet u als lezer het doen met een inhoudloze column. Of kun je
dit op zich ook een inkijk noemen in hoe ik enigszins in elkaar steek ? De
vraag is of u als lezer dat interesseert, ik op mijn beurt vraag me dan af,
waarom leest men een column ? Persoonlijk ben ik altijd geïnteresseerd in hoe
een ander naar een bepaald onderwerp kijkt, soms neem ik dat mee of leer ik
daarvan en soms verbaast het me hoe iemand vaak door bepaalde vooroordelen zijn
visie gestalte geeft, een humorvolle kijk is wel mijn favoriete, maar ik weet
hoe moeilijk het is om een humoristische visie op papier te zetten, daar moet
je misschien nog wel veel langer over nadenken dan puur alleen je visie
opschrijven, dus ook dit komt nu niet in aanmerking. Ondertussen zie ik dat ik
bijna aan het minimum aantal woorden zit voor mijn column, dus is het me toch
gelukt om zonder inspiratie en nadenken voor deze week de column weer gevuld te
hebben.

Ik
beloof u na dit writer´s block in de toekomst weer voor meer inhoud te zorgen.

A.L. Duscees