Ik heb de laatste tijd wat nagedacht over hoe het zit met
mijn persoonlijke norm voor datgene wat voor mij aantrekkelijk is en dan met
name de aantrekkelijkheid van andere personen. Dat kwam door een artikel wat ik
las over het toenemende aantal mensen wat de plastisch chirurg bezoekt en niet
alleen vrouwen. Ik wil hiermee niet beweren dat aantrekkelijkheid met
schoonheid te maken zou hebben, want wat is schoonheid ? Uiterlijke schoonheid
of innerlijke schoonheid ? De combinatie van die twee lijkt me het ideaal, maar
wordt niet zo vaak gevonden is mijn idee. Dit geldt voor zowel mannen als
vrouwen. Nadenkend over mijn eigen generatie, zeg maar 55+, kwam ik tot de
conclusie dat wanneer het uiterlijke schoonheid betreft, ik uitgaande van mijn
eigen norm een verschil zie tussen jonge mannen en vrouwen en oudere mannen en
vrouwen. Deze norm vertelt mij dat ik in het algemeen gesproken jongere vrouwen
mooier vindt dan jongere mannen, maar bij de ouderen is dat precies andersom,
daar vindt ik de mannen in het algemeen qua uiterlijk mooier dan vrouwen. Let
wel uitzonderingen bevestigen de regel. Terwijl mijn gevoel me zegt dat dit
laatste voor de innerlijke schoonheid weer precies andersom geldt. Hoe zit de
mens nu in elkaar als het over dit soort zaken gaat ? Terug naar het wezen van
de mens, de diepere, meestal niet bewuste drijfveer zoals bij alles in de
natuur, is het overleven van de soort. Als we ons dit realiseren is het ook
verklaarbaar dat jonge vrouwen er mooier en aantrekkelijker uit zien omdat zij
mannen moeten aantrekken om voor nageslacht te zorgen, het voortbestaan van de
soort. Zijn ze ouder en hebben ze hun taak hierin gedaan, kunnen en hoeven ze
dit niet meer en is het logisch dat uiterlijke aantrekkelijkheid voor de natuur
niet meer van belang is.

Mannen daarentegen zijn en blijven de jagers en de
mannelijke voortplantingsmogelijkheden blijven heel hun leven bestaan, dus ook
op oudere leeftijd dienen ze volgens deze natuurwetten aantrekkelijk te blijven
voor het andere nog vruchtbare geslacht. Hiermee is de norm die ik persoonlijk
ervaar over uiterlijke schoonheid verklaard. Of ik daarin gelijk heb weet ik
niet maar ik kan er mee leven. De innerlijke schoonheid van de oudere mens, waarbij
met name de vrouw er beter van af komt dan de man, heeft m.i. te maken met het
feit dat de vrouw nu de rust heeft en de natuurlijke drang om nageslacht voort
te brengen weg is, zij heeft de kinderen op weg geholpen en heeft daardoor
levenswijsheid, begrip en liefde opgebouwd wat begrippen zijn voor innerlijke
schoonheid. Mannen daarentegen blijven een zekere mate van onrust voelen om, op
wat voor gebied dan ook, te blijven scoren of dit nu is om aantrekkelijk, slim,
wijs of sterk te willen zijn. Onrust kan innerlijke schoonheid in de weg staan.
Ook hiervoor geldt of ik gelijk heb weet ik niet en ik ben nu eenmaal ook zo’n
man die vanuit zijn mannelijk wezen naar dit soort dingen kijk. Het
belangrijkste is, ken jezelf en zoek daarin je rust, dan bezit je in ieder
geval al één van de twee schoonheden.

A.L. Duscees