Deze week begint de
schoolvakantie voor Midden Nederland, over 2 weken is het onze beurt, alhoewel
ik geen schoolgaande kinderen meer heb, zorgen we toch dat onze vakantie
grotendeels binnen de vakantieperiode van Zuid Nederland valt, de camping waar
wij heen gaan is dan gezelliger en voller. Onlangs hoorde ik op de radio een
gesprek over de vakantieperiode, met name voor mensen met schoolgaande
kinderen. Voor sommigen is het naast hun eigen, meestal 3 weekse vakantie, een
probleem om de kinderen die andere weken op te vangen en bezig te houden. Zeker
als de ouders weer moeten werken. Hoe voorkom je dat ze zich gaan vervelen en
misschien kattenkwaad gaan uithalen, of als ze nog klein zijn, wie vangt ze op
?

In Dongen hebben we in ieder
geval altijd 1 week waarin de kinderen fantastisch worden bezig gehouden bij de
Zomerspelen, velen passen hun vakanties hierop aan, maar ook zwembad en
Efteling zijn in de buurt om de andere weken door te komen. Maar als je dit
allemaal niet kan betalen ? Zo hoorde ik een alleenstaande moeder vertellen
over haar opvang probleem, zij was sinds kort uit de bijstand doordat ze een
baan had gevonden, maar financieel gezien nog niet in staat op vakantie te
gaan, naast het feit dat ze bij haar nieuwe werkgever nog geen vakantie kan opnemen.
Ze heeft twee kinderen van 5 en 7. Haar ouders zijn in de zeventig en kunnen
het hooguit 1 weekje opbrengen om bij haar thuis te komen oppassen. Kortom een
groot probleem voor die vrouw en zij zal daarin niet alleen staan. Er werden in
die uitzending allerlei suggesties aan haar gedaan, maar het kwam er meestal op
neer, dat het toch allemaal weer teveel geld kostte. Als goede vrienden of
buren bereid zouden zijn gedeeltelijk bij te springen in de opvang zou het met
goed organiseren kunnen lukken. Maar daar zit hem nou net weer het probleem in
onze maatschappij. Het “ik” tijdperk is van dien aard dat dit soort sociale
betrokkenheid met een lampje te zoeken is. Wie is bereid in zijn omgeving rond
te kijken om bij dit soort gevallen een behulpzame hand te bieden ? Ik hoop dat
de sociale cohesie in onze maatschappij terugkeert en niet alleen voor dit
soort problemen.

A.L. Duscees