Dat ons land een aantal
beroemde goochelaars en illusionisten heeft voortgebracht, moge bekend zijn.
Goochelen en illusionisme zijn zaken waarbij datgene wat je denkt te zien, niet
is wat het werkelijk is, m.a.w. je
wordt, om het maar eens plat uit te drukken, ‘bedonderd’. Gebaseerd op het
trekken van je aandacht door zaken die je moeten afleiden van waar zo’n
‘magiër’ werkelijk mee bezig is.

Zo kan je ook goochelen met
cijfers en aandacht trekkende uitspraken over die cijfers. Dit gebeurt momenteel
bij de campagnes van de politieke partijen op weg naar de verkiezingen. Als je
hoort en ziet hoe er met de cijfers en de uitkomsten van het CPB gegoocheld
wordt, waan je je verzeild in één grote goocheltruc. Duidelijk moge zijn dat er
de komende jaren flink bezuinigd moet worden, om het gat van al die miljarden
die weg zijn, weer op te vullen. Hoe je het ook wend of keert, dit zal door ons
allen opgebracht moeten worden, als het niet linksom is dan wel rechtsom. Dat
is de keiharde werkelijkheid. Nou terug naar het theater van de politiek, waar
de ene na de andere goocheltruc passeert en de ene na de andere illusie je
voorgehouden wordt. Wat je krijgt te zien en te horen is dat er wel bezuinigd
moet worden maar dat dit volgens alle partijen op hun wijze dient te gebeuren,
waarmee ze de illusie wekken dat dit het beste is voor het land en de burger,
dus ook voor jou. Het gegoochel met de geldsommen is daarbij niet van de lucht,
aftrekken en optellen, delen en vermenigvuldigen simpele basisbegrippen die we
op de lagere school al geleerd hebben, nemen niet weg dat het uiteindelijke
bedrag altijd hetzelfde blijft, of we dit nu uitsmeren over 2 jaar of 10 jaar,
of dat we dit nu moeten opbrengen via hogere zorg- of onderwijskosten, of we nu
2 jaar langer moeten doorwerken voor het zelfde pensioen of dat we met een
lager pensioen genoegen moeten nemen als we die 2 jaar niet doorwerken,
uiteindelijk betalen we het toch allemaal zelf. Ook de illusie die gewekt wordt
dat je vanuit je eigen situatie kan kiezen voor een partij die de voor jou
meest gunstige oplossing heeft, zal uiteindelijk een illusie blijken. Als
voorbeeld: je hebt geen studerende kinderen meer dus het raakt je niet als de
studiekosten verhoogd worden, je kan dan een partij kiezen die de studiekosten
wil verhogen, maar je moet wel meer gaan betalen voor je medische zorg die
naarmate je ouder bent je misschien wat vaker nodig hebt, of noem nog maar wat
andere zaken waar geld vandaan moet komen, kortom je gaat op een of andere
manier toch meebetalen aan het gezamenlijke tekort. Zie de goocheltrucs van de
politieke leiders maar als een vorm van vermaak, waar goochelen ook voor
bedoeld is en laat je geen illusies voorhouden in het theater van de politiek.
Voor iedereen blijft de harde werkelijkheid, meebetalen aan een tekort van
miljarden.

A.L.
Duscees