De laatste maanden ben ik
bezig, mensen die ik van vroeger ken en waar jarenlang geen contact mee is
geweest, terug te vinden via hyves of schoolbank. Is dit het begin van mijn
verouderingsproces ? Nu zit ik over het algemeen zo in elkaar dat ik tot op de
dag van vandaag, alle vernieuwing en veranderingen probeer bij te houden en
heel nieuwsgierig blijf naar technische innovaties, alswel nieuwe inzichten in
de wetenschap. Ook nieuwe culturele, sociale en filosofische inzichten, hebben
nog steeds mijn interesse, en voorzover ik me zelf ken, zal ik dat ook altijd
blijven doen. Toch is het bovengenoemde aspect voor mij een reden om daar eens
even bij stil te staan. Als ik de beweegredenen goed beschouw, kom ik tot de
conclusie dat een voorname, misschien wel de voornaamste reden is, om aan die
vroegere kennissen of familie te laten zien, wat er van mij, maar zeker ook
mijn kinderen geworden is. M.a.w. bewijzen dat wij goed geboerd hebben t.a.v.
onze posities in de huidige maatschappij. Waar komt deze bewijsbehoefte vandaan
? Ik vermoed, door de manier waarop vroeger, in mijn kinder- en tienerjaren,
mij duidelijk werd gemaakt, dat wij ons toch niet konden meten met families,
die naar maatschappelijke en financiƫle positie, maar ook qua opleiding, ver
boven ons verheven waren. Ik als kind uit een postbodegezin, waar overigens wel
veel gelezen en gediscussieerd werd, moest mijn plaats weten, bepaalde dingen
waren voor ons toch niet weggelegd. M.a.w. als je voor een dubbeltje geboren
bent, wordt je toch nooit een kwartje. In plaats van kinderen te stimuleren
eruit te halen wat er in zit, werd je juist klein gehouden, niet alleen door je
ouders, maar ook door de hele omgeving van kerk en maatschappij. Dit had tot
gevolg dat er geen geloof was in eigen kunnen, gepaard gaand met een
karaktertrek alles makkelijk op te vatten en voor je uit te schuiven, wat precies
beantwoord aan dat wat altijd gezegd werd, je moet niet meer willen dan je
kunt, in mijn geval mulo school, dus ga maar werken.

Wanneer je dan later in
je leven erachter komt dat er veel meer had ingezeten, probeer je dit zoveel
mogelijk in te halen, maar bovenal je eigen kinderen juist wel te stimuleren,
door ze voor te houden om er wel voor te gaan en achter hen te staan als ze
iets willen wat je misschien zelf op dat moment niet ziet zitten. Wanneer dit
dan goed blijkt te werken, ben je daar trots op en zeg je eigenlijk, zie je
wel, ik kan, ook via mijn kinderen, wel laten zien dat er meer is te bereiken
dan me vroeger is voorgehouden.

Misschien is dit wel de
essentie van mijn zoeken naar vroegere contacten. Daarnaast is een stukje
nieuwsgierigheid hoe het anderen is vergaan ook een reden.

A.L. Duscees