Vaak wordt de klacht gehoord,
dat de burger niet meer betrokken is bij de politiek, of anders gezegd, dat de
politiek de burger niets meer zegt. Mag ik het eens omdraaien, de politiek c.q.
het overheidsapparaat is niet betrokken bij haar burgers en leeft haar eigen,
achter bureaus bedachte regeltjes na.

Bij de rellen in Culemborg
vorige maand, was een van de aangevoerde redenen, dat de Molukkers het
getreiter van de Marokkaanse jongeren beu was en het recht in eigen hand nam.
Of dit klopt weet ik niet, wel werd ik daardoor herinnerd aan een gebeurtenis
waaraan ikzelf heb meegedaan indertijd en die toen wel de reden had dat wij ons
ergerden aan het gedrag van jongeren waar niet tegen opgetreden werd. Ik doel
hier op het feit dat wij als “jantjes”van de Koninklijke Marine in 1964, het
centraal station in Amsterdam en de omgeving daaromheen, “schoongeveegd” hebben
van de toenmalige hangjongeren, welke daar al lange tijd voor veel overlast
zorgden door mensen te intimideren en lastig te vallen. Met name de vele
klachten van vriendinnen die hun vriend naar de trein brachten, speelde hierbij
een rol. Ook toen al, zo’n kleine 50 jaar geleden, werd er door de overheid
(lees politie) niet of nauwelijks ingegrepen, terwijl er bij de bevolking een
grote irritatie was. En….. het betrof hier eigen Nederlandse jongeren. Een
decennium eerder was het nog heel anders, ik herinner mij uit mijn jeugd, zeg
maar de jaren ’50, hoe o.a. de politie wel betrokken was bij de burgers. Hoe
het toen in de stad was weet ik niet, wel hoe het bij ons in het dorp ging, op
ons dorp van 8 á 9000 inwoners herinner ik mij nog 6 namen van politiemensen,
dus was er minimaal 1 politieman per 1500 inwoners. Deze politiemensen kenden
bijna iedereen en wisten uit wat voor gezin je kwam en hoe de situatie van dat
gezin was. Zo werd ik een keer aangesproken door politieman van Eggermont, die
zei: “ben jij er nu een van Bram of van Ko,”daarmee doelend op m’n vader en m’n
oom. Ik had steentjes gegooid naar paarden die in een weilandje liepen. Hij zou
er mijn vader op aanspreken, geen proces-verbaal of iets dergelijks maar
directe actie en betrokkenheid. Ook omgekeerd was dit normaal. Mijn vader die
als postbode regelmatig last had van een hond op een bepaald adres, sprak
daarover een politieman aan, welke vervolgens naar dat adres ging en een
gesprekje had met de eigenaar van de hond. Gevolg, voortaan lag hij aan de
lijn. Niks geen aangifte doen (zo dit al kan tegenwoordig), en er vervolgens
niets meer van horen of merken, maar directe betrokkenheid en actie op klachten
en irritaties. Ik vermoed dat er in die tijd ook nog geen bonnenquota waren
voor politiemensen.

Natuurlijk waren er toen ook
vele misstanden en tegenwoordig zijn er best zaken ten opzichte van toen
verbeterd, ik wil beslist niet zeggen, vroeger was alles beter, zeker niet,
echter bepaalde betrokkenheid en daardoor een gevoel van veiligheid is er niet
beter op geworden. De overheid zou zeker veel meer moeten investeren in
betrokkenheid van haar eigen apparaat ten opzichte van de burger en actie op
actie moeten ondernemen in plaats van alle bureaucratische regeltjes te
hanteren, waardoor het lijkt dat er niets uit hun handen komt. Verbeter de
maatschappij overheid en begin bij jezelf.

A.L. Duscees