Onrendabelen

Na de documentaire van Marcel van Dam, de onrendabelen gezien te hebben, wil ik naar aanleiding daarvan, proberen een ander uitgangspunt van dat woord laten zien.

Ik kan me overigens voor het allergrootste deel in die documentaire vinden. Dat voor mensen, aan de onderkant van onze samenleving, voor het woord onrendabel gekozen is, is gezien de hedendaagse normen in onze maatschappij, erg genoeg logisch. Uitgaande van die economische norm, zijn mensen met een uitkering, niet rendabel. Maar gaat het daarom ? Mag ik onze Nederlandse maatschappij eens vergelijken met een gezin. Als het een goed gezin is, dan ben je er voor elkaar, dan zijn vader en moeder de economische motor die het gezin draaiende houden en met de mogelijkheden welke ze van daaruit hebben, verzorgen ze de kinderen. Die kinderen krijgen opleidingsmogelijkheden en als ze ziek zijn verzorging, liefde en geborgenheid, maar aan de economie van het gezin dragen ze niets bij. Behandel je die kinderen dan ook zo ? Natuurlijk niet, als goede ouders zou je, als dat nodig zou zijn, ze blijven verzorgen tot aan je dood toe. Dit zou ik een rendabel gezin willen noemen, hier werkt het zoals het moet. In onze huidige maatschappij worden die kinderen, onze zwakkeren, weggezet als geen nut hebbend en daar moet je ook maar niet teveel aan uitgeven, liefst helemaal niets. Wanneer dit bij gezinnen zou voorkomen wordt de kinderbescherming ingeschakeld en kinderen uit huis geplaatst. Een onrendabele maatschappij dus.

Nu nog een ander aspect van mijn overwegingen over het woord onrendabel.

De topverdieners in onze huidige maatschappij, zijn in mijn ogen de mensen die niet rendabel zijn, want wat is rendabel ? Rendabel is iemand die zijn geld waard is. Wat brengt hij op voor het bedrijf, maar meer nog, voor de maatschappij. Waar gaan die opbrengsten naar toe ? We weten inmiddels, dat de exorbitant hoge salarissen, (zie de banken o.a.) voor het grootste deel gestoeld zijn op de hebzucht van de aandeelhouders, als jij mij veel rendement geef, krijg jij veel salaris. We kennen de gevolgen. Wat draagt dit bij aan onze maatschappij, ons Nederlandse gezin, niets toch ?

Mensen met een uursalaris van zo’n € 1750,–, uitgerekend naar aanleiding van bekende salarissen met bonussen, uitgaande van werkweken van zo’n 80 uur, hoe kan iemand dit waard zijn ? Daar moeten velen een hele maand voor werken. Nog zo’n groep, de topvoetballers, weeksalarissen tussen de 100 en 150 duizend euro, hoe kan je dit in godsnaam waarmaken. Zouden de stadions van de grootste clubs leeglopen als diezelfde topspelers daar zouden voetballen voor een weeksalaris van 10 of 20 duizend euro ? dan verdienen ze nog tussen een half en één miljoen per jaar. Genoeg voor pensioenopbouw, en wat is er mis mee om na hun carrière ook nog wat te gaan doen. Het publiek komt om die spelers te zien, dat heeft niets te maken met hun verdiensten. Allerlei drogredenen worden genoemd om heel die graaicultuur in stand te kunnen houden. Het is goed dat een en ander eens flink aan de kaak wordt gesteld en we ons terecht afvragen, wie zijn de echte onrendabelen voor een gezonde maatschappij ? Door de macht van het getal, er zijn immers meer uitkeringstrekkers dan topverdieners, wordt dit niet als zodanig gezien. Gelukkig zijn er nog altijd mensen die daar wel de aandacht aan willen geven. Ik zou zeggen steun ze, om onze maatschappelijke en sociale mentaliteit te veranderen.

A.L. Duscees

De volgende column van A.L .Duscees is op zondag 13 december daarna verschijnt de column in een frequentie van weekend tot weekend